افکارنیوز: زن ۵۳ ساله كه یك روز پس از شروع زندگی مشترك، همراه شوهر ۷۶ سالهاش با گامهای لرزان وارد شعبه ۲۷۹ خانواده تهران - مستقر در مجتمع قضایی عدالت - شده بود، با چشمانی غمبار ورقه دادخواست طلاق توافقیشان را روی میز قاضی دادگاه گذاشت.دقایقی بعد قاضی دادگاه ضمن مطالعه دادخواست با تعجب از زن و مرد درباره علت طلاقشان پرسید.
نوعروس دلشكسته نیز با ناراحتی گفت: «در خانه پدرم یك روز خوش هم ندیدم. آنقدر زجر و بدبختی كشیدم كه همه آرزوها و رؤیاهای كودكانهام در غبار و دود اعتیاد پدرم گم شد. من و سه خواهر كوچكترم زندگی سخت و پردرد و رنجی داشتیم تا اینكه یك شب پدرم هنگام تزریق مواد مخدر در خرابهای جان باخت. ارثیه پدر نیز مقدار زیادی بدهی به كسبه، اهالی محل و صاحبخانه بود. در چنین شرایطی مادرم به ناچار برای تأمین هزینههای زندگیمان مشغول كار در خانههای مردم شد، اما افسوس كه چند سال بعد و در یك زمستان سرد و سیاه ذاتالریه كرد و پس از تحمل یك دوره بیماری سخت از دنیا رفت.
بعد از این ماجرای تلخ چارهای نداشتم جز آنكه سرپرستی خواهران كوچكترم را به عهده بگیرم. بدینترتیب در ۱۷ سالگی، هم پدر خانواده و نانآور شدم و هم مادر و غمخوار بچهها. در آن سالهای دور، برای تأمین مخارج زندگی در خانه مرد طلافروشی مشغول كار شدم كه با همسر جوان و ۲ پسر خردسالش فارغ از هر غم و رنجی، زندگی راحت و بدون دغدغهای داشتند.
با دستمزد كمی كه میگرفتم، سرپناهی برای خواهران بیپناهم درست كردم و با گذشت سالها، توانستم زندگیشان را سروسامانی بدهم و آنها را با جهیزیهای مختصر به خانه بخت بفرستم. حال آنكه تمام جوانیام در خانه مرد ثروتمند صرف امور خانهداری و نگهداری از فرزندانش شد، بطوری كه دیگر حس میكردم عضوی از آن خانواده شدهام. سالها بعد بچههای آقا «خسرو» برای تحصیل به خارج از كشور رفتند.
چند سالی گذشت تا اینكه یك اتفاق شوم، زندگی صاحبكارم را از هم پاشید. چرا كه همسرش در یك سانحه رانندگی جان باخت و «خسروخان» آنقدر تنها شد كه دیگر آن همه ثروت برایش رنگ و بویی نداشت. با این حال چند سال بعد او پس از گفتوگوهای طولانی، از تنهاییهایش گله كرد و از من خواست پیشنهاد ازدواجش را بپذیرم تا هر دو آرامش از دست رفتهمان را بهدست آوریم.
با آنكه هیچوقت جز به دیده احترام به او نگاه نكرده بودم، اما در این سنوسال حس تنهایی بشدت عذابم میداد. بنابراین از اختلاف سنی ۲۳ سالهمان چشمپوشی كردم و پذیرفتم با مهریه ۱۴ سكه طلا به عقدش دربیایم. باور كنید ثروتش برایم ارزشی نداشت و فقط دلم میخواست همدم و همصحبتی داشته باشم، اما افسوس كه...
در ادامه جلسه مرد طلافروش گفت: «فرزندانم تنهایم گذاشته و سراغی از من نمیگیرند. با خودم فكر كردم در این سن و سال، ثروتم نیز نیازهای عاطفیام را برطرف نمیكند و چه خوب است كه زنی مهربان و دلسوز كنارم باشد و از من مراقبت كند. اما همینكه موضوع را با پسرانم كه به ایران سفر كردهاند، در میان گذاشتم، با مخالفت شدیدشان روبهرو شدم، چرا كه آنها «مهین» را میراثخوار جدید و نوكیسه خوانده و ادعا میكردند زن بیچاره به طمع تصاحب ثروت و داراییام، چنین سناریویی را طراحی و اجرا كرده است. با این حال صبح دیروز به رغم مخالفتهای اعضای خانوادهام بهطور پنهانی با «مهین» به دفترخانه ازدواج رفته و او را عقد كردم، اما چند ساعت بعد فرزندان و خانوادهام با اطلاع از موضوع، من و همسرم را به باد ناسزا گرفتند. البته من به تعهداتم در قبال همسرم پایبند هستم و به او نیز این مسائل را گفتهام، اما «مهین» معتقد است برای حفظ غرور و آبرویش باید از من طلاق بگیرد. حالا هم پسرانم به عنوان داور بیرون دادگاه منتظرند.
