دکتر محمود احمدی نژاد، رئیس‏جمهوری اسلامی ایران، وبلاگ خود را به روز کرد و طی آن از تهمت هایی که به وی زده می شود ، انتقاد کرد.

 

رئیس جمهور در جدیدترین یادداشت وبلاگ شخصی خود با عنوان "امام خمینی، سیاست مدار یا حقیقت مدار؟"، نوشت:

در عصر امام خمینی (ره)، لیاقت آن را یافتیم كه به چشم خود، دو فرهنگ سیاسی متفاوت را به موازات یكدیگر، تجربه و ‏مقایسه كنیم. در یكسو، "سیاستمدارانی" بوده و خواهند بود كه تنها بر مدار سیاست و قدرت و چرتكه اندازیهای عادی و ‏مادی، تحلیل می كنند و تصمیم می گیرند.آنان هیچ وقت و هیچ كجا، دست خدا و مدیریت الهی را نمی بینند و هرگز، ‏حتی هاله‌ای از نور عنایت خدا را كه در عصر خمینی عزیز بر این ملت باریدن گرفت، مشاهده نمی كنند. اصطلاحا ‏مذهبی اند اما نه اهداف و نه طرز محاسبات سیاسیشان، با اهداف و با طرز محاسبات مادیون عالم، تفاوتی ندارد. منكر ‏تدبیر الهی و دست غیب خدا در عرصه انقلابند و درست مثل ماتریالیستهای عالم، حضور خدا و حجت خدا را در ‏تحولات عالم و سیر تاریخ بشر انكار می كنند و ای كاش فقط انكار می كردند، به سخره می گیرند و نیشخند می زنند.‏

اما خط دوم، خط خمینی است كه نه "سیاستمدار"، بلكه "حقیقتمدار" بود. او سیاست را هم از منظر معنوی می دید، ‏دست خدا را بالاتر از همه دستها به وضوح می دید، در هیچ مرحله ای از مراحل مبارزه، ماده را مستقل از معنی ندید و ‏هرگز تن به محاسبات صرفاً مادی نداد و هرچه می شد و می كرد به خدا و عالم بالا نسبت می داد. انقلاب را كار خدا ‏می خواند، جمله های او با خدا آغاز می شد، می گفت قلب مردم را خدا منقلب كرد، خرمشهر را خدا آزاد كرد، ‏ابرقدرتها به اذن خدا نابود خواهند شد، فتوحات رزمندگان را فتح الهی می خواند زیرا فتح بدست اوست " و ما رمیت اذ ‏رمیت و لكن الله رمی".

در معجزه طبس كه طوفان شن، جنگنده های مهاجم آمریكایی را نابود كرد و دقیقا آنگاه كه ‏دوست و دشمن، مشغول تفسیرهای صرفا سیاسی و نظامی از ماجرا بودند او صریحاً اعلام كرد كه آن شن ها مأمور خدا ‏بودند. او تحول ملت ایران را تحولی الهی می دانست و می گفت "این یك امر غیر عادی است كه حاصل شده" و "از ‏اول انقلاب و پس از پیروزی تاكنون هرچه دیدیم معجزات بوده است". او می گفت "جنود غیبی همانطور كه در صدر ‏اسلام بود همان تاییدات غیبی ملائكه الهی امروز هم با ماست" و "بدون توجه خاص حضرت بقیه الله (عج) كاری نمی ‏توانیم بكنیم". او همه جا جنود خداوند را می دید و از همه چیز، تفسیری الهی و ماوراء مادی داشت بی آنكه سلسله ‏عوامل ظاهری و طبیعی را انكار كند. ‏

همه جا نام مبارك ولی خدا، حضرت صاحب الامر (عج) را به عنوان صاحب اصلی انقلاب و آنكه این انقلاب را باید ‏تحویل او بدهیم برزبان می آورد، پیروزی های جبهه را به نام آن حضرت، به ثبت می رساند و پیشرفت انقلاب و اقبال ‏دلها به این نهضت را محصول عنایت ناجی بشریت و برپا كننده عدل جهانی می نامید و انقلاب خود را مقدمه انقلاب ‏جهانی ایشان می دانست.‏

