گنگسترها ایستاده می‌میرند
نقش اول‌های فیلمهای مایکل مان همیشه به یادماندنی هستند. تصویر ما از یک چهره مردانه چیست؟ آیا به سبک قدیمی‌ها، سبیل‌های از بناگوش در رفته و کلاه مخملی را نشانه مرد می‌دانیم یا مثل امروزی‌ها، بازوهای ستبر و عضلات درهم را؟ شاید سینما بتواند کمک کند تا تصورمان از تیپ و قیافه مردانه را با دیگران به اشتراک بگذاریم؛ مثلا ً همفری بوگارت به عنوان یکی از شمایل‌های مردانگی در «شاهین مالت» چهره مردانه‌تری دارد یا در «آنها در شب می‌رانند»؟ فیلمهای مایکل مان را باید نمونه تابلوی آثار سینمایی در معرفی و نمایش تیپ و قیافه‌های مردانه دانست. شاید بهتر است بعضی از شخصیت‌های فیلمهای مایکل مان را زیره ذره‌بین قرار دهیم تا ببینیم او چطور از بازیگران نقش اول، مردهای خودساخته می‌سازد.
راسل کرو در «اینسایدر» / 1999
این قضیه درباره «اینسایدر» معروف است که راسل کرو وقتی می‌فهمد شخصیت «جعفری وایگند» در فیلمنامه، سال‌ها از او مسن‌تر است و برای بازی در این فیلم باید زیر یک گریم سنگین برود، اعتراض می‌کند. با توجه به گنده دماغی خاص کرو شاید اگر او در آن سال جایگاه چند سال بعدش_ که با بازی در «گلادیاتور» و «ذهن زیبا» به دست آورد _ را داشت هرگز زیر بار بازی در اینسایدر نمی‌رفت. اما شخصیتی که مایکل مان اسطوره‌پرداز از راسل کرو ساخت، بی برو برگرد یکی از بهترین نقش آفرینی عمر سینمایی او را رقم زد. «مرد»ی که با وجود داشتن زن و فرزند تنهای تنهاست و در محاصره تمام مظاهر سیستم حاکم، گیر افتاده است. موهای جوگندمی و آن عینک بزرگ راسل کرو به اضافه قاب بندی‌های بی‌نظیر مان کارگردان و نماهای درشت تمثال گونه دانته اسپینوتی فیلمبردار، تماشاگر را در لذتی غیر قابل توصیف غرق می‌کنند.
تام کروز در «شریک جرم» / 2004
چهره جوان پسند و مکش مرگ‌مای تام کروز که در تمام فیلم‌هایش از «آخرین سامورایی» تا «مأموریت غیر ممکن»ها و از «چشمان کاملا ً بسته» تا «گزارش اقلیت» هیچ تغییر عمده ای نکرده است، زیر دست مایکل مان تبدیل به معجونی می‌شود و از تجربه و پختگی یک «مرد» پاکباخته به اضافه مهارت و خوش دستی یک قاتل سینمایی. مو و ریش خاکستری کروز در «شریک جرم» حالتی به چشم‌های این سوپراستار هالیوودی می‌دهد که متناظر است با آن گرگی که در نمایی از فیلم، عرض خیابان را می‌پیماید و نمایی بسته از صورت وحشی‌اش به چهره خیره کروز کات می‌خورد.
کالین فارل در «میامی‌وایس» / 2006
این یکی را باید بهترین تیپ و قیافه مردانه سینمای معاصر دانست. جوان کم سن و سال «باجه تلفن» و «اسکندر» که نوعی شرم شرقی را در صورت و چشم‌هایش پنهان کرده است، تبدیل می‌شود به «مرد»ی مصمم و رخنه ناپذیر که هیچ دلبستگی ای نمی‌تواند او را از هدفش دور کند. مدل مو و سبیل کالین فارل در «میامی وایس» آن قدر جذاب و پر ابهت از آب درآمده که فارل تا مدت‌ها پس از این فیلم هم دست به سر و صورتش نزد.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: هفته نامه همشهری جوان/ شماره 222
بازنشر اختصاصی سیمرغ
مطالب پیشنهادی:
گفت‌وگو با «براد پیت» درباره همه چیز
تام کروز به مرگ تهدید شد!!
گزارش تصویری "والکری" با بازی متفاوت تام کروز
روایتی واقع‌گرا از سلطان دزدان
یک گلوله همیشه حقیقت رو می‌گه
