گفت‌وگو با مت دیمون، بازیگر فیلم بی باك

 

كارگردان‌ها ما را انتخاب می‌كنند
مت دیمون كار بازیگری را از سال 1988 شروع كرد. او كه متولد سال 1970 است در سال 1997 با «باران‌ساز» فرانسیس فورد كاپولا تبدیل به چهره‌ای مطرح شد. در این سال‌ها در فیلم‌های موفقی مثل آقای ریپلی مستعد، سه‌گانه یاران اوشن و هویت بورن، سیریانا، برادران گریم و خبر چین! بازی كرده است.
 
در طول ماه‌های گذشته دو فیلم «منطقه سبز» و «آخرت» از او به نمایش عمومی در آمده است. كار جدید او «بی باك» یك وسترن درام ماجراجویانه است كه با هزینه‌‌ای 38 میلیون دلاری توسط جوئل وایتن كوئن كارگردانی شده است.
داستان این فیلم كه نامزد 10 جایزه اسكار از جمله بهترین كارگردانی، بهترین فیلم و بهترین بازیگر مردشده، درباره دختر نوجوانی است كه یك مارشال ایالتی را اجیر می‌كند تا قاتل پدرش را پیدا كرده و بكشد. در طول راه یك تفنگدار تگزاسی به این دو می‌پیوندد، این گاوچران تگزاسی برای كشتن قاتل پدر دختر نوجوان، دلایل شخصی خود را دارد.
نقش این كاراكتر را در قصه فیلم، مت دیمون بازی می‌كند. این بازیگر در یك گفت‌وگوی اینترنتی درباره بی باك و مسائل مورد توجه رسانه‌های گروهی صحبت می‌كند.

آیا نسخه اصلی بی باك را كه جان وین بازی كرده بود، قبل از شروع كار فیلمبرداری نسخه جدید برادران كوئن، دیده بودید؟
خیر و به همین دلیل از برادران كوئن خواستم اگر می‌توانند ‌آن را برایم نمایش دهند. آنها گفتند اگر بخواهی این كار را می‌كنیم، اما نكته مهم‌تر این است كه تو اول قصه كتاب آن را بخوانی، زیرا فیلمی كه قرار است در آن بازی كنی بیشتر از نسخه اصلی به قصه كتاب آن وفادار است. من یك نسخه دی‌وی‌دی اصلی از فیلم را خریدم كه به تنهایی آن را تماشا كنم. ولی هنوز هم این كار را نكرده‌ام. قبل از شروع فیلمبرداری كتاب چارلز بورتیس را خواندم و به كمك آن، خودم را آماده بازی در نقش كردم. چیزی كه بیشتر از هر چیز سر صحنه فیلمبرداری كمك حالم بود، فیلمنامه‌ای بود كه كوئن‌ها در اختیارم گذاشتند.

بالاخره نسخه اصلی فیلم را دیدید یا خیر؟!
خیر، ندیدم!‌ آن نسخه دی‌وی‌دی داخل آرشیو فیلمم هست و هنوز فرصتی برای دیدنش پیدا نكرده‌ام. دلیل اصلی‌اش این نیست كه نمی‌خواهم آن فیلم را نگاه كنم. خب، من چهار بچه‌دارم و وقتی سرگرم بازی در فیلم نیستم، باید به‌ آنها و وضعیت خانوادگی‌ام رسیدگی كنم.

بی باك با این انتقاد روبه‌رو شده كه شباهت چندانی به كارهای قبلی برادران كوئن كه وجه مشخصه آن عجیب و غریب و خشن بودن است، ندارد.
خب، من خیلی هم با این تحلیل و نظریه موافق نیستم. این فیلم هم به همان عجیب و غریبی ساخته‌های قبلی كوئن‌ها است و برداشتی وفادارانه از قصه كتاب می‌باشد. نمی‌دانم برادران كوئن باید دیگر چه كار می‌كردند تا با این انتقاد روبه‌رو نشوند.

شما كه همیشه در نقش اول فیلم‌های سینمایی ایفای نقش كرده‌اید. نقش خود در فیلم برادران كوئن را چگونه توضیح می‌دهید؟
كاراكتر لابوف تگزاسی یك نقش مكمل است و نه نقش اصلی. برادران كوئن وقتی برای بازی در این نقش با من تماس گرفتند، گفتند از قصد تو را برای این نقش انتخاب كرده‌ایم و اصرار داشتند كه من آن را بازی كنم. وقتی فیلمنامه را خواندم متوجه این نكته شدم كه چرا‌ آنها مرا برای این نقش می‌‌خواهند. شخصیت لابوف اگر چه یكی از كاراكترهای مكمل است و حضور چندانی روی پرده ندارد (شبیه دو كاراكتر اصلی دیگر فیلم)‌، اما این حضور بسیار قوی و مهم است. به همین دلیل بود كه برادران كوئن می‌خواستند این نقش را به دست بازیگری بسپارند كه به قول خودشان معروف و ستاره است. طبق تحلیل آنها، اگر ایفای نقش به یك بازیگر معمولی و درجه دو سپرده می‌شد، كاراكتر لابوف روی پرده آن اهمیت و بزرگی خاص را كسب نمی‌كرد.