او همه چیز را تحت عنایت الهی و نظارت حجت خدا می دید و همانگونه كه آن روز، برخی گروههای سیاسی، این ‏طرزتعبیر را مصداق ارتجاع و خرافه می نامیدند امروز نیز كسانی، دیگر حتی هاله ای از نور هم نمی بینند، خداوند را از ‏محاسبات سیاسی خود، كنار گذاشته اند و می خواهند خود صاحب و مالك انقلاب باشند، حال آنكه در منطق خمینی ‏بزرگ، صاحب اصلی انقلاب، حجت خدا و توده های مردم بودند.‏

اینان، همان سیاستمداران و قدرتمدارانی هستند كه اگر مذهبی هم باشند، جهانبینی مذهبی ندارند و تنها از ادبیات ‏مذهبی، استفاده می كنند، و الا اگر همچون خمینی كبیر، توحید افعالی را پذیرفته بودند، ولایت تكوینی حضرت ولی ‏عصر (عج) به اذن خدا را مورد تمسخر، قرار نمی دادند و هاله های نور را نه فقط در گوشه ای از عالم انكار نمی كردند، ‏بلكه عالم را سراسر غرق در نور عنایت و تدبیر خداوند می دیدند.

امام عارفان به ما آموخت كه سیاست را و همه چیز را ‏از چنین چشم اندازی بنگریم و همه جا و در همه چیز و در همه پیروزی ها، دست خدا و عنایت حجت خدا را ببینیم و ‏هیچ حسنه ای را به خود، و هیچ سیئه ای را به خدا نسبت ندهیم و پیروزی ها را اتفاقی ندانیم و نگوییم فلان حادثه، اتفاق ‏افتاد و هیچ پیروزی را نیز مغرورانه به خود نسبت ندهیم.

در منطق امام خمینی، نباید از محاسبات مادی ذره ای غافل ‏شویم، اما هرگز نباید در محاسبات مادی نیز غرق شد. او حتی در فرو ریختن چهارده كنگره كاخ كسری هنگام تولد ‏پیامبر اعظم (ص) علامتی معنوی بر وقوع انقلاب اسلامی ایران در قرن چهاردهم هجری می دید، در هر حادثه ظاهرا ‏طبیعی، یك زمینه ماوراءطبیعی و دست خدا را می دید و همه پیشرفت ها و پیروزی هایی را كه نابینایان خودبین به خود ‏منتسب می كردند، او كه نایب مهدی (عج) بود به مهدی (عج ) متعلق می دانست و همه را از بركت او می دید.‏

من امروز نیز فقط و فقط، تحلیل های سیاسی از نوع امام (ره) را موفق می دانم و حال كه تبدیل جنبش ظاهراً كوچك پانزده ‏خرداد به یك نهضت عظیم و بین المللی از شرق آسیا تا قلب اروپا و از آسیای میانه تا عمق آفریقا را می بینیم، می توانیم ‏آزمون موفق این چشم انداز را حتی با چشم مادی هم ببینیم و هرچه هم قسی القلب باشیم، نمی توانیم هاله های نور خدا ‏را منكر شویم. هركس نمی بیند به كوری خود اعتراف كرده است.‏

وقتی به چشم دیدیم كه "پیشرفت های عظیم علمی و اقتصادی" دهه سوم انقلاب، چگونه نتیجه عملی تحریم ها و ‏محاصره اقتصادی دهه اول و دوم است، در حالی كه نتیجه عادی و طبیعی تحریم ها باید به ضعیف شدن ما منجر می شد ‏ولی برعكس صد بار قویترمان كرده است، چگونه می توانیم هاله ها و امواج نور الهی را نبینیم؟! اگر شن های طبس ‏مامور خدا بودند و اگر صاحب اصلی انقلاب دلواپس این انقلاب است، پس چگونه است كه كسانی از دعوی مدیریت ‏الهی عالم، تعجب كرده و آن را مورد تمسخر قرار می دهند؟!‏

وقتی محاصره نظامی و حضور اشغالگران در شرق و غرب و شمال و جنوب كه طبق محاسبات مادی، باید به ترس و ‏ضعف و تسلیم یا حتی فروپاشی جمهوری اسلامی می انجامید، پس از 5 سال، كاملاً نتیجه عكس داده و جمهوری ‏اسلامی، قدرت اول منطقه و یكی از چند قدرت تأثیرگذار در سطح جهان شده است، آیا این چیزی جز مدیریت الهی ‏است؟ و آیا مصداق بارز عنایت حجت خدا كه متولی همه امور از طرف خدا و واسطه فیض و هدایت اوست، نیست؟

