مونا فرجاد از ایفای یك نقش دوم در سریال ساختمان ‌پزشكان می‌گوید

 

سریال «ساختمان پزشكان» این روزها كمی خبرساز است. سریال طنزی كه این‌بار شخصیت محوری‌اش را یك روانپزشك در نظر گرفته است. سروش صحت با این موقعیت جدیدی كه خلق كرده حالا هم برای خودش مخاطبان زیادی جذب كرده و هم منتقدانی در صنف روانپزشكان. مونا فرجاد در نقش كتی همسر سابق نیما افشار حضور دارد و نیما افشار همان روانپزشك اصلی سریال است. هرچند از مونا فرجاد در این سریال كه شبانه پخش می‌شود نشانه‌ای از روانپزشك بودن نمی‌بینیم اما در واقع او هم یك روانپزشك است. این دومین باری است كه مونا فرجاد در یك سریال شبانه ایفای نقش می‌كند اما اولین بار است كه در یك سریال با موقعیت‌های طنز قرار می‌گیرد. به بهانه سریال ساختمان پزشكان با او گپ زدیم.

 

شما كه تا به حال تجربه بازی در سریال طنز را نداشتید، چطور شد كه در ساختمان پزشكان بازی كردید؟

آقای صحت قبل از اتمام نوشتن فیلمنامه بود كه پیشنهاد بازی در این سریال را به من دادند و در واقع آن زمان هم متن كاملی را در اختیار نداشتند ولی درهرحال چارچوب كارشان را به ما توضیح دادند و ما یك تصویر كلی از شخصیت‌ها توانستیم به دست آوریم.بنا به همین تصور این پیشنهاد را پذیرفتم.

 

از ابتدا برای همان نقش كتی انتخاب شدید؟

بله. من اواخر پیش تولید و در واقع زمانی كه همه عوامل به گروه اضافه شده بودند به این كار پیوستم. من با این دیدگاه به شخصیت كتی نگاه كردم كه حضورش در طول سریال تاثیرگذار به نظر برسد و شخصیت آن به گونه‌ای باشد كه حتی عدم حضورش هم در زندگی نیما افشار احساس شود.در اكثر قسمتها كتی نیست ولی كتی مثل اهرمی است كه همیشه در خانواده نیما افشار درباره او حرف زده می‌شود و در زندگی این آدم‌ها حضور دارد. احساس كردم كتی را می‌توانم به گونه‌ای بازی كنم كه حتی همان حضور كمرنگش هم حضور جالبی به نظر برسد.

 

ترجیح نمی‌دادید در كاری بازی كنید كه نقش اصلی باشید و بیشتر حضور داشته باشید یا در روند سریال عملتان تاثیر گذار باشد؟

ببینید همه این‌ها باید در كنار همدیگر باشند و خیلی مهم است كه یك بازیگر با نقشش ارتباط برقرار كند و آن را دوست داشته باشد.چون همین مسئله برایم در اولویت قرار دارد، بنابراین خیلی سعی می‌كردم كه نقش را درست بازی كنم.اتفاقا گاهی اوقات بوده كه به خاطر كوتاه بودن نقشی آن را بازی نكردم ولی برای پذیرفتن نقش كتی اصلا طول و عرضش برایم مهم نبود چون به نظرم پروژه دركل مبنای خوبی داشت. برای بازی در«ساختمان پزشكان» این مسئله برایم مهم بود كه قرار است با این سریال اتفاق خوبی در تلویزیون بیفتد.چون می‌شد ارزیابی كرد كه سریال حتما مورد توجه قرار می‌گیرد و مردم به آن علاقه مند می‌شوند.

 

این مسئله را به خاطر ویژگی‌های فیلمنامه پیش‌بینی می‌كردید؟

نه، اتفاقا همانطور كه گفتم زمان پیش تولید، فیلمنامه كاملی در اختیار نداشتیم كه البته به نظرم برخی از فیلمنامه‌هایی هم كه به صورت كامل متن شان نوشته می‌شود و برای بازی به من پیشنهاد می‌دهند، حتی برخی از نقشهای بلندشان هم به نظر چیز خاصی برای گفتن و اجرا ندارند و در این صورت من آنها را نمی‌پذیرم. یكی از ویژگی‌ها هم می‌توانست پرداختن به قشر روانشناسان باشد كه تقریبا كمتر به آدم‌های این قشر پرداخته شده بود. این هم از نكات جالبی بود كه تا قبل از آن سریالی نداشتیم كه در زمینه پزشكان فضای طنزی را بخواهد نمایش دهد. البته من خودم كاملا به علم روانشناسی اعتقاد دارم و احترام بسیاری نسبت به جامعه روانشناسان قایل هستم. به نظر من آدم‌هایی كه از نظر روحی سالم هستند می‌دانند كه باید به یك روانشناس و مشاور مراجعه كنند. ما همه نیاز داریم همانطور كه به وضعیت جسمانیمان رسیدگی می‌كنیم روحمان را هم تقویت كنیم ولی كلا مقوله جالبی است كه در فضای پزشكان موقعیت طنزی هم ایجاد شود چون بالاخره در طنز هم یكسری انتقادات وحرفها برای گفتن وجود دارد.

