چگونه تو را فراموش کنم؟

آنّا سِلینا استورِیس، مشهور به نانسی استوریس، هنرمندی بی نظیر و صاحب صدایی رسا و تحسین برانگیز بود. او در شهر لندن و به سال 1756 به دنیا آمد؛ مادرش از اهالی انگلستان و پدرش آهنگساز ایتالیایی بود. نانسی آواز را تحت نظر "رااوتزینی" بزرگ آموزش دید. (استادی که موتسارت برایش قطعۀ «Exsultate & Jubilate» را نوشت.)

نانسی در 13 سالگی به همراه خانواده اش، برای دیدار برادر بزرگتر خود استفان -دانشجوی آهنگسازی ناپُلی- به ایتالیا سفر کرد. پس از چندی، نانسی بالاترین جایگاه را در کتابها و مجله های اپرا از آن خود کرد. نخستین سرودش، چنان پرهیاهو و باشکوه بود که حسادت لوئیجی مارکِزه را برانگیخت و خواهان اخراج نانسی از اپرا شد. در سال 1784، نمایندۀ امپراتور اتریش، به قصد یافتن خواننده ای برای اپرای تازه شکل یافتۀ وین، وارد ایتالیا شد. نانسی، بلافاصله فرصت را غنیمت شمرد و در اپرای وین ثبت نام کرد و همراه با برادر و مادرش راهی اتریش شد.

نانسی 17 ساله، به سرعت محبوب وینی ها شد و مورد ستایش پادشاه و عموم قرار گرفت. او در میان یک دنیا هواخواه و بدون هیچ مشورتی، با جان فیشر، ویولونیست مسن انگلیسی ازدواج کرد و حیرت همه را برانگیخت. فیشر، از ابتدا نانسی را طوری مورد ضرب و شتم قرار داد که وقتی خبر به امپراتور اتریش رسید، دستور اخراج فیشر از شهر را صادر کرد. تنها، شکست در ازدواج نبود که باعث رنج و محنت نانسی شد. آواز خواندن در یکی از اپراهای استفان، یکباره موجب لطمه به صدای وی شد و 5 ماه طول کشید تا دوباره قدرت خواندن را به دست آورد.

نانسی در این میان، به بارداری خود نیز پی برد و با اینکه وضع حمل کرد، فرزندش نتوانست بیشتر از یک ماه زنده بماند. از این رو سه تن از آهنگسازان مشهور: سالیِری، کُرنتّی و موتسارت به هم پیوستند و برای بهبود حال نانسی سرودی نوشتند. نخستین دیدار موتسارت با نانسی زمانی بود که نانسی، سرودِ «مدرسۀ حسودان» سالیری را اجرا می کرد.

موتسارت در یک نگاه، دلباختۀ نانسی شد و بعد از آن شایعات فراوانی بر سر زبانها افتاد. اما رابطۀ حقیقی آنها، خیلی عمیقتر از این حرفها بود. نانسی و برادرش به حلقۀ موتسارت پیوستند و حتی اکثر اوقات در منزل وی شام می خوردند. استفان، یکی از بهترین شاگردان موتسارت شد. در آن زمان آهنگسازان محدودی بمانند استفان بودند که اجرای ارکسترهای هایدن، موتسارت، دیتّرسدُرف و ونهال مایه افتخارشان باشد.

جالب توجه است بدانید، استفان نام خانوادگی خود را به "استُراس" و نانسی به "استُوراکی" تغییر داد. در آن هنگام، موتسارت به یکی از آهنگسازان مطرح و نه بسیار مشهور تبدیل شده بود. یقینا شهرت موتسارت به خاطر اپراهایش نبود؛ اگرچه «سمفونی شماره 15» را هم نوشته بود. برای موتسارت، پیروزی در حرفه اش بسیار حیاتی بود؛ بنابراین با شاعر اپراهای ایتالیا، لورنزو دا-پُنته، تیمی را تشکیل داد تا مارشهای تحسین برانگیز «عروسیِ فیگارو» را بنوازند. موتسارت بدون هیچ تردیدی، نانسی را برای نقش سوزانا در نظر گرفت؛ چرا که او الهام بخش ِ یکی از باشکوه ترین نوشته هایش بود.

«عروسیِ فیگارو» در روز نخست ماه می 1786 به اجرا در آمد؛ اما غوغایی که موتسارت آرزویش را داشت به پا نکرد. در آن سال نانسی تصمیم گرفت که به لندن بازگردد و موتسارت بهترین کنسرتش «چگونه تو را فراموش کنم؟»(?Ch'io mi scordi di te) را برای دوری از وی نوشت. هنگامی که نانسی در حال دور شدن بود، موتسارت با نواختن پیانو او را همراهی کرد. گرچه این وداع، آخرین دیدار آنها با یکدیگر بود، اما نانسی برای همیشه در خاطر موتسارت باقی ماند و موتسارت برایش نامه های بسیار نوشت. نانسی به لندن بازگشت و به حرفۀ خود در اپرا و کنسرت ادامه داد. او اکثر اوقات با تِنور ایرلندی مایکل کِلی، کسی که برای نخستین بار در «عروسی فیگارو» همراهی اش کرد، بر صحنه ظاهر می شد و آواز می خواند. نانسی تلاش بسیاری برای دعوت از موتسارت و آمدن وی به لندن کرد؛ اما موتسارت ضعیفتر از آن بود که توان سفر داشته باشد.

شبی که موتسارت چشم از جهان بست، نانسی نیز دچار خونریزی مغزی شد. اما از مرگ نجات یافت و پس از آن در سراسر اروپا چندین کنسرت اجرا کرد. نانسی استوریس، در 51 سالگی درگذشت و دوم سپتامبر 1817 میلادی، در سن ماری که مکانی قابل توجه برای بزرگان موسیقی و اپراست به خاک سپرده شد.

گردآوری:گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع:caffemusighi.com
 


 مطالب پیشنهادی:
عکس‌هایی جالب از بازیگران در برج جشنواره!
صف سینما زیر باران/ پربیننده‌ترین‌های جشنواره تا به امروز
ستارگان سینما سوار بر دوچرخه‌هایشان!
خانمی با پیراهن رکابی در تئاتر فجر/ حاشیه‌های جشنواره
تنفر تینا آخوندزاده و دانیال عبادی از بچه‌داری!