ورود به دنیای جادویی
تام هنكس صداپیشه اصلی مجموعه انیمیشن كامپیوتری «قصه اسباب‌بازی»، تنها بازیگر تاریخ سینماست كه 2 بار پی در پی جایزه بهترین بازیگر مرد را برای فیلم‌های «فیلادلفیا» و «فورست گامپ» گرفت.
این بازیگر در قصه اسباب بازی به جای وودی گاوچران و كلانتر صحبت می‌كند كه در راس عروسك‌ها و اسباب‌بازی‌های پسر 7 ساله‌ای به نام اندی قرار دارد. او همراه با اسباب‌بازی دیگری به نام باز فضانورد و بقیه عروسك‌های اندی، زمینه‌ساز یك‌سری ماجراجویی هستند كه خط اصلی قصه این مجموعه انیمیشنی را تشكیل می‌دهد.
چرا فكر می‌كنید كه قصه اسباب‌بازی‌ها حكم یك كار كلاسیك را دارند؟ چه چیزی آنها را از بقیه فیلم‌های خانوادگی مجزا می‌كند؟
سومین قسمت این مجموعه فیلم انیمیشن، شما را به همان دنیای قدیمی دوست‌داشتنی، آشنا و شاد برمی‌گرداند كه حسن این فیلم است. اما در ارتباط با پرسش شما باید بگویم هر 3 قسمت قصه اسباب‌بازی دقیقا همان كاری را انجام می‌دهند كه تمام آثار كلاسیك و بی‌زمان تاریخ سینما با آن هدف ساخته شده‌اند: كاراكترهای معصوم و بی‌گناهی كه مجبورند با یك‌سری ماجراجویی‌های هیجان‌انگیز و بی‌پایان روبه‌رو شوند. همه ما با كاراكترهایی مثل وودی گاوچران و باز فضانورد بخوبی آشنا هستیم و همه ما در این نكته حیران هستیم كه اگر قرار بود تبدیل به عروسك شویم، شبیه چه چیزی می‌شدیم. این همان منطق بزرگی است كه جان لستر خالق مجموعه فیلم قصه اسباب‌بازی، لی اونكریچ كارگردان قسمت سوم و دارلا اندرسن هنگام نوشتن فیلمنامه فیلم انجام دادند تا تماشاگران هنگام دیدن فیلم احساس راحتی و آرامش كنند. به این ترتیب، تماشاگران امكان ورود به یك دنیای جادویی را پیدا می‌كنند. سازندگان فیلم خیلی خوب تماشاگران خود را وارد این دنیا می‌كنند و نحوه انتقال آنها، یكی از جاذبه‌های اصلی این فیلم است. این همان كاری است كه هر اثر كلاسیك سینما انجام می‌دهد، كار باشكوهی كه در این فیلم هم صورت گرفته است.
این سومین‌بار است كه به وودی گاوچران با صدای خود جان می‌دهید. فكر می‌كنید چه چیزی او را این قدر دوست داشتنی و عزیز می‌كند؟
وودی موجودی سرشار از احساس و زندگی است كه دوست دارد خودش را درگیر هر چیزی كند و در هر حركتی حضور داشته باشد. به مجرد این كه او به صورت غریزی می‌گوید «من مجبورم به آنها كمك كنم» یا «من مجبورم فرار كنم»، این كار را با صددرصد اطمینان و تعهد انجام می‌دهد. این نكته‌ای است كه شما در وجود هر كس كه ببینید دوست خواهید داشت و آن را تحسین خواهید كرد. مساله اصلی و بزرگ این است كه من دارم از اعتبار شخصی كاراكتری استفاده می‌كنم كه ارتباطی به خودم ندارد.
من خودم بچه‌هایی دارم كه اكنون در مدرسه مشغول تحصیل هستند. آنها به سراغم می‌آیند و می‌گویند: «وقتی تو در قصه اسباب‌بازی به آن بچه همسایه گفتی كه خوب و درست بازی كند، این جمله برای ما اهمیت خیلی زیادی دارد.» شنیدن چنین چیزی از بچه‌هایم برایم لذتبخش است.