 

پس با شناخت كافی از علم روانشناسی به این كار پیوستید!

من خودم قبلا هم عاشق كتابها و بحثهای علمی روانشناسی بودم. به نظر من خیلی جذاب است كه آدمها اول از همه بتوانند با خودشان ارتباط برقرار كنند تا خود و روح شان را كامل بشناسند كه این مسئله نكته خیلی مهمی است و ما گاهی آن را فراموش می‌كنم.درصورتی كه اولین راه حل و حركت در جهت اینكه آدم‌ها بتوانند مسائل‌شان را حل كنند این است كه خودشان را بشناسند. به خاطر همین من با یك دید آگاهانه‌ای نسبت به مسئله روانشناسی وارد این سریال شدم.

 

وقتی به این كار اضافه شدید احساس نكردید به‌دلیل حساسیتهایی كه تلویزیون در قبال پرداختن به قشر خاصی خصوصا پزشكان دارد، مسئولیت همه بازیگران در این صورت سنگین‌تر می‌شود؟

بالاخره همه این دغدغه را داشتیم كه آیا این سریال در نهایت موثر واقع می‌شود یانه؟یعنی حالا كه داریم سریال را می‌سازیم، ان شاالله مورد تایید واقع می‌شود یا نه؟ مضاف بر آن چون این كار فضای طنزی هم داشت و اولین بار درمورد پزشكان رویكرد طنازانه‌ای به وجود می‌آمد این دغدغه‌ها وجود داشت. خب قرار بود زودتر هم پخش بشود كه نشد و زمان كنونی برای پخشش در نظر گرفته شد. این مسئله فقط مختص به این سریال نیست و درمورد همه كارها این مسئله صدق می‌كند كه تا زمان پخش هیچ كس از انتهای كار خبری ندارد.

 

باتوجه به اینكه این سریال از فصل پاییز و برخلاف اكثر سریال‌های روتین از زمان فیلمبرداری تا پخش آن فاصله نزدیكی احساس نمی‌شد، در شرایطی ساخته شد كه اصلا فیدبكی از تماشاگران نداشت و شاید یكی از كاستی‌های كار هم همین باشد.

اتفاقا برای كارهای طنز این مدلی خیلی مهم است، همزمان كه پخش می‌شود فیدبك‌هایش هم دیده شود. البته نویسندگان سریال می‌دانستند كه چه قسمتهایی برای مردم جذاب‌تر است و چه قسمتهایی بی‌تاثیر و در این صورت بیشتر می‌توانستند روی فیلمنامه مانور بدهند.ولی خب متاسفانه تصمیم گیرندگان پخش آن را به تعویق انداختند تا جایی كه ما الان داریم قسمتهای آخر سریال را می‌گیریم و فیدبك‌ها هم اعمال نمی‌شود.كاش زودتر پخش آن شروع می‌شد وما بازتاب‌ها را می‌دیدم كه شاید از این نظر هم تاثیر مطلوبی روی كار ما می‌گذاشت.

 

مشاور و روانشناسی هم در طول كار حضور داشت؟

این به گروه نویسندگان مربوط می‌شود و من اطلاعی ندارم. البته سریال خیلی درباره مسائل خاص روانشناسی صحبت نمی‌كند و در حقیقت چون طنز است، خیلی از مسائل به روز جامعه در آن دیده می‌شود. معنای كار طنز هم همین است كه درباره یكسری از مسائل علنی اجتماع انتقاداتی درقالب، معنا و مفهوم دیگری با حالتی مفرح به عمل آورند. من فكر می‌كنم كارگردان و نویسنده هم بیشتر سعی داشتند روی مسائل اجتماعی مانور بدهند و خیلی موشكافانه وارد قضیه و بحثهای تخصصی روانشناسی نشدند، احساس خودم كه این است.

 

همه ایده‌های روانشناسانه برپایه فیلمنامه بود یا كارگردان هم ایده می‌داد؟

آقای صحت كه خودشان هم یكی از نویسندگان كار هستند و در واقع صاحب اصلی كارند. ایشان صددرصد می‌توانستند در همه زمینه‌ها دخل و تصرف داشته باشند. اصولا هم آقای صحت نظرات و ایده‌های درستی را ارائه می‌دادند و وقتی آن‌ها را انجام می‌دادیم اتفاق خوبی می‌افتاد. در زمینه متن‌ها چون سرپرست نویسندگان آقای قاسم خانی بود،همه چیز از كانال ایشان می‌گذشت یعنی نظر و نقطه نهایی را آقای قاسم خانی می‌دادند. چون اشراف بیشتری روی كار داشتند.