شهریار علیآبادی ملوان 30ساله ایرانی، شهریورماه سال 89همراه با 20ملوان دیگر سوار بر كشتی مالزیایی بهنام آلبدو شد تا كالاهای یك تاجر ایرانی را به كنیا برساند اما دزدان دریایی سومالی در خلیج عدن كشتی آنها را دزدیدند و خدمه كشتی را به گروگان گرفتند. آنها سپس برای آزادی هر كدام از گروگانها 100تا 150هزار دلار باجخواهی كردند.
چندماه بعد ملوانان پاكستانی با پرداخت پول آزاد شدند و چند گروگان دیگر نیز جانشان را از دست دادند اما شهریار همچنان در اسارت گروگانگیران بود. در این مدت دزدان دریایی بارها در تماس با خانواده شهریار تهدید كردند اگر پول مورد نیازشان پرداخت نشود او را به قتل میرسانند اما چون پرداخت این پول از توان خانواده شهریار خارج بود، او 4سال در اسارت دزدان دریایی باقی ماند تا اینكه هفته گذشته در جریان نقشهای پر از ترس و وحشت، او توانست با پیگیری سفارت ایران در كنیا و كمك مأموران سازمان ملل همراه با 10گروگان دیگر از زندان دزدان دریایی بگریزد و خودش را به كنیا برساند.
شهریار 3روز بعد از فرار، با هواپیما به قطر و از آنجا به مشهد رسید. پیش از ورود شهریار به فرودگاه مشهد خانواده او انتظارش را میكشیدند. همه منتظر بودند تا بعد از 4سال دوری شهریار را ببینند. اما در این بین مادرش شور و حال دیگری داشت. او 4سال را در عذاب و سختی گذراند و همیشه منتظر دیدن پسرش بود تا اینكه پاداش صبرش را گرفت.
علاوه بر او همسر عقد كرده شهریار نیز حال و هوای خاص خودش را داشت. وقتی شهریار به گروگان گرفته شد فقط 3ماه از عقد آنها میگذشت. این زن همه 4سال اخیر را با امید چنین روزی زندگی میكرد. روزی كه همسرش بالاخره به خانه برگردد. سرانجام پرواز قطری در فرودگاه شهید هاشمینژاد مشهد به زمین نشست و چند دقیقه بعد شهریار از در ترانزیت فرودگاه بیرون آمد.
همه خانواده دورش حلقه زدند. چیزی كه بیشتر از همه خودنمایی میكرد چهره شكسته ملوان جوان بود. او 4سال را در شرایط بسیار سخت در زندان دزدان دریایی گذرانده بود و همین شرایط سخت چهرهاش را شكسته كرده بود. شهریار كه از دیدن اعضای خانوادهاش اشك شوق میریخت به همشهری گفت: نمیدانم باید چه بگویم. فقط خدا را شكر میكنم و از همه كسانی كه برای آزادیام تلاش كردند ممنونم.
مادر شهریار یكسره اشك میریخت و بهدلیل بازگشت پسرش خدا را شكر میكرد. او نیز به همشهری گفت: بزرگترین آرزوی زندگیام، بازگشت پسرم بود. بهخاطر برآوردهشدن آرزویم خوشحالم و خدا را شكر میكنم. از همه كسانی كه برای آزادی پسرم تلاش كردند از جمله سفیر ایران در كنیا و روزنامه همشهری تشكر میكنم.
همسر شهریار گفت: 4سال پیش قرار بود وقتی شهریار از سفر برگشت جشن بگیریم و زندگی مان را شروع كنیم اما حمله دزدان دریایی همهچیز را خراب كرد. با اینكه كاری از دستم برنمیآمد اما فقط به خدا توكل كردم و شوهرم را به خدا سپردم تا اینكه او آزاد شد. من 4سال بهخاطر شهریار صبر كردم و خدا بالاخره مزد صبرم را داد. امیدوارم از این به بعد زندگی خوب و آرامی داشته باشیم.
به گفته خانواده شهریار، او در مدت 4سال اسارت به اندازه چندین سال پیر شده است. شهریار تعدادی از دندانهایش را زیر شكنجه دزدان دریایی از دست داده و رنج زیادی كشیده و حالا قصد دارد در آرامش زندگی كند.براساس این گزارش ساعتی بعد از ورود شهریار به مشهد او همراه خانوادهاش به زادگاهش، سبزوار رفتند.
