روزنامه ایران:سریال‌های سایه آفتاب، سری دوم عملیات 125، ستاره‌های سربی، ملکوت و حالا هم راستش را بگو بخشی از کارنامه کاری محمد رضا آهنج را تشکیل می‌دهند. آهنج معمولاً کارهای پر بازیگری می‌سازد. «راستش را بگو» مجموعه‌ای است که از ارزش‌ها و آرمان‌ها سخن می‌گوید.درباره این سریال در یک بعدازظهر بارانی با آهنج سخن گفتیم.
آقای آهنج این سریال همچون دیگر آثارتان پربازیگر است ولی سطح بازیگری در آن بالاست. علی رغم اینکه بازیگران خوبی داشتید اما نقش شما هم به عنوان کارگردان بی‌تأثیر نیست. نظرتان چیست؟
ممنون از نظرتان که از این زاویه کار را دیدید. همان‌طور که اشاره کردید داستان ما ایجاب می کرد که تعداد زیادی بازیگر داشته باشد. قطعاً چون نقش‌های بسیار حساس و عمیقی داشتیم باید از بازیگرانی دعوت می‌کردیم که از پس کار بر بیایند. در مجموع به لحاظ توانایی از بازیگران راضی هستم. از طرف پروژه با هر کدام بازیگران که تماس گرفته شد با توجه به فیلمنامه خوبی که داشتیم تقریباً همه اعلام آمادگی کردند. تعداد زیاد بازیگران شاید به خودی خود مهم نباشد اما کار ما طوری است که نمی‌توانید دقیقاً بگویید فلان بازیگر نقش اول است یا دیگری دوم ،همه کاراکترها مؤثر هستند و از نظر من همه نقش اول هستند.
سریال شما سفارش شرکت مترو است اما در قسمت اول تقریباً تمام سکانس‌ها در مترو است. فکر نمی‌کنید برای قسمت اول کمی زود بود و بیشتر جنبه تبلیغاتی پیدا کرد؟
اصلاً قصد تبلیغ نداشتیم. سریال می‌طلبید که داستان از منظر یکی از شخصیت‌های ما یعنی وحید مشتاق با بازی حسن پورشیرازی شروع شود. منظر نگاه او هم دوربین‌های اتاق کنترل مترو که ایستگاه‌ها را چک می‌کند، است. البته من از این موضوع واهمه‌ای نداشتم که مارک سفارشی کارکردن به ما بزنند. درست است که سفارش‌دهنده کار شهرداری تهران و شرکت مترو است اما نه آنها دستوری راجع به خیلی سفارشی کار کردن دادند و نه داستان ما به سمت سفارشی شدن پیش رفت. در هر حال داستان ما ایجاب می‌کرد که از مترو شروع کنیم.
پروسه تولید کار چقدر طول کشید. می‌دانم که فیلمنامه چند بار بازنویسی شد دراین باره بگویید.
از لحظه‌ای که با خانم سمرقندی قرارداد بستم که یک کار خوب تولید کنیم بیش از 2 سال طول کشید. در واقع قرار بود با خانم سمرقندی در دزدان دریایی خلیج‌عدن همکاری کنیم که چون زمان برد من سر کاردیگری رفتم و آن کار به تعویق افتاد. پس از آن دوباره تصمیم گرفته شد که دوباره همکاری کنیم و سفارش کار دادند و سپس من هم از دکتر مصطفی رستگاری برای نگارش فیلمنامه دعوت کردم و قصه آقای رستگاری را به خانم سمرقندی پیشنهاد دادیم و کار در پروسه تولید افتاد .در مجموع بیش از 2 سال طول کشید تا کار به پخش رسید.
شما در این سریال چند رزمنده جنگ را نشان می‌دهید و از آرمان و ارزش ها سخن گفتید در حالی که جوان های الان زمان جنگ و انقلاب نبودند. چقدر تلاش کردید که شعار زده نباشید؟
قصد شعار دادن نداشتیم. الان متهم به شعار دادن هستیم ولی واقعاً قصدمان این نبوده است. برای بازشناسی و بازخوانی تاریخ انقلاب و دفاع مقدس شخصیت‌ها و قهرمان‌هایی را نشان دادیم که هنوز در جامعه وجود دارند. مبحثی که در سریال اشاره کردیم شکاف و رابطه میان نسلی بوده است. در واقع گفتیم اگر آن زمان عده ای رفتند جنگیدند و از کشور دفاع کردند جوان‌های امروزی هم باید به اخلاق پایبند باشند و از تجربیات این نسل استفاده کنند.
در فیلمنامه دیالوگ‌هایی مثل «سیاست، تجارت پیوندتان مبارک». قدیم قدیما یه تفنگ می‌دادند و می‌گفتند دشمن روبه‌رو است ولی الان نمی‌دانیم دشمن کیست» دارید. می‌خواهم بگویم فیلمنامه کامل بود اما شما چقدر به فیلمنامه وفادار بودید؟
قبل از شروع کار با آقای رستگاری صحبت‌هایمان را داشتیم پس از آن هم دوستی به عنوان مشاور کمک کرد بعد از شروع کار هم واقعاً اگر احساس نیازبه تغییری داشتم دست به فیلمنامه نمی بردم مگر با مشورت آقای رستگاری و سعی کردم اگر تغییری باشد از مجرای ذهنی او به عنوان نویسنده بگذرد.