قاضی دادگاه وقتی با اصرار آنها برای جدایی روبهرو شد، اعلام كرد بزودی حكم را صادر خواهد كرد.
نوعروس دلشكسته نیز با ناراحتی گفت: «در خانه پدرم یك روز خوش هم ندیدم. آنقدر زجر و بدبختی كشیدم كه همه آرزوها و رؤیاهای كودكانهام در غبار و دود اعتیاد پدرم گم شد. من و سه خواهر كوچكترم زندگی سخت و پردرد و رنجی داشتیم تا اینكه یك شب پدرم هنگام تزریق مواد مخدر در خرابهای جان باخت. ارثیه پدر نیز مقدار زیادی بدهی به كسبه، اهالی محل و صاحبخانه بود. در چنین شرایطی مادرم به ناچار برای تأمین هزینههای زندگیمان مشغول كار در خانههای مردم شد، اما افسوس كه چند سال بعد و در یك زمستان سرد و سیاه ذاتالریه كرد و پس از تحمل یك دوره بیماری سخت از دنیا رفت.
بعد از این ماجرای تلخ چارهای نداشتم جز آنكه سرپرستی خواهران كوچكترم را به عهده بگیرم. بدینترتیب در ۱۷ سالگی، هم پدر خانواده و نانآور شدم و هم مادر و غمخوار بچهها. در آن سالهای دور، برای تأمین مخارج زندگی در خانه مرد طلافروشی مشغول كار شدم كه با همسر جوان و ۲ پسر خردسالش فارغ از هر غم و رنجی، زندگی راحت و بدون دغدغهای داشتند.
با دستمزد كمی كه میگرفتم، سرپناهی برای خواهران بیپناهم درست كردم و با گذشت سالها، توانستم زندگیشان را سروسامانی بدهم و آنها را با جهیزیهای مختصر به خانه بخت بفرستم. حال آنكه تمام جوانیام در خانه مرد ثروتمند صرف امور خانهداری و نگهداری از فرزندانش شد، بطوری كه دیگر حس میكردم عضوی از آن خانواده شدهام. سالها بعد بچههای آقا «خسرو» برای تحصیل به خارج از كشور رفتند.
چند سالی گذشت تا اینكه یك اتفاق شوم، زندگی صاحبكارم را از هم پاشید. چرا كه همسرش در یك سانحه رانندگی جان باخت و «خسروخان» آنقدر تنها شد كه دیگر آن همه ثروت برایش رنگ و بویی نداشت. با این حال چند سال بعد او پس از گفتوگوهای طولانی، از تنهاییهایش گله كرد و از من خواست پیشنهاد ازدواجش را بپذیرم تا هر دو آرامش از دست رفتهمان را بهدست آوریم.
با آنكه هیچوقت جز به دیده احترام به او نگاه نكرده بودم، اما در این سنوسال حس تنهایی بشدت عذابم میداد. بنابراین از اختلاف سنی ۲۳ سالهمان چشمپوشی كردم و پذیرفتم با مهریه ۱۴ سكه طلا به عقدش دربیایم. باور كنید ثروتش برایم ارزشی نداشت و فقط دلم میخواست همدم و همصحبتی داشته باشم، اما افسوس كه...
در ادامه جلسه مرد طلافروش گفت: «فرزندانم تنهایم گذاشته و سراغی از من نمیگیرند. با خودم فكر كردم در این سن و سال، ثروتم نیز نیازهای عاطفیام را برطرف نمیكند و چه خوب است كه زنی مهربان و دلسوز كنارم باشد و از من مراقبت كند. اما همینكه موضوع را با پسرانم كه به ایران سفر كردهاند، در میان گذاشتم، با مخالفت شدیدشان روبهرو شدم، چرا كه آنها «مهین» را میراثخوار جدید و نوكیسه خوانده و ادعا میكردند زن بیچاره به طمع تصاحب ثروت و داراییام، چنین سناریویی را طراحی و اجرا كرده است. با این حال صبح دیروز به رغم مخالفتهای اعضای خانوادهام بهطور پنهانی با «مهین» به دفترخانه ازدواج رفته و او را عقد كردم، اما چند ساعت بعد فرزندان و خانوادهام با اطلاع از موضوع، من و همسرم را به باد ناسزا گرفتند. البته من به تعهداتم در قبال همسرم پایبند هستم و به او نیز این مسائل را گفتهام، اما «مهین» معتقد است برای حفظ غرور و آبرویش باید از من طلاق بگیرد. حالا هم پسرانم به عنوان داور بیرون دادگاه منتظرند.
قاضی دادگاه وقتی با اصرار آنها برای جدایی روبهرو شد، اعلام كرد بزودی حكم را صادر خواهد كرد.
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
seemorgh.com/news
منبع:afkarnews.ir
