گفتگو با سامان ارسطو (قسمت2)

 

تو فکر یک سقفم
این قسمت دوم گفتگو با سامان ارسطو است، که هفته قبل برایتان در سایت نظام آباد قرار دادیم، مشکلات مردی که سالها در قاب زنانه فرو رفته بود و حالا از مصایب مردانه سخن می‌گوید. باهم به صحبت‌های این بازیگر تئاتر گوش می‌دهیم.

در این مدت با کسی گلاویز شده ای؟
گلاویز.. آره. من قبلا هم گلاویز شده ام، مخصوصا ناموسی باشد که اصلا نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم. اصلا مغزم تعطیل می‌شوn. همین چند وقت پیش می‌خواستم بروم گرگان، ساعت 6 صبح بود و اتوبوس تقریبا خالی، من رفتم پشت رانند نشستم، راننده گفت برو عقب بشین. من گفتم چه اشکالی داره اینجا بنشینم؟ گفت من باید بگویم تو کجا بنشینی. بعد آمد و از گذر رد شد و من گفتم پیاده می‌شوم و ما با هم گلاویز شدیم ساعت 6 صبح...

مرد شدن یعنی چه؟
من جنسی نگاه نمی‌کنم. من آن موقع هم جنسیتی نگاه نمی‌کردم، اصلا مهم نیست، انسان بودن مهم است. معرفت داشتن مهم است، من به قضیه جنسیتی نگاه نمی‌کنم و می‌گویم خودم شدم، اگر یک روزی دکتر می‌گفت تو با خوردن دارو یک زن کامل می‌شوی و مشکلت حل می‌شود، مطمئنا من همان راه را می‌رفتم، مطمئئنا من انسان بودن و خود بودنم برایم مهم است.

از مشکلات ترنسکچوال‌ها بگو؟
خیلی زیاد است که بعضی وقت‌ها خودم گریه ام می‌گیرد. یکی از بچه‌ها به یک وضعیتی افتاد که من تا یک ساعت به حال و روزش اشک می‌ریختم، به خاطر اینکه نمی‌دانستم چه کار باید می‌کردم برای پسری که می‌خواست دختر شود و کمیته امداد خرج خانواده اش را می‌داد در شمال کشور زندگی می‌کرد. او آمده تهران در کارگاه لباس دوزی مردانه کار می‌کند و هورمون‌هایش را که می‌زند بالطبع فرم بدنش تغییر می‌کند. خلاصه اینکه نیمه شب به من زنگ زد که صاحبخانه او را از منزلش بیرون کرده است. من او را به خانه ام دعوت کردم 12 شب به خانه من با چه وضعیتی آمد و شب خوابید، و صبح به بهزیستی رفت و به او گفتند ما به شما جا نداریم بدهیم، دخترهای فراری، بی‌سرپرست را جا می‌دهیم. ای بابا! این آدم در ظاهر مردانه، زنانه تعارف که نداریم، پل کریمخان پارک دانشجو، پارک آزادی، پل کالج، خب چرا؟ آقای بهزیستی چرا؟ ما جزو آسیب‌های اجتماعی حساب می‌شویم. من با دختر فراری و ایدزی یکی هستم، در صورتی که بهداشت به ما بیمار ویژه می‌گوید، پول درمان ما را باید بهداشت بدهد، پول مددکار را بهزیستی بدهد، حالا همه بودجه را بهزیستی گرفته و معلوم چه کار دارد می‌کند. کار و اشتغال زایی ندارد، مددکار هم پشت میز نشسته. کجای دنیا مددکار پشت میز می‌نشیند؟ مددکار ماشین دارد، پول و امکانات دراختیارش می‌گذارند تا با خانواده صحبت کند. حالا من یک اتاق برایش گرفته ام در میدان جمهوری خودم هم قراردادش را به عنوان ضامن بسته ام. یک اتاق و کل آدم‌هایش مرد بودند ولی خدا را شکر آدم‌های خوبی بودند. خب این یکی از صد هزاران مشکل ماست.