فکر می‌کنید تعامل بین کارگردان و نویسنده چقدر به کیفیت کار کمک می‌کند؟
من صددرصد مثبت می‌دانم. وقتی یک ایده قرار است تبدیل به متن شود از مرحله نوشتن تا ساخت و تولید دچار تغییراتی می‌شود. سعی کردم به متن وفادار باشم چرا که تعامل با نویسنده را مفید می‌دانم چون کمک می‌کند کار با کیفیت بهتری روی آنتن برود البته نمی‌گویم کار ما نقص ندارد ولی بودن نویسنده و کارگردان کنار هم کمک مؤثری است و هر چه آنها همسوتر باشند خروجی کار بهتر می‌شود.
اشاره کردید به شعار دادن متهم شده‌اید. نترسیدید مباحثی که مطرح می‌کنید اگر کمی هم شعار زده باشد مخاطب را گریزان کند؟
اساساً از شعار دادن بیزارم اما ما در سریال راهکار دادیم. ما امیدواری را در سطح جامعه مطرح کردیم حالا اگر قرار است یک جمله یا یک سکانس این سریال به ذائقه منتقدی خوش نیاید کمی بی‌معرفتی است. حرف‌های سریال حقایقی است که در جامعه ما، فرهنگ ما و سیاست ما وجود دارد.با این تفکر سعی کردم از شعار فاصله بگیرم. اگر هم برخی فکر می‌کنند شعار یا شبه‌شعار بود به نظرم لازم بود که گفته شود.
نقش‌هایی که در قصه شما وجود دارند بسیار انرژی‌گیر هستند و حتماً بازیگران باید روی کار شما وقت می‌گذاشتند و بطور همزمان در کار دیگری حضور پیدا نمی‌کردند و شناسنامه‌ای را برای شخصیت طراحی می‌کردند اما شما خودتان چقدر دست‌شان را باز گذاشتید که ایده‌هایشان را مطرح کنند؟
در همه کارهایم با بازیگران تعامل دارم و با هم می‌نشینیم و صحبت می‌کنیم. بازیگران عمدتاً در خدمت کار بوده‌اند البته فیلمبرداری 8 ماه طول کشید و برخی بازیگران به پروژه‌های دیگری پیوستند اما زمانی که در اختیار کار بودند واقعاً وقت و انرژی لازم را گذاشتند و تلاش کردند.
از بازیگرانی همچون دانیال عبادی و نیوشا ضیغمی استفاده کردید که بیشتر چهره‌های سینمایی هستند. چطور شد که به سمت انتخاب این بازیگران رفتید؟
برای نقش علیرضا مولایی دنبال بازیگر توانایی بودم که چهره‌اش خرج نشده باشد. بدون تعارف می‌گویم دوستانی که در سینما کار کرده‌اند حتی اگر تعداد زیادی فیلم سینمایی هم بازی کرده باشند باز هم برای مردم چهره شناخته شده‌ای نیستند. دانیال عبادی بازیگری بود که تجربه کاری خوبی داشت و بیننده تلویزیون هم از او پس زمینه ذهنی نداشت و می‌توانست او را بپذیرد.خانم ضیغمی هم از طرف دستیار من شکیل مظفری که به او مشاوره می‌دهد دعوت شد و این نقش را پذیرفت. اما بطور کلی می خواهم بگویم اینکه برخی بازیگران بین سینما و تلویزیون مرز می‌گذارند درست نیست. به اعتقاد من سینما در سال‌های اخیر به یک جو تبدیل شده است. این را به خاطر تعصبم به تلویزیون نمی‌گویم اما همچنان تلویزیون در مسیر فرهنگ‌سازی و وفاداری به نظام حرف اول را می‌زند برای همین عاشق تلویزیون هستم و علی رغم اینکه می‌توانستم مسیر را در سینما هم برای خودم هموار کنم چنین کاری نکردم. برای همین فکر می‌کنم نباید اینگونه سینما و تلویزیون را مرز بندی کرد که سینما بهتر از تلویزیون است.
اما تلویزیون هم در مسیر فرهنگ‌سازی از همه ظرفیتش استفاده نکرده است؟
من بحث آسیب‌شناسی ندارم شک نکنید که تلویزیون باید بهتر از این عمل کند اما بحث من درباره بازیگری و آثار نمایشی است. در جامعه متدین ما که مردم نه به دلیل سرگرمی بلکه از بعد تأثیر‌پذیری تلویزیون می‌بینند این رسانه حرف اول را می‌زند. دیگر نمی‌توانیم به سینما ببالیم اگرچه زحمات دوستان سینمایی‌ام را منکر نمی‌شوم، البته این حرف به این معنا هم نیست که تلویزیون راه خطا نرفته است یا کار سخیف و کوچک نساخته است اما سینما و تلویزیون دو مدیوم متفاوت هستند.
www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir
مطالب پیشنهادی:
سازنده سنگ صبور "سنتوری" پدر شد
صدا و سیما برای عقب نماندن از ماهواره دست به دامان سریال‌های ترکیه‌ای شد !
درگیری مهران رجبی و میرطاهر مظلومی بر سر خرید یک خانه+عکس
«سلول» استفن کینگ سینمایی می‌شود
لحن سیاه، تلخ و جدی برای سوپرمن جدید سینما
