دوشنبه 8 مهر ماه 87 - ساعت 8 آخرين شب ماه مبارك رمضان - خروجی اتوبان صدر بطرف ديباجی جنوبی...

 

در خیابانی پرتردد از نظر خودرو و كم تردد در پیاده‌رو، صحنه‌ای جلب توجه می‌كند: زیر نور یك چراغ خیابانی، زن و مرد جوانی روی زمین پیاده رو نشسته و به دیوار خانه‏‌ای بزرگ تكیه داده‌اند. مرد حدود 32 ساله و زن حدود 25 ساله. زن جوان، در حالی كه سرش را به روی شانه مرد گذاشته، به خواب عمیقی فرو رفته است.

مرد به نقطه دوری خیره شده اما گاهی به این سو و گاهی به آن سوی خیابان نگاه می‌كند و دوباره به منظره‌ای خیره می‌ماند. صحنه ‌غریبی است این جوان، شباهتی به گداهای حرفه‌ای كه معمولا با یك نسخه پزشك از رهگذران كمك می‌طلبند، ندارند.اما از چهره و ظاهر او و زن جوان، خستگی، فقر و درماندگی می‌بارد.

در مناطق فقیر نشین جنوبی تهران، این صحنه غیر عادی نیست، اما اینجا و در نقطه مسكونی و مرفه نشین شمال پایتخت، چنین صحنه ای كاملا غیر عادی است و با خانه های كاخ مانند اطراف، تناقض تكان دهنده ای ایجاد كرده است.

خدایا این دو جوان با این وضع رقت‌بار كیستند و اینجا چه می‌كنند؟
از كجا آمده‌اند و امشب را كجا خواهند خفت؟
با گذشت یك ساعت و نیم از زمان افطار، آیا چیزی خورده‌اند؟
اصلا اهل كدام دین و مذهب هستند و چرا اینطور درمانده و مظلوم این گوشه از منطقه مرفه‌نشین تهران نشسته‌اند؟ ...

مرد جوان همچنان به این سو و آن سوی خیابان نگاه می‌كند و گاهی به منظره‌ای خیره می‌ماند. مرسدس‌ها، بی‌ام دبلیوها، پرادوها، كمری‌ها و آزراها دسته دسته از اتوبان صدر به داخل خیابان می‌پیچند و از جلوی زن و مرد جوان می‌گذرند.

رانندگان خودروهای عبوری از این خیابان معمولا یا حاجی‌بازاری یا مدیران ثروتمند شركت‌های دولتی و خصوصی هستند كه از سر كار به منزل بر می‌گردند و یا جوانان ساكن خانه‌های چند میلیارد تومانی منطقه اند كه شبها برای خوشگذرانی بیرون می‌زنند.

رانندگان خودروهای عبوری، توجهی به حال روز دو جوان نشسته كنار خیابان ندارند حتی كسی ترمزی هم نمی‌زند تا اسكناسی به آنها بدهد...

... ناگهان مرد جوان در سمت بالای خیابان با دیدن چیزی، بلند می‌شود و به سرعت به آن سو حركت می‌كند. زن جوان از خواب می‌پرد و دنبال مرد جوان راه می‌افتد. كمی بالاتر پیرمردی ایستاده است چند كلمه‌ای با مرد جوان صبحت می‌كند و بعد از جیبش اسكناسی خارج كرده و به مرد جوان می‌دهد. مرد جوان اسكناس را می‌گیرد و بطرف اتوبان صدر حركت می‌كند . زن جوان هم به دنبالش. هر دو در سیاهی شب گم می‌شوند. بیچاره ها معطل یك اسكناس بودند ...

چند تبریك

عید سعید فطر بر ساكنان محترم دیباجی و دروس و كامرانیه و زعفرانیه و الهیه و... مبارك باد.

همان مسلمانانی كه هر روز چندین بار از جلوی صحنه هایی نظیر صحنه فوق عبور می‌كنند همان ها كه امشب به تعداد اعضاء خانواده خود، نفری 1200 تومان از درآمد نجومی‌شان را به عنوان فطریه كنار می‌‌گذارند تا فردا در جشن عید فطر؛ طاعاتشان كامل شود. قبول باشد حاجی آقا- قبول باشد حاجیه خانم.