در هر 3 قسمت انیمیشن، ما شاهد ارتباطی قوی بین وودی و باز فضانورد هستیم. فكر می‌كنید این روابط در فاصله بین قسمت‌های جدید فیلم كه ساخته می‌شود، چه تحولی پیدا كرده است؟
خب، شروع آشنایی آنان با یك خصومت و دشمنی خالص بود. ولی هر دوی آنها در طول قصه این مجموعه فیلم یاد گرفتند كه توانایی‌های یكدیگر را قبول كنند و از شكست‌های همدیگر چشم‌پوشی كرده و نسبت به هم مهربان و با گذشت باشند. به این ترتیب، آنها یاد گرفتند كه باید به یكدیگر احترام بگذارند. اما در عین حال اختلاف نظرها و مخالفت‌های این دو با یكدیگر، همان چیزی است كه قصه را جذاب كرده و بیننده را به سمت خودش می‌كشاند. من خودم روابطی را كه بین آنان درحال تكوین و رشد است خیلی دوست دارم.
دوستی این دو با هم خیلی جالب است و كارهایشان باعث سرگرمی تماشاچی می‌شود. اما اگر نقش وودی را در این مجموعه فیلم نداشتید، دلتان می‌خواست جای كدام یك از كاراكترهای آن می‌بودید؟
سوال خیلی خوبی است. اگر بخواهم صادقانه پاسخ بدهم، دوست داشتم جای سگ قصه و ماجرا یعنی اسلینكی باشم. اسلینكی می‌تواند به مكان‌هایی برود كه هیچ یك از دیگر اسباب‌بازی‌ها توان و امكان رفتن به آن مكان‌ها را ندارند. در عین حال، او توانایی انجام كارهایی را دارد كه بقیه امكان انجام آنها را ندارند. علتش هم این است كه او توانایی كشیده شدن را دارد و فنرهای بدن او كمك می‌كند تا بتواند تمام این كارها را انجام دهد. اسلینكی كاراكتر بسیار بانمكی است و باعث تفریح تماشاگران می‌شود.
همكاری با یك پروژه انیمیشنی چگونه است؟ شاید بهتر باشد بپرسم كار در فیلمی كه توسط شركت كامپیوتری پیكسار تهیه شده چطور است؟ سطح كار آنها واقعا بالاست.
مدت زمانی طولانی است كه با فیلم‌هایی كه پیكسار می‌سازد همكاری دارم. هر بار كه آنها كار تازه‌ای ارائه می‌دهند، من هم شگفت‌زده می‌شوم و برایم خیلی جالب است كه آنها هر 4 سال یك فیلم جذاب خلق می‌كنند. وقتی اولین قسمت قصه اسباب‌بازی را بازی كردم دو بچه داشتم و حالا كه سومین قسمت آن اكران عمومی شده، 4 بچه دارم! (می‌خندد)
بله. یك واقعیت این است كه بسیاری از بچه‌ها و آدم‌ها با این مجموعه فیلم رشد كرده و بزرگ شده‌اند. طبیعی است كه ما لذت تماشای آن را با بچه‌هایمان تقسیم می‌كنیم. در همین رابطه فكر می‌كنید راز درونی شركت پیكسار در خلق یك چنین فیلم‌های جذاب و فوق‌العاده‌ای در چیست؟ این فیلم‌ها در عین سرگرمی، ارزش‌های هنری و اخلاقی زیادی دارند و موردپسند آدم‌هایی در سنین مختلف قرار می‌گیرند.
فكر می‌كنم یك دلیل مهم این است كه آنها با طبع و ذائقه عموم تماشاگران آشنا هستند و همین باعث می‌شود تا محصولاتی خلق كنند كه من و دیگران را شگفت‌زده كنند. آنها بخوبی می‌توانند به سراغ سوژه‌ای بروند كه بسیار معمولی به نظر می‌رسد و بعد آن را تبدیل به یك كار بزرگ كنند. قصه‌های آنها بار معنایی زیادی را همراه خودش دارد. این قصه در همان حال كه سرشار از ماجراجویی، عشق و شوخ‌طبعی است، طرح‌كننده مجموعه ای از اصول و ارزش‌های انسانی و اخلاقی نیز است. كاراكترهای متنوع این فیلم‌ها سرشار از ابعاد انسانی هستند. نمی‌دانم آنها این كار را چگونه انجام می‌دهند، ولی می‌دانم كه آن را با نهایت دقت انجام می‌دهند و حاصل كار، همیشه چیزی است كه بیننده را به حیرت وامی‌دارد.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
مطالب پیشنهادی:
عکس‌های دیدنی از «داستان اسباب بازی3»
گفتگو با كارگردان داستان اسباب‌بازی‌ها 3
چهره تازه تام هنكس!
درباره فیلمی كه به سرعت گیشه را فتح كرد!
بازگشت غول دوست‌داشتنی!