‏ آیا این همان دست غیبی و ولایت باطنی حضرت صاحب الامر (عج) نیست كه امام بارها می گفت كه در حوادث ‏مختلف، می بینیم كه گره های فروبسته چگونه به طرز غیر طبیعی و ماوراء طبیعی، گشوده می شود در حالیكه هیچ كاری از ما بر نمی آمده و گاه ما حتی از اصل خطری كه ما را تهدید می كرده است، بی اطلاع بوده ایم و مقام معظم ‏رهبری نیز چندین بار این مضمون را از امام عزیز نقل كرده اند.‏

اگر عده ای فریبكارانه تلاش می كنند این حقیقت را به طرز فكر باطل حجتیه نسبت دهند، تحریف بی ثمری است. ‏تفكر حجتیه ای، از مفهوم "مهدویت و انتظار"، فرهنگ تسلیم و سازش و تفكیك دین از سیاست را نتیجه می گرفت و ‏به "نفی تكلیف" می رسید. حال آنكه امام كه همواره خود و نهضت را زیر سایه حضرت می دید، فرهنگ انتظار و ‏مهدویت را پشتوانه مبارزه و جهاد و سیاست معنوی و انقلاب الهی خود می خواند و به "اثبات تكلیف" می رسید و این ‏تفاوت بسیار مهمی است.‏

امام كه از ولایت تكوینی "انسان كامل" و "ولی خدا" و از مدیریت و هدایت حضرت همچون خورشیدی كه از پس ‏ابر، همچنان نور و انرژی می بخشد سخن می گفت و هرگز نه تعیین وقت برای ظهور كرد و نه مشكلات و كمبودها را ‏به پای حضرت نوشت، آیا او ادعای الوهیت یا ربوبیت برای حضرت و یا برای خود كرد؟ آیا اگر صاحب اصلی انقلاب ‏را حضرت ولی عصر (عج) می دانست، قصد خرافه پردازی یا عوام فریبی و سلب تكلیف از خود را داشت؟!‏

برای من جالب و در عین حال مایه تأسف بود كه چگونه یادآوری همین عقاید واضح شیعی و دیدگاه صریح امام (ره) با ‏وسعتی عجیب و تحریف‌هایی ناجوانمردانه از چپ و راست مورد حمله قرار گرفت!

نوشتند كه احمدی نژاد در هیئت ‏دولت موقع نهار، یك ظرف غذا هم برای حضرت روی میز می چیند! احمدی نژاد در دوره شهرداری، مسیر حركت ‏كاروان حضرت از مكه به تهران را پیشاپیش آسفالت كرده است! احمدی نژاد مدعی ارتباط با حضرت شده و گران ‏شدن برنج را، محصول مدیریت حضرت و تصمیم ایشان دانسته است! و این در حالی بود كه من چند بار گفته ام كه ‏برخی گرانیها، و نه همه آنها، اتفاقاً محصول مدیریت پنهان و ائتلاف مافیائی در بازار با برخی سیاستمداران از همان نوعی ‏كه گفتم و كار كسانی است كه پس از سه سال، هنوز هم رأی مردم را فصل الخطاب ندانسته و به اراده مردم در ‏انتخابات ریاست جمهوری نهم، تسلیم نشده اند و از مردم و دولت، یكجا انتقام می گیرند.

متأسفانه آنانكه مسئول ‏رسیدگی و اجرای عدالت اند نیز اصل وجود مفسدین اقتصادی را منكر می شوند و گویا پیام هشت ماده ای رهبری را ‏هم شعاری و عوام فریبی می دانند! مشاهده نور خدا در عالم سیاست و در فتوحاتی كه پیاپی در لبنان فلسطین تا عراق و ‏ایران و حتی در نیویورك، به نفع ارزشهای انقلابی و اسلامی واقع می شود، برای آنان كه در دامان فرهنگ توحیدی ‏امام خمینی پرورش یافته اند و برای نسل انقلاب چیز عجیبی نیست بلكه ندیدن این هاله های نور است كه عجیب وعیب ‏است.

آری، حجت خدا، زنده و حاضر است و ادامه حیات در روی زمین، به اذن خدا، پیوسته به حضور حجت الهی در ‏زمین است و حضرت، این انقلاب را و شیعه و مسلمین را و بلكه مستضعفین عالم را به حال خود، رها نكرده و نخواهد ‏كرد. آری هرگز خداوند خود را كنار نكشیده و امور عالم و آدم را به كسی جز خود واگذار و تفویض نكرده و این ‏تفكر غالیان است اما خداوند از طریق ولی و حجت خود، عالم را مدیریت و تدبیر می كند و مفهوم ولایت تكوینی ‏اولیای الهی، همین است.

ما مفتخریم كه سیاستمدار به آن معنی كه در ابتدا گفته شد نیستیم و ان شاء الله هرگز هم ‏نخواهیم شد. ما باید همچون امام خمینی (ره) باشیم كه خود را در محضر خدا و عامل اجرایی دین خدا و در خدمت ‏حجت خدا می دید و نه برای خود، استقلال و منیتی قائل بود و نه برای دشمنان و ابرقدرتها، كمترین حیثیت و قدرتی ‏می دید. و لذا نه می ترسید، نه مأیوس می شد و نه هرگز دچار غرور می گشت.‏

سالگرد 14 و 15 خرداد، فرصتی برای بازگشت به جهانبینی توحیدی و هاله معنوی خمینی بزرگ است و ملت ما هم ‏انتظار فرج از نیمه خرداد می كشد.‏

این دولت در سه سال گذشته كوشیده است با جهان بینی امام راحلمان، به صحنه بنگرد و تفكر معنوی آن مجاهد عارف ‏را خرافه نمی داند. سراسر زیارت جامعه كبیره كه امام آن را ترك نمی كرد حاوی همین جهان بینی توحیدی و شیعی ‏است و در عین حال این دولت هرگز ضعف ها و خطاهای احتمالی خود را در عرصه سیاست یا اقتصاد به پای امام و ‏والاتر از او حضرت ولیعصر (عج) ننوشته و امروز كه با افتخار و كمال قدرت، سال چهارم خود را نیز از مبدأ 15 خرداد ‏با نشاطی همچون سال اول و روز اول به قصد تحولات بزرگ در عرصه های مهم مدیریت و اقتصاد كشور آغاز می ‏كند، شجاعانه مسئولیت آن را می پذیرد و صادقانه، بر وجود موانع ساختاری و سیاسی و مافیایی نیز تأكید می كند.

اما ‏به دور از هر نوع بهانه جویی و عافیت طلبی، اعلام می كند كه تا آخرین ساعت و دقیقه این دولت، به وظیفه خود در ‏برابر خدا و مردم، عمل می كنیم و با استفاده از نخبگان همفكر، موانع را به لطف خدا كنار می زنیم زیرا چنانچه پیشتر ‏نیز گفته ام، بدون اصلاح بزرگ در سامانه اقتصادی كه اركان آن عبارتند از "نظام مالیاتی"، "گمرك و واردات و ‏صادرات"، "نظام تأمین اجتماعی"، "نظام پولی و بانكی"، "نظام یارانه ها"، و "سیستم توزیع كالا و تجارت داخلی"، نه ‏توسعه مداران به توسعه خواهند رسید و نه عدالتخواهان به عدالت، نزدیك خواهند شد و این دولت كه در پی "توسعه ‏عدالت محور" است با همه قدرت و پشتیبانی ملت و حمایت رهبری و همكاری مجلس به فضل خدا در این یكسال، ‏كلید تحولات بزرگ علمی و حساب شده در این عرصه ها را خواهد زد.‏

اگر دهه چهارم انقلاب، دهه "پیشرفت و عدالت" است، بدون تغییرات بزرگ در این چند عرصه، هیچ كاری نمی توان ‏كرد. هنر بزرگ، آن است كه به خداوند، اعتماد كنیم و "مردم" را باور كنیم، هاله های نور را ببینیم و به عنایت حضرت ‏‏(عج)، دلگرم باشیم، و راه خمینی عزیز را نه با زبان، كه با ذهن و قلب و دست، ادامه دهیم، نسخه های ترجمه ای را ‏تبدیل به متن مقدس نكنیم و به عقل و تجربه و اندیشه ایرانی و جوانان دانشگاهی خود نیز احترام بگذاریم زیرا چنانكه ‏امام عاشقان و مقتدای عاقلان گفت: "ما می توانیم". ملت ما توانست و به فضل الهی بیش از این ها نیز خواهد توانست.
منبع:tabnak.ir