به نقل از هم صدا ، او به جرم سرقت دستگیر شده و پرونده اتهامی‌اش در دادسرای ناحیه یك تهران در جریان است. مژگان علاقه‌ای به گفتگو ندارد و ترجیح می‌دهد كارهایش در دادسرا زودتر تمام شود و او را به زندان بازگردانند، اما با اصرار و پافشاری بالاخره راضی می‌شود كمی از داستان زندگی‌اش را تعریف كند. البته از همان اول شرط می‌گذارد: «هر سوالی را كه دلم خواست جواب می‌دهم. بعد گیر ندهی حالا این یكی را هم بگو، آن یكی را هم جواب بده. باید ببینم سوالاتت درباره چیست، آن وقت خودم تصمیم می‌گیرم.»
شرط را كه می‌پذیرم حرف‌هایش را با نوع اتهامش شروع می‌كند: «اسمش را گذاشته‌اند سرقت مقرون به آزار، اما نمی‌دانم آزارش كجا بود. این خود مردها بودند كه برای ارتباط با من دندان تیز می‌كردند. اگر وسوسه نمی‌شدند كه من هم نمی‌توانستم نقشه‌ام را اجرا كنم.» این حرف‌های مژگان بسیار سوال‌برانگیز است. مگر او با چه روشی سرقت می‌كرد؟ قبل از این كه این پرسش را به زبان بیاورم خودش از نگاه كنجكاو و سرگردانم متوجه می‌شود و می‌گوید: «من مردانی را كه حدس می‌زدم پولدار هستند شناسایی میكردم و با اغفال و فریبكاری به خانه‌شان می‌رفتم.»
این جواب متهم هنوز ابهامات را از بین نبرده و شگرد او را به خوبی آشكار نكرده است، برای همین می‌خواهم بیشتر توضیح بدهد. مژگان می‌گوید: «در خیابان‌های بالای شهر پرسه می‌زدم و همین كه خودروی مدل بالایی را می‌دیدم برای راننده دست تكان می‌دادم، البته اگر راننده مردی جوان و تنها بود. بعد سوار ماشین می‌شدم و سر صحبت را باز میكردم و بالاخره از راننده می‌خواستم برای صرف چای یا غذا مرا به خانه‌اش ببرد. این حرف‌ها و طرز رفتار من وسوسه‌كننده بود و طعمه‌هایم به طمع برقراری ارتباط كاملا تسلیم می‌شدند.»
مژگان كمی مكث می‌كند و بعد درباره این كه چنین شگردی را از كجا یاد گرفته می‌گوید: «2 برادرم هم همدست من بودند. یك روز همین طور كه با هم فكر می‌كردیم و دنبال راهی برای دزدی می‌گشتیم این راه به ذهنمان رسید. می‌دانستیم این ترفند جواب می‌دهد چون مردان بی‌اخلاق خیلی زود اسیر وسوسه می‌شوند و به تبعات بعدی آن فكر نمی‌كنند.»
میان این دو سوال كه ادامه شگرد مژگان را بپرسم یا دلیل این كه او و برادرانش به فكر سرقت افتادند مردد هستم. بالاخره سوال اول را ترجیح می‌دهم و دختر جوان پاسخ می‌دهد: «همان طور كه گفتم به خانه طعمه‌هایم می‌رفتم. در تمام این مدت 2 برادرم هم مرا تعقیب می‌كردند و بیرون خانه سوژه، كشیك می‌دادند. در خانه وقتی مردان می‌رفتند آبمیوه، شربت یا چای تهیه كنند من مانعشان می‌شدم و با تعارف و حركات اغوگرانه از آنها می‌خواستم خودم این كار را انجام بدهم. من از قبل داروی بیهوشی همراه داشتم و نوشیدنی را مسموم میكردم. مردان هم چند دقیقه بعد از خوردن آن بیهوش می‌شدند سپس من با برادرهایم تماس می‌گرفتم و به آنها می‌گفتم وقتش رسیده است. آنها بلافاصله وارد خانه می‌شدند و 3 نفری شروع به جستجو می‌كردیم و هر چیز باارزشی را كه به چشممان می‌خورد برمی‌داشتیم.»
مژگان ناگهان سرش را پایین می‌اندازد و سعی می‌كند خودش را به گونه‌ای پنهان كند. با نگاهی به دور و اطراف دلیل این كار او معلوم می‌شود. یكی از شاكیان به راهروی دادسرا آمده است و مژگان نمی‌خواهد با او رودررو شود. آن مرد كه با فاصله از ما می‌نشیند، خیال متهم كمی راحت می‌شود و ادامه ماجرا را تعریف می‌كند: «بیشتر پول نقد و طلا می‌دزدیدم و بعد 2 یا 3 نفری به جواهرفروشی‌ها می‌رفتیم چون ظاهر خانوادگی داشتیم معمولا طلاها را بدون فاكتور از ما می‌خریدند و كسی مشكوك نمی‌شد.»
ترس از دستگیری و مجازات یكی از كابوس‌های همیشگی مجرمان است، آیا مژگان هم چنین واهمه‌ای داشته است؟
«اوایل می‌ترسیدم. طبیعی هم هست، تجربه چنین كارهایی را نداشتم. به این فكر میكردم كه اگر در خانه طعمه‌ها بلایی سرم بیاید چه باید بكنم یا اگر نقشه‌مان لو رفت و دستگیر شدیم تكلیف چیست، اما كم‌كم این كار برایم عادی شد. حق با برادرهایم بود، داروی بیهوشی خیلی خوب جواب می‌داد و خطر اول برطرف می‌شد بعد هم مالباختگان جرات نمی‌كردند از من شكایت كنند، چون اگر این كار را می‌كردند آبروی خودشان به خطر می‌افتاد و باید در برابر خانواده‌شان جوابگو می‌شدند، برای همین به این نتیجه رسیدم كه دیگر جای نگرانی وجود ندارد.»
مژگان خسته شده و می‌خواهد به این گفتگو پایان بدهد، ولی هنوز سوالات زیادی باقی مانده است. متهم شرط اولش را یادآوری می‌كند و من به اصرار ادامه می‌دهم: «لااقل بگو چرا مجبور به این كار شدی؟»
«پدر و مادر درست و حسابی كه نداشتیم. از بچگی در فقر و بدبختی زندگی می‌كردیم. پدرم معتاد بود و مادرم توان رسیدگی به وضعیت ما را نداشت. نه من و نه برادرهایم هیچ كدام نتوانستیم مدرسه برویم و هر كدام در مقطع ابتدایی یا راهنمایی مجبور شدیم ترك تحصیل كنیم. بعد از آن هم بیكار و بی‌پول بودیم و چاره‌ای نداشتیم جز این كه دزدی كنیم. می‌خواستیم ثروتمند شویم و مثل بقیه مردم خوب بخوریم، خوب بپوشیم و به تفریح برویم. اگر پدرم به جای مواد مخدر به ما و آینده‌مان فكر می‌كرد حالا حال و روزمان این نبود.»
اگر خانواده درست و حسابی داشتم الان به جای زندان باید در دانشگاه باشم ، از طرف دیگر تقصیر خود شاكیان هم هست كه من توانستم اموالشان را بدزدم . آنها هم اهل اخلاق نبودند و همین ضعف باعث شد این بلا سرشان بیایددختر جوان درباره نحوه دستگیری‌اش هم توضیحاتی دارد: «ما فكر نمی‌كردیم آن مردان شكایت كنند، اما بالاخره چند نفری به آگاهی رفتند و از من چهره‌نگاری كردند. من خیلی اتفاقی دستگیر شدم. پارك رفته بودم كه ماموران مشكوك شدند و فهمیدند من خیلی شبیه به فرد چهره‌نگاری شده ، هستم. این طور بود كه به دام افتادم. اوایل اعتراف نمی‌كردم چون تصورم بر این بود آنها هیچ مدركی از من ندارند مخصوصا این كه به هر كسی خودم را با یك اسم معرفی كرده بودم. البته این ترفند جواب نداد و وقتی با یكی از شاكیان رودررو شدم همه حقایق را گفتم. من در مجموع از 15 مرد به این شیوه سرقت كردم.»
شرط را كه می‌پذیرم حرف‌هایش را با نوع اتهامش شروع می‌كند: «اسمش را گذاشته‌اند سرقت مقرون به آزار، اما نمی‌دانم آزارش كجا بود. این خود مردها بودند كه برای ارتباط با من دندان تیز می‌كردند. اگر وسوسه نمی‌شدند كه من هم نمی‌توانستم نقشه‌ام را اجرا كنم.» این حرف‌های مژگان بسیار سوال‌برانگیز است. مگر او با چه روشی سرقت می‌كرد؟ قبل از این كه این پرسش را به زبان بیاورم خودش از نگاه كنجكاو و سرگردانم متوجه می‌شود و می‌گوید: «من مردانی را كه حدس می‌زدم پولدار هستند شناسایی میكردم و با اغفال و فریبكاری به خانه‌شان می‌رفتم.»
این جواب متهم هنوز ابهامات را از بین نبرده و شگرد او را به خوبی آشكار نكرده است، برای همین می‌خواهم بیشتر توضیح بدهد. مژگان می‌گوید: «در خیابان‌های بالای شهر پرسه می‌زدم و همین كه خودروی مدل بالایی را می‌دیدم برای راننده دست تكان می‌دادم، البته اگر راننده مردی جوان و تنها بود. بعد سوار ماشین می‌شدم و سر صحبت را باز میكردم و بالاخره از راننده می‌خواستم برای صرف چای یا غذا مرا به خانه‌اش ببرد. این حرف‌ها و طرز رفتار من وسوسه‌كننده بود و طعمه‌هایم به طمع برقراری ارتباط كاملا تسلیم می‌شدند.»
مژگان كمی مكث می‌كند و بعد درباره این كه چنین شگردی را از كجا یاد گرفته می‌گوید: «2 برادرم هم همدست من بودند. یك روز همین طور كه با هم فكر می‌كردیم و دنبال راهی برای دزدی می‌گشتیم این راه به ذهنمان رسید. می‌دانستیم این ترفند جواب می‌دهد چون مردان بی‌اخلاق خیلی زود اسیر وسوسه می‌شوند و به تبعات بعدی آن فكر نمی‌كنند.»
میان این دو سوال كه ادامه شگرد مژگان را بپرسم یا دلیل این كه او و برادرانش به فكر سرقت افتادند مردد هستم. بالاخره سوال اول را ترجیح می‌دهم و دختر جوان پاسخ می‌دهد: «همان طور كه گفتم به خانه طعمه‌هایم می‌رفتم. در تمام این مدت 2 برادرم هم مرا تعقیب می‌كردند و بیرون خانه سوژه، كشیك می‌دادند. در خانه وقتی مردان می‌رفتند آبمیوه، شربت یا چای تهیه كنند من مانعشان می‌شدم و با تعارف و حركات اغوگرانه از آنها می‌خواستم خودم این كار را انجام بدهم. من از قبل داروی بیهوشی همراه داشتم و نوشیدنی را مسموم میكردم. مردان هم چند دقیقه بعد از خوردن آن بیهوش می‌شدند سپس من با برادرهایم تماس می‌گرفتم و به آنها می‌گفتم وقتش رسیده است. آنها بلافاصله وارد خانه می‌شدند و 3 نفری شروع به جستجو می‌كردیم و هر چیز باارزشی را كه به چشممان می‌خورد برمی‌داشتیم.»
مژگان ناگهان سرش را پایین می‌اندازد و سعی می‌كند خودش را به گونه‌ای پنهان كند. با نگاهی به دور و اطراف دلیل این كار او معلوم می‌شود. یكی از شاكیان به راهروی دادسرا آمده است و مژگان نمی‌خواهد با او رودررو شود. آن مرد كه با فاصله از ما می‌نشیند، خیال متهم كمی راحت می‌شود و ادامه ماجرا را تعریف می‌كند: «بیشتر پول نقد و طلا می‌دزدیدم و بعد 2 یا 3 نفری به جواهرفروشی‌ها می‌رفتیم چون ظاهر خانوادگی داشتیم معمولا طلاها را بدون فاكتور از ما می‌خریدند و كسی مشكوك نمی‌شد.»
ترس از دستگیری و مجازات یكی از كابوس‌های همیشگی مجرمان است، آیا مژگان هم چنین واهمه‌ای داشته است؟
«اوایل می‌ترسیدم. طبیعی هم هست، تجربه چنین كارهایی را نداشتم. به این فكر میكردم كه اگر در خانه طعمه‌ها بلایی سرم بیاید چه باید بكنم یا اگر نقشه‌مان لو رفت و دستگیر شدیم تكلیف چیست، اما كم‌كم این كار برایم عادی شد. حق با برادرهایم بود، داروی بیهوشی خیلی خوب جواب می‌داد و خطر اول برطرف می‌شد بعد هم مالباختگان جرات نمی‌كردند از من شكایت كنند، چون اگر این كار را می‌كردند آبروی خودشان به خطر می‌افتاد و باید در برابر خانواده‌شان جوابگو می‌شدند، برای همین به این نتیجه رسیدم كه دیگر جای نگرانی وجود ندارد.»
مژگان خسته شده و می‌خواهد به این گفتگو پایان بدهد، ولی هنوز سوالات زیادی باقی مانده است. متهم شرط اولش را یادآوری می‌كند و من به اصرار ادامه می‌دهم: «لااقل بگو چرا مجبور به این كار شدی؟»
«پدر و مادر درست و حسابی كه نداشتیم. از بچگی در فقر و بدبختی زندگی می‌كردیم. پدرم معتاد بود و مادرم توان رسیدگی به وضعیت ما را نداشت. نه من و نه برادرهایم هیچ كدام نتوانستیم مدرسه برویم و هر كدام در مقطع ابتدایی یا راهنمایی مجبور شدیم ترك تحصیل كنیم. بعد از آن هم بیكار و بی‌پول بودیم و چاره‌ای نداشتیم جز این كه دزدی كنیم. می‌خواستیم ثروتمند شویم و مثل بقیه مردم خوب بخوریم، خوب بپوشیم و به تفریح برویم. اگر پدرم به جای مواد مخدر به ما و آینده‌مان فكر می‌كرد حالا حال و روزمان این نبود.»
اگر خانواده درست و حسابی داشتم الان به جای زندان باید در دانشگاه باشم ، از طرف دیگر تقصیر خود شاكیان هم هست كه من توانستم اموالشان را بدزدم . آنها هم اهل اخلاق نبودند و همین ضعف باعث شد این بلا سرشان بیایددختر جوان درباره نحوه دستگیری‌اش هم توضیحاتی دارد: «ما فكر نمی‌كردیم آن مردان شكایت كنند، اما بالاخره چند نفری به آگاهی رفتند و از من چهره‌نگاری كردند. من خیلی اتفاقی دستگیر شدم. پارك رفته بودم كه ماموران مشكوك شدند و فهمیدند من خیلی شبیه به فرد چهره‌نگاری شده ، هستم. این طور بود كه به دام افتادم. اوایل اعتراف نمی‌كردم چون تصورم بر این بود آنها هیچ مدركی از من ندارند مخصوصا این كه به هر كسی خودم را با یك اسم معرفی كرده بودم. البته این ترفند جواب نداد و وقتی با یكی از شاكیان رودررو شدم همه حقایق را گفتم. من در مجموع از 15 مرد به این شیوه سرقت كردم.»
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:hamseda.ir