بی باك در كارنامه كاری شما یك فیلم خاص است، ضمن این كه نوع فعالیت این روزهای شما بسیار متفاوت از كارهای اولتان است.
بی باك یكی از آن فیلم‌هایی بود كه امضای قرارداد آن كمی طول كشید. ولی خود كار به قدری جذاب بود كه نتوانستم خودم را از وسوسه بازی در آن و دور شدن از خانه و خانواده رها كنم. مثل هر بازیگر دیگری تلاش دارم كه با پروژه‌های خوب و موجه همكاری كنم. ولی وقتی شما كار در فیلم تازه‌ای را شروع می‌كنید، به هیچ وجه نمی‌توانید صددرصد اطمینان داشته باشید كه آن فیلم و كار شما با استقبال بالای منتقدان و تماشاگران روبه‌رو شود. كار ما همیشه با ریسك و خطر همراه است و بخشی از جذابیت حرفه ما هم همین عدم اطمینان و پا در هوا بودن است.

بی باك اولین همكاری مشترك با برادران كوئن است. در این باره صحبت می‌كنید؟
چندان هم با آنها بیگانه نبودم. فیلم‌های قبلی‌شان را دیده بودم و دوستشان داشتم. در عین حال، در سال 1994 در فیلم «پیر پسرهای خوب» با فرانسیس مك دور ماند، همسر جوئل كوئن همبازی شدم و جوئل را سر صحنه فیلمبرداری این فیلم دیدم و با هم حرف زدیم. تعدادی از دوستان صمیمی‌ام در طول این سال‌ها، بازیگر فیلم‌های كوئن‌ها بودند و چیزهای خیلی زیادی درباره‌شان شنیده بودم. به همین دلیل، وقتی به همكاری با آنها دعوت شدم، با آنها خیلی راحت بودم. می‌دانید، خیلی وقت‌ها سخت است كه تو بتوانی به عنوان یك بازیگر سر صحنه فیلمبرداری احساس راحتی و آرامش كنی. امیدوارم در آینده بازهم فرصت همكاری با آنها پیش بیاید.

بعد از چند كار ناموفق تجاری، بی باك اولین فیلم 100 میلیون دلاری شما در 2 سال اخیر است.
موفقیت بالای مالی فیلم باعث تعجب همه ما شد. كسی فكر نمی‌‌كرد فیلمی از برادران كوئن در جدول گیشه نمایش سینماهای آمریكای شمالی بتواند 130 میلیون دلار فروش كند. می‌دانید بی باك یك كار غیرمتعارف و فاقد كلیشه‌های رایج سینمای عامه‌پسند است. با این حال، استقبال تماشاگران از آن خیلی بود. می‌توانم بگویم برادران كوئن با این فیلم، یكبار دیگر ژانر سینمای وسترن را احیا كردند.

با وجود شهرت فراوان، این‌طور به نظر می‌رسد كه از شایعات رسانه‌ای دوری می‌كنید و علاقه‌ای ندارید تیتر اول خبرهای جنجالی باشید. آیا حفظ چنین وضعیتی سخت و مشكل است؟
هم بله و هم خیر. می‌توانید راهی را پیدا كنید كه به كمك آن، این كار را انجام دهید. همیشه طوری رفتار و زندگی می‌كنم كه شایعه‌سازان رسانه‌ای و پاپاریزی‌ها نتوانند سراغم بیایند. اگر در یك مكان عمومی باشم كه دیگران بتوانند صدایم را بشنوند، كاملا مراقب رفتار و صحبت كردنم هستم. با حرف‌هایم بهانه و سوژه به دست رسانه‌های جنجالی نمی‌دهم. البته من با آن كه بازیگر هستم، یك زندگی كاملا معمولی دارم. دوستانی هم در دنیای سینما (مثل براد پیت، آنجلینا جولی و جورج كلونی دارم)‌ و هم در زندگی عادی‌ام دارم. حتی شاید بعضی وقت‌ها به آن حسادت كنم كه تیتر اول رسانه‌های جنجالی و شایعات مربوط به آن هستند! ولی وقتی با خودم خلوت می‌كنم و صادقانه حرف می‌زنم، احساس می‌كنم روش زندگی فعلی‌ام را كاملا دوست دارم.

برای نگارش فیلمنامه «ویل هانتینگ خوب» اسكار گرفتید. چرا دیگر فیلمنامه نمی‌نویسید؟
مشكل اصلی وقت و زمان كافی برای این كار است. كار نگارش زمان بسیار زیادی را به خود اختصاص می‌دهد. من به عنوان یك بازیگر در حال حاضر بشدت درگیرم و سرم حسابی شلوغ است. اما به مجرد آن كه وقت آزاد و كافی برای نوشتن یك فیلمنامه جدید پیدا كنم، بلافاصله قلم را به دست خواهم گرفت.

پروژه‌هایتان را چگونه انتخاب می‌كنید؟
در این رابطه، بحث اصلی كارگردان است و همیشه این مساله به تصمیم فیلمسازان برمی‌گردد. آیا آنها مرا برای بازی در فیلم خود انتخاب می‌كنند؟ ما بازیگران كمتر اتفاق می‌افتد كه تصمیم بگیریم در این یا آن پروژه بازی كنیم. برعكس، این فیلمسازان هستند كه با انتخاب‌های خود، ما را نامزد بازی در این یا آن فیلم می‌كنند. یك فیلمساز متوسط می‌تواند یك فیلم درخشان را خراب كند و یك فیلمساز بزرگ، از یك فیلمنامه متوسط یك كار عالی ارائه می‌دهد. تو به عنوان بازیگر همیشه به دنبال آن هستی كه با فیلمسازان بزرگ همكاری كنی و وقتی با پیشنهاد همكاری با او روبه‌رو می‌شوی، احساس می‌كنی برنده یك مسابقه سواركاری خیلی سخت هستی و توانسته‌ای زودتر از بقیه به خط پایان برسی.

 

 

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