مردی که تا همین دو ماه قبل، برای به اصطلاح امنیت کره زمین، نسخههای صد من یک غاز می پیچید، حالا با دردسرهای متفاوتی مواجه است، در ابعادی به کوچکی سالن پذیرایی محل اقامتش! راستی جورج بوش کجاست؟ پیرمردی که در روزهای پایانی ریاست جمهوری اش، موفق شد پرتاب لنگه کفش را به مثابه واکنشی در قبال اقدامات جاهلانه سیاستمداران تبدیل به نمادی جهانی کند و به نام خودش به ثبت جهانی برساند، اینک در سراشیب عمر، در پرستون هالو که منطقهای شیک و دنج در شمال دالاس است، روزگار میگذارند. همان جایی که سرشاخههای میلیاردرهای تگزاس برای اقامت انتخاب میکنند.
مثلاً همان حوالی می توانید ویلای راس پرو کاندیدای سابق ریاست جمهوری امریکا را بیابید. یا آقای تیبون پیکنز تاجر نفتی و از او مشهورتر، تام هیکز مالک لیورپول. حالا دو هفته ای میشود که جورج بوش و همسرش لائورا نیز همینجا سکونت دارند؛ در ویلایی به مساحت 800 متر مربع که طبیعتاً خیلی بزرگ نیست، اما به قیمت 3.8 میلیون دلار که طبیعتاً خیلی گزاف است! ویلایی که در آخرین روزهای سال گذشته خریداری شد، اما کار بازسازی آن مثل اغلب برنامههای جورج بوش، بیشتر از زمان پیشبینی شده طول کشید و به همین دلیل زوج سابق ریاست جمهوری امریکا مجبور به اقامت یک ماهه در هتل شدند! اقامتی پر دردسر برای تیم امنیتی و سایر مسافران هتل.
به هر حال جورج و لائورا بوش، ویلایی در حومه شهر و در نزدیکی دوستان و همکاران سابق را برای یک زندگی آرام و بیدردسر انتخاب کرد؛ اما همانطور که در مصاحبه با شبکه تلوزیونی ای بی سی اقرار کرده، زندگی در چنین مکانی بسیار سختتر از پیشبینیهایش بوده. تازه بعد از اقامت فهمیدند برای زوجی که از تاریخ 20 ژانویه بعد از 8 سال ریاست جمهوری و بانوی اولی امریکا به جمع بازنشستهها پیوستهاند، گذران عمر در این ناحیه کار راحتی نیست. لائورا میگوید: «به طور مثال واقعاً با کمبود لوازم خانه روبهرو هستیم. هنوز میز قهوه و میز نهارخوری نداریم و برای غذا خوردن مجبور شدیم از همسایهها یک میز اشپزخانه قرض کنیم! تعداد صندلیها هم کم است. چند شب پیش وقتی شانزده نفر از دوستان سرزده به دیدن رئیس جمهور سابق آمدند، مجبور شدم با عجله به خانه همسایه بروم و درخواست تعدادی صندلی کنم».
صندلیهایی که البته روز بعد از میهمانی پس فرستاده شدند. سالن به جای خود؛ ویلای جدید خانواده بوش 4 اتاق خواب دارد که هنوز خالی هستند و لائورا هنوز فرصت نکرده تا مبلمان و وسایل لازم را خریداری کند. کاری که از سال 1995 به کلی آن را فراموش کرده بود. مشکل دیگر لائورا تهیه روزنامه برای رئیس جمهور سابق است. روزنامه محلی دالاس مورنینگ نیوز، تنها روزنامه موجود است که آن هم به دلیل پیچیدگیهای مسائل امنیتی دیر به درب منزل خانواده بوش میرسد. برای یک رئیس جمهور که عادت داشته هر روز صبح زود آخرین اخبار را از زبان متصدیان مربوطه در کاخ سفید بشنود، خیلی دشوار و غیر قابل تحمل است که حتی موفق به خواندن یک روزنامه محلی سر میز صبحانه هم نشود. لائورا مجبور است به اینترنت پناه ببرد اما «بارها برای فرستادن ایمیل به مشکل برخوردم و یا اینترنت قطع میشود».
بهرغم مشکلات فراوانی مثل اتاقهای خالی و مبله نشده، نبود روزنامه و مشکلات اینترنت، به لطف تعداد زیاد دوستان که به دیدن خانواده بوش میآیند و هر کدام به عنوان هدیه یک خوردنی با خود میآورند و البته گشادهدستی همسایهها، بانوی اول سابق هنوز آشپزی را شروع نکرده. در مجموع لائورا معتقد است زندگی جدید آرامش بیشتری نسبت به گذشته دارد و دیگر صحبت از بحرانهای امریکا و جهان او را همچون سابق نگران و عصبی نمیکند. دست کم او میداند که همسرش منبعد امکان خرابکاریهای بیشتر در نقاط مختلف کره زمین را به کلی از کف داده است.
خانواده بوش برنامههای جدیدی هم برای آینده دارند. در این بلبشو، لائورا یادش میآید که خیلی امیدوار است یک بار دیگر به افغانستان بازگردد و دوباره با «زنان جوانی که در دو سفر قبلی با آن ها آشنا شد» دیدار کند. در حالی که جورج در اولین فرصت قصد دارد کتابخانه ریاست جمهوری امریکا را در دانشگاه دالاس راهاندازی کند و به زودی چند کنفرانس با دانشجویان را در برنامه دارد.
به هر حال جورج و لائورا بوش، ویلایی در حومه شهر و در نزدیکی دوستان و همکاران سابق را برای یک زندگی آرام و بیدردسر انتخاب کرد؛ اما همانطور که در مصاحبه با شبکه تلوزیونی ای بی سی اقرار کرده، زندگی در چنین مکانی بسیار سختتر از پیشبینیهایش بوده. تازه بعد از اقامت فهمیدند برای زوجی که از تاریخ 20 ژانویه بعد از 8 سال ریاست جمهوری و بانوی اولی امریکا به جمع بازنشستهها پیوستهاند، گذران عمر در این ناحیه کار راحتی نیست. لائورا میگوید: «به طور مثال واقعاً با کمبود لوازم خانه روبهرو هستیم. هنوز میز قهوه و میز نهارخوری نداریم و برای غذا خوردن مجبور شدیم از همسایهها یک میز اشپزخانه قرض کنیم! تعداد صندلیها هم کم است. چند شب پیش وقتی شانزده نفر از دوستان سرزده به دیدن رئیس جمهور سابق آمدند، مجبور شدم با عجله به خانه همسایه بروم و درخواست تعدادی صندلی کنم».
صندلیهایی که البته روز بعد از میهمانی پس فرستاده شدند. سالن به جای خود؛ ویلای جدید خانواده بوش 4 اتاق خواب دارد که هنوز خالی هستند و لائورا هنوز فرصت نکرده تا مبلمان و وسایل لازم را خریداری کند. کاری که از سال 1995 به کلی آن را فراموش کرده بود. مشکل دیگر لائورا تهیه روزنامه برای رئیس جمهور سابق است. روزنامه محلی دالاس مورنینگ نیوز، تنها روزنامه موجود است که آن هم به دلیل پیچیدگیهای مسائل امنیتی دیر به درب منزل خانواده بوش میرسد. برای یک رئیس جمهور که عادت داشته هر روز صبح زود آخرین اخبار را از زبان متصدیان مربوطه در کاخ سفید بشنود، خیلی دشوار و غیر قابل تحمل است که حتی موفق به خواندن یک روزنامه محلی سر میز صبحانه هم نشود. لائورا مجبور است به اینترنت پناه ببرد اما «بارها برای فرستادن ایمیل به مشکل برخوردم و یا اینترنت قطع میشود».
بهرغم مشکلات فراوانی مثل اتاقهای خالی و مبله نشده، نبود روزنامه و مشکلات اینترنت، به لطف تعداد زیاد دوستان که به دیدن خانواده بوش میآیند و هر کدام به عنوان هدیه یک خوردنی با خود میآورند و البته گشادهدستی همسایهها، بانوی اول سابق هنوز آشپزی را شروع نکرده. در مجموع لائورا معتقد است زندگی جدید آرامش بیشتری نسبت به گذشته دارد و دیگر صحبت از بحرانهای امریکا و جهان او را همچون سابق نگران و عصبی نمیکند. دست کم او میداند که همسرش منبعد امکان خرابکاریهای بیشتر در نقاط مختلف کره زمین را به کلی از کف داده است.
خانواده بوش برنامههای جدیدی هم برای آینده دارند. در این بلبشو، لائورا یادش میآید که خیلی امیدوار است یک بار دیگر به افغانستان بازگردد و دوباره با «زنان جوانی که در دو سفر قبلی با آن ها آشنا شد» دیدار کند. در حالی که جورج در اولین فرصت قصد دارد کتابخانه ریاست جمهوری امریکا را در دانشگاه دالاس راهاندازی کند و به زودی چند کنفرانس با دانشجویان را در برنامه دارد.
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:hamseda.ir