چندماه بعد ملوانان پاكستانی با پرداخت پول آزاد شدند و چند گروگان دیگر نیز جانشان را از دست دادند اما شهریار همچنان در اسارت گروگانگیران بود. در این مدت دزدان دریایی بارها در تماس با خانواده شهریار تهدید كردند اگر پول مورد نیازشان پرداخت نشود او را به قتل میرسانند اما چون پرداخت این پول از توان خانواده شهریار خارج بود، او 4سال در اسارت دزدان دریایی باقی ماند تا اینكه هفته گذشته در جریان نقشهای پر از ترس و وحشت، او توانست با پیگیری سفارت ایران در كنیا و كمك مأموران سازمان ملل همراه با 10گروگان دیگر از زندان دزدان دریایی بگریزد و خودش را به كنیا برساند.
شهریار 3روز بعد از فرار، با هواپیما به قطر و از آنجا به مشهد رسید. پیش از ورود شهریار به فرودگاه مشهد خانواده او انتظارش را میكشیدند. همه منتظر بودند تا بعد از 4سال دوری شهریار را ببینند. اما در این بین مادرش شور و حال دیگری داشت. او 4سال را در عذاب و سختی گذراند و همیشه منتظر دیدن پسرش بود تا اینكه پاداش صبرش را گرفت.
علاوه بر او همسر عقد كرده شهریار نیز حال و هوای خاص خودش را داشت. وقتی شهریار به گروگان گرفته شد فقط 3ماه از عقد آنها میگذشت. این زن همه 4سال اخیر را با امید چنین روزی زندگی میكرد. روزی كه همسرش بالاخره به خانه برگردد. سرانجام پرواز قطری در فرودگاه شهید هاشمینژاد مشهد به زمین نشست و چند دقیقه بعد شهریار از در ترانزیت فرودگاه بیرون آمد.
همه خانواده دورش حلقه زدند. چیزی كه بیشتر از همه خودنمایی میكرد چهره شكسته ملوان جوان بود. او 4سال را در شرایط بسیار سخت در زندان دزدان دریایی گذرانده بود و همین شرایط سخت چهرهاش را شكسته كرده بود. شهریار كه از دیدن اعضای خانوادهاش اشك شوق میریخت به همشهری گفت: نمیدانم باید چه بگویم. فقط خدا را شكر میكنم و از همه كسانی كه برای آزادیام تلاش كردند ممنونم.
مادر شهریار یكسره اشك میریخت و بهدلیل بازگشت پسرش خدا را شكر میكرد. او نیز به همشهری گفت: بزرگترین آرزوی زندگیام، بازگشت پسرم بود. بهخاطر برآوردهشدن آرزویم خوشحالم و خدا را شكر میكنم. از همه كسانی كه برای آزادی پسرم تلاش كردند از جمله سفیر ایران در كنیا و روزنامه همشهری تشكر میكنم.
همسر شهریار گفت: 4سال پیش قرار بود وقتی شهریار از سفر برگشت جشن بگیریم و زندگی مان را شروع كنیم اما حمله دزدان دریایی همهچیز را خراب كرد. با اینكه كاری از دستم برنمیآمد اما فقط به خدا توكل كردم و شوهرم را به خدا سپردم تا اینكه او آزاد شد. من 4سال بهخاطر شهریار صبر كردم و خدا بالاخره مزد صبرم را داد. امیدوارم از این به بعد زندگی خوب و آرامی داشته باشیم.
به گفته خانواده شهریار، او در مدت 4سال اسارت به اندازه چندین سال پیر شده است. شهریار تعدادی از دندانهایش را زیر شكنجه دزدان دریایی از دست داده و رنج زیادی كشیده و حالا قصد دارد در آرامش زندگی كند.براساس این گزارش ساعتی بعد از ورود شهریار به مشهد او همراه خانوادهاش به زادگاهش، سبزوار رفتند.
گردآوری : گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: hamshahrionline.ir
مطالب پیشنهادی :
یه جسد آویزان از دختری دیگر
دانه درشتها 11 میلیون وام ازدواج را بلوکه کردند
جزئیات سرقت ۲ زن از مردان پولدار
خسارت تراکنش های ناموفق بانکی
عراقچی: توافق نشود، ایران به غنیسازی ۲۰درصدی برمیگردد
