رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با بیان اینكه امام ، بینظیرترین رهبر جامعه اسلامی پس از صدر اسلام، شجاعترین فقیه شیعه در تاریخ فقه اسلامی بود، تاكید كرد: امام یادگاری كه همه ما باید آبرو و هستی خویش را برای حفظ و نگهداری آن فدا كنیم و نگذاریم تاریخ مشروطه در این سرزمین تكرار شود
به گزارش ایلنا آیت الله هاشمی رفسنجانی به مناسبت۱۲ بهمن، سالروز ورود امام به میهن اسلامی به بیان دیگاه خود پرداخته است.
متن این دیدگاه در ادامه میآید:
واژه «تبعید» در فرهنگ زبان فارسی و عربی به معنای «دور كردن» است، اما اگر بر اساس اتفاقات تاریخ معاصر ایران، بخواهیم امام خمینی(ره) را بارزترین مصداق عینی و كاربردی این كلمه در ادبیات سیاسی بدانیم، این اصطلاح معنایی كاملاً معكوس مییابد. چون تا قبل از ۱۳ آبان ۱۳۴۳ كه رژیم پهلوی از ترس مرگ، خودكشی كرد! و آیتالله روحالله را به تبعید فرستاد و ایشان را از مردم و مردم را از ایشان دور كرد، نامش شهره آفاق وانفس شد و نزدیكی و قرابتش با مردم چنان فزونی گرفت كه رساله علمیهاش به همه خانهها و خانوادهها رفت و محبوبیتش در دل خاص و عام و شهری و روستایی، حتی تا دورافتادهترین نقاط جغرافیایی این سرزمین پهناور نشست. سئطلب بعد الدار منكم لتقربوا.
رژیم پهلوی كه تار و پود ساختار قدرت نامشروعش را با حمایتهای استكباری و حماقتهای استبدادی تنیده بود و تمام تصمیمسازیها و تصمیمگیریهایش بر پایه شعور سیاسی به بلوغ نرسیده و براساس اندیشههای متروك و فرتوت سلطنتطلبی بود، مانند همه برنامههایش كه نتایج وارونه میگرفت، درباره امام(ره) نیز فكر میكرد «از دل برود، هر آنكه از دیده برفت.»
اما تابش انوار وجودی امام كه پیش از آن حتی در مقطعی در حوزههای علمیه و در وطن خویش نیز غریب بود، در قالب بیانیهها و نوارهای سخنرانیها، ابرهای فاصله را درمینوردید و «تبعید» را «تقریب» میكرد تا جایی كه آن حكیم دینی و آن طبیب اجتماعی كه قبل از آن برای حاكمان نسخه نصیحت و اصلاح میپیچد، در كلاسهای حوزه نجف، جلسه به جلسه اصل ولایت فقیه را درس میداد تا كتابی برای چگونگی ترسیم ساختاری سیاسی و حاكمیتی جامعهای باشد كه میخواست تمام برنامههای فردی و اجتماعیاش بعد از ۱۴۰۰ سال، به عنوان اولین حكومت اسلام واقعی براساس تشیّع و بر پایه تعالیم متعالی مكتب اهل بیت علیهمالسلام باشد كه پیش از بعد حكومتی مهجور و محدود به حسبیّات و عبادات و احوال شخصیه بود.
سالهای متمادی گذشت، امام كه علاوه بر مرجعیت عام، سنگینترین مسئولیتها را به عنوان رهبر مطالبات به حق مردم بر دوش میكشیدند، براساس توافقات باج مانند سردمداران حزب بعث و رژیم پهلوی در عراق و ایران، در تبعید نیز تهدید و تحدید میشد. شاگردان امام كه زبرالحدیدهای مبارزه بودند، به جرم نابخشودنی تلاش برای رشد آگاهی مردم!! چوبه دار خویش را به دوش گرفته و از این زندان به آن زندان ییلاق و قشلاق میكردند! و اگر پس از پایان محكومیتهای خویش اعتراض میكردند كه چرا رهایمان نمیكنید، صراحتاً طعنه میشنیدند كه «آنقدر باید بمانید تا موهای سرتان نیز مانند دندانهایتان سفید شود.»
۱۵ سال طول كشید و در این مدت كارنامه استعمار چون تبار نامه استبداد كه مانند لبههای قیچی با همه تضادهای صوری، برای انقطاع منابع و منافع ایران و ایرانی به هم میرسیدند، سیاه سیاه بود و در آن دوران ظلمانی بینظیر، از یك سو ادعاهای گشودن دروازدههای تمدن بزرگ جهانی و از سوی دیگر شعار فضای باز سیاسی غرب، گوشها را كر میكرد. نوابها، واحدیها، بخاراییها، ذوالقدرها، سعیدیها و غفاریها تیرباران میشدند و یا در شكنجهگاهها به شهادت می رسیدند و بسیار هم در صحنههای درگیری شربت شهادت مینوشیدