عفت مرعشی، همسر اكبر هاشمی رفسنجانی، پس از 29 سال از ترور همسرش، روايتی خواندنی از جزييات ترور هاشمی به دست داده است.
 
او كه مشهور است ازخودگذشتی‌اش باعث نجات جان هاشمی شده، می‌گوید: این افراد یكی، دو روز پیش از اتفاق، آمدند زنگ منزل ما را زدند. بچه‌ها در را باز كردند. پرسیدند: منزل آقای هاشمی؟ بعد سركی داخل حیاط كشیدند و رفتند. زمان ترور روز جمعه بود، روز پنجشنبه آقای هاشمی در میدان 25 شهریور (هفت تیر) سخنرانی داشت. خیلی درباره منافقین و آمریكا صحبت كرده بود. پس از ترور شهید مطهری، خیلی درباره جنایت منافقین صحبت می‌كرد. یك بار در قم، یك بار هم در میدان 25 شهریور خیلی راجع به منافقین صحبت كرد. روز جمعه ما میهمان داشتیم. یكی از دوستان خودم آمده بود. آقای مهدیان نیز به دیدن آقای هاشمی آمده بود. برادرم نیز منزل ما بود. وقتی منافقین شهید مطهری را شهید كردند، امام(ره) گفته بودند كه برای آقای هاشمی محفاظ بگذارند. منتها حفاظت در آن زمان خیلی جدی نبود. دو تا محافظ بودند، یك نفر نیز راننده بود.



وقتی آقای هاشمی می‌آمد خانه، محفاظان را مرخص می‌كرد و آنها می‌رفتند. آن روز دو نفر از محافظان نبودند. یكی از آنها آمده بود تا با محسن در خانه درس بخواند. چون شام درست نكرده بودم، محسن را صدا كردم برود برای میهمان‌ها غذایی بخرد. وقتی محسن رفت، میهمان‌ها هم رفتند. برادرم هم رفت. بعد از مدتی در خانه را زدند. آقای هاشمی جلوی تلویزیون سخنرانی خودش را كه در میدان 25 شهریور انجام داده بود، گوش می‌كرد. من می‌خواستم وضو بگیرم. زنگ خانه را كه زدند، كارگر ما رفت در را باز كرد. آمد، گفت كه دو نفر هستند پیامی از طرف آقای ناطق نوری برای آقای هاشمی دارند. آقای هاشمی گفت: «اسمشان را سؤال كنید، ببینید كی هستند». من گفتم حالا اسمشان هرچه باشد، شما از كجا می‌شناسید كه كی هستند. اگر نمی‌خواهی آنها را ببینی، بگو نیایند اگر هم می‌خواهی، بگو بیایند. داخل، آنها را دم در معطل نكن.

آقای هاشمی گفتند كه بگو بیایند داخل. من رفتم وضو بگیرم. آن زمان خانه ما خیلی جمع‌وجور بود. آن خانه را خریده بودیم كه بسازیم، اما چون آقای هاشمی زندان رفته بود، هیچ فرصتی پیش نیامد تا آن را بسازیم. به همین خاطر رفتم چادر نمازم را بردارم و نماز بخوانم. از مقابل اتاق كه رد شدم، دیدم انگار دو، سه نفر دارند كشتی می‌گیرند. تعجب كردم، چون آقای هاشمی داخل آن اتاق بودند. در را باز كردم دیدم كه ایشان با یك نفر گلاویز شده‌اند. یكی از منافقین در اتاق بیشتر نبود. یك نفر هم جلوی در حیاط ایستاده بود. پاسدار ما نیز در حیاط بود كنار حوض. غروب بود و هوا تاریك شده بود. پاسدار از پشت شیشه می‌بیند كه آقای هاشمی با یك نفر دیگر گلاویز شده‌اند. من در را كه باز كردم و این صحنه را دیدم. رفتم داخل. آن مرد چند بار به صورت آقای هاشمی زده بود و صورت او سیاه شده بود. بعد نفر دوم منافقین با اسلحه وارد اتاق شد. اول فكر كردم كه یكی از پاسدارها برای كمك آمده. اما دیدم نه، این آدم غریبه است. پریدم جلو. آقای هاشمی را پرت كردم روی زمین. یادم آمد كه منافقین به سر آقای مطهری شلیك كرده بودند. خودم را انداختم روی آقای هاشمی و دست‌هایم را دور سر او گرفتم. این پدرسوخته نیز هیچ ابا نكرد. دستش را زیر دست من آورد و دو تا تیر پشت سر هم خالی كرد. یك تیر هم زد به دیوار اتاق و از در رفت. احتمال داد كه آقای هاشمی كشته شده است. او كه رفت، من بلند شدم. دیدم خون از شكم آقای هاشمی بیرون زده. چادری را كه برای نماز برداشته بودم، دور بدن آقای هاشمی بستم. فاطمه شروع كرد به جیغ زدن و گریه كردن. گفتم: جیغ نزن، برو ماشین خبر كن.

او رفت. خودم هم دویدم داخل كوچه و داد زدم: همسایه‌ها یك ماشین. همسایه‌ها یك ماشین. در حالی كه دو تا ماشین در خانه داشتیم، اما راننده نبود كه بتواند ماشین‌ها را ببرد. آقایی وارد خانه ما شد، گفت: ماشین آماده است. من اول وحشت داشتم. گفتم نكند این آقا از منافقین باشد. حالم خوب نبود، گفتم: شما منافق نیستید؟ گفت: نه، خانم من همسایه شما هستم. آقای هاشمی را بغل كردیم و گذاشتیم توی ماشین. مهدی هم پرید داخل ماشین. من بدون جوراب و كفش سوار ماشین شدم تا برویم به بیمارستان. رفتیم بیمارستان شهدا. تا ما به بیمارستان برسیم، فاطمه از خانه با بیمارستان تماس گرفته و گفته بود كه پدرم تیر خورده، بیمارستان را آماده كنید.

در خیابان ما به یك چراغ قرمز طولانی برخوردیم. من سرم را از ماشین بیرون آوردم و به پلیسی كه سر چهارراه بود، گفتم: چراغ را سبز كن. آقای هاشمی در این ماشین است. تیر خورده. پلیس سریع چراغ را سبز كرد. رسیدیم دم بیمارستان. دیدیم كه منتظرند. همسایه ما، آقای هاشمی را بغل كرد و خودش برد به داخل آسانسور. من هم همراهش رفتم. وارد بخش كه شدیم، دیدیم همه چیز آماده است. آقای هاشمی را گذاشتند روی تخت. دكترها به من گفتند كه شما برو بیرون. گفتم: من بیرون نمی‌رم. می‌ترسم و اطمینان ندارم. همزمان دوستان آقای هاشمی نیز رسیدند. مثل این‌كه فاطمه به آنها زنگ زده بود و خبر كرده بود. اولین نفری كه وارد شد، آیت‌الله ملكی بود. خدا رحمتش كند. گفت تو برو. گفتم: می‌روم ولی مراقب آقای هاشمی باش. از اتاق آمدم بیرون. دیدم خبرنگاران خبردار شده بودند و می‌خواستند با من مصاحبه كنند. آقای لاریجانی آمد پیش من و اطلاع داد كه اینها خبرنگار هستند. من آمدم بیرون تا به خانه تلفن بزنم. یكی از كارمندان بیمارستان یك جفت كفش برایم آورد و گفت: شما اول این كفش‌ها را پایتان كنید. من تازه آنجا فهمیدم كه كفش به پا ندارم. به خانه تلفن زدم. دیدم هیچ كس جواب نمی‌دهد. سریع آمدم منزل. دیدم مقابل خانه ما جمعیت زیادی جمع شده است. روی پشت‌بام، داخل حیاط و همه‌جا آدم بود. من دیگر داخل خانه نرفتم. زن‌عموی بچه‌ها آمده بود و آنها را با خودش برده بود.

من دوباره برگشتم بیمارستان. دیدم آقای هاشمی در اتاق عمل است. جراحی تا آخر شب طول كشید. دكترهای آشنا همه آمده بودند. آقای دكتر ولایتی، دكتر طباطبایی. اما فكر كنم آقای هاشمی را پروفسور سمیع عمل كردند. بعد آقای هاشمی را به
CCU بردند. به ما گفتند كه چیز مهمی نبود. اما باید تا صبح در CCU باشد. همه از من حال آقای هاشمی را می‌پرسیدند. حتی منافقین هم می‌آمدند. هیچ‌كس نمی‌دانست كه تیر به كجای آقای هاشمی خورده. دكترها به من نگفتند. تا این‌كه آقای مسعود رجوی آمد پیش من گفت كه خانم تا فردا صبح وضعیت هاشمی خطرناك است. پرسیدم: چرا؟ گفت: چون تیر به كبد ایشان خورده و پرده دیافراگم نیز پاره شده است. اگر تا فردا صبح اتفاقی نیفتد، انشاءالله حاج‌آقا زنده می‌ماند. آقای هاشمی پانزده روز در بیمارستان بستری شد.

 

در این مدت همه كسانی كه در انقلاب نقش داشتند، آمدند بیمارستان. شهید رجایی،‌آیت‌الله خامنه‌ای، بنی‌صدر، مهندس بازرگان. همه آمدند. دكترها می‌گفتند كه آقای هاشمی خون احتیاج دارد. باید به او خون بدهید. وقتی من رفتم خون بدهم، دیدم صف طولانی تشكیل شده و مردم آمده بودند خون بدهند. من وقتی مردم را دیدم، گریه‌ام گرفت كه چقدر این مردم وفادار هستند.

در بیمارستان بعد از این‌كه حال آقای هاشمی بهتر شد، خبر دادند كه دكترهای بیمارستان می‌خواهند از ایشان عیادت كنند. همه دكترها و حتی مریض‌ها می‌آمدند و از آقای هاشمی عیادت می‌كردند. پاسدارها به یك آقایی مشكوك شدند. می‌گفتند كه یك آقایی اینجا در بیمارستان خوابیده، ولی هیچ مریضی هم ندارد. چرا؟ شاید یكی از منافقین باشد و می‌خواهد بداند اینجا چه خبر است. در واقع منافقین نمی‌دانستند كه آقای هاشمی حالش خوب شده. فكر می‌كردند كه ایشان فوت كرده، اما ما جور دیگری جلوه می‌دهیم. وقتی همه مریض‌ها آمدند و به آقای هاشمی سر زدند، این آقا نیز كه پاسدارها به او مشكوك بودند، آمد. یك پسر جوانی بود، آمد از آقای هاشمی عیادت كرد و رفت. وقتی از اتاق بیرون رفت، پاسدارها دنبالش رفتند اما هیچ اثری از او پیدا نكردند. یك روز نیز خانم‌هایی كه عضو منافقین بودند، آمدند تا با من ملاقات كنند. می‌خواستند بفهمند وضعیت آقای هاشمی چطور است.
منبع:tabnak.ir