یك تبریك به ساكنان محترم بیغوله‌ها، حاشیه‌نشین‌ها و روستاهای كارگرنشین حومه شهرهای بزرگ. همان‌ها كه 40 روز به 40 روز گوشت سر سفره‌هایشان نمی‌آید اما هر روز منت پرداخت «سهام عدالت» به سرشان گذاشته می‌شود. همان ها كه رمضان و غیررمضان برایشان شبیه هم است، چون در هر دو حال،  گرسنه‌اند. الهم اغن كل فقیر...

یك تبریك هم به مدعیان محترم اصولگرایی. همان‌ها كه تا چند سال پیش شعار «مبارزه با فقر و فساد و تبعیض» از دهانشان نمی‌افتاد اما چند سالی است كه بكلی این عبارت را فراموش كرده‌اند. حداقل شعارش را هم دیگر نمی‌دهند. عید شما مبارك برادران اصولگرا، طاعاتتان قبول.

یك تبریك مفصل برای مسوولان دولت‌های پس از جنگ. همان‌هایی كه با راه‌انداختن مانور تجمل، فقر احساسی را در جامعه ایران رشد دادند و در مقابل پدیده‌هایی نظیر اشرافی‌گری مسوولان، رانت‌خواری اطرافیان و كاسبی آقازاده‌ها و... چنان ساكت ماندند كه امروز دیگر سوال از سرنوشت امتیازهای دریافت شده و پول‌های پرداخت شده توسط شهرام جزایری و جزایری‌ها، دیگر به لطیفه‌ای سیاسی تبدیل شده و حامیان و رشوه گیرندگان از وی، مدعی و طلبكار هم شده‌اند... عید شما مبارك، مدعیان سازندگی و اصلاحات.

عید فطر بر سیاستگزاران اقتصادی هم مبارك باشد. به ویژه آنها كه بدون پاس كردن حتی 2 واحد «اقتصاد كلان»، درباره تخصصی‌ترین جنبه‌های سیاستگذاری اقتصاد كلان ایران اظهارنظر می‌كنند و با اصرار بر نظرات سطحی و نادرست خود، اقتصاد ایران را به بیماری هلندی حاد دچار كرده‌اند، همان ها با دمیدن بر تنور تورم، سفره فقرا را نسبت به سفره ثروتمندان خالی‌تر كرده‌اند و با تزریق بی‌حساب دلارهای نفتی به اقتصاد ایران (به بهانه اجرای طرح‌های عمرانی)، بازارهای ایران را مملو از كالاهای خارجی كرده‌اند (از گلابی شیلی تا كمری ژاپنی) ... همان ها كه با ندانم كاری‌هایشان، نا خواسته تولیدكننده های ایرانی  را تحت فشار و شمار زیادی از كارگران ایرانی در خطر بیکارشدن قرار داده ‌اند.
عید شما مبارك آقای مهندس. خدا قبول كند طاعات و عبادات شما را.

و بالاخره یك تبریك هم به دولت محترم؛ همان كه بدون داشتن تئوری روشن اقتصادی درباره «عدالت»، با شدت هر چه تمام‌تر شعار عدالت محوری سر داد و امروز پس از 3 سال و نیم تصدی، در دام كاپیتالیستی ترین ایده‌های اقتصادی افتاده بطوری كه حتی اقتصاددانهای لیبرال افراطی هم دادشان درآمده است كه مبادا در جریان نقدی كردن یارانه‌ها، به اقشار آسیب‌پذیر، فشاری غیرقابل تحمل وارد شود!

و بالاخره تبریك اصلی خطاب به ملت ایران. همان ها كه با وجود همه این ندانم كاری‌ها، نباید امیدشان به اصلاح امور كشور كمرنگ شود.

خداوندا در این ساعات پایانی ماه مبارك رمضان، حلاوت بندگی و اطاعت و عید را به كام ملت ایران بچشان و عزم و امیدشان را به اصلاح امور كشور روز به روز بیشتر فرما. راه درست را در مقابل مسوولان ما قرار بده و در پیمودن این راه یاری‌شان فرما. آمین.
منبع: الف