گفتگو با بازیگر زن بعد از سال‌ها دوری از ایران

 از نصرت پرتوی به عنوان نخستین زن «درام نویس» ایرانی نام می برند، اما دلایل متعددی از جمله مسافرت او در سال های پس از انقلاب به اسپانیا و بعد از آن کانادا مانع از معرفی بیشتر او به خصوص در نسل جوان‌تر شد.

او ضمن جدیت و پیگیری در امر نوشتن، بازیگری تئاتر را نیز دنبال کرد که باعث ورودش به گروه تئاتر ملی و همکاری با بزرگانی چون شاهین سرکیسیان، همسرش عباس جوانمرد و علی نصیریان شد. حضور در نمایش‌های تلویزیونی «ویلای یوکا» (عباس جوانمرد) و نمایش صحنه‌ای «آلونک» (کوروس سلحشور) بخشی از کارنامه پربار او در دهه سی و چهل هستند.

پرتوی خود نویسنده برخی از نمایش‌هایی بود که در آن نقش آفرینی می کرد. آثاری مثل «تقلا» و «تیر شکسته» از آن جمله اند، اما شاید امروزه بیشتر از همه آثار مکتوب و حضورهای نمایشی پرتوی، تنها حضور سینمایی اش در فیلم «گوزن ها» (مسعود کیمیایی) در یادها و خاطره ها مانده باشد. پرتوی در همین تنها نقش سینمایی نیز حضوری تاثیرگذار و فراموش نشدنی دارد. با او در پایان سفر کوتاهش به ایران و در روزی که عازم کشور محل اقامتش بود، به گفت و گو نشستیم که می خوانید:  

نخستین حضورتان در دنیای هنر با نوشتن بود یا بازیگری؟
ـ در چهارده ـ پانزده سالگی شعر می‌گفتم، در واقع همه چیز با نوشتن شروع شد، ولی بازی در تئاتر را از 20 سالگی شروع كردم.

آن میل به هنر خودجوش بود یا ریشه خانوادگی داشت؟
ـ مقداری از آن به مادرم برمی‌گشت كه نوازنده تار بود، او از خانم‌هایی بود كه در دوره قاجار و در منزل معلم موسیقی داشت. بنابراین احتمال می‌دهم گرایشم به هنر ناشی از این مسئله باشد، پیش از آن را اطلاع ندارم.

چطور شد به جای رفتن به سراغ موسیقی، تئاتر را انتخاب كردید؟
ـ دیدن چند نمایش از گروه هنر ملی مرا به تئاتر و بازیگری علاقه‌مند كرد. «محلل»، «مرده‌خورها»، «بلبل سرگشته» و... ضمن اینكه به نمایش‌های رادیویی هم خیلی علاقه داشتم و همیشه به آنها گوش می‌دادم.

www.seemorgh.com/culture

منبع: banifilm.ir



مطالب پیشنهادی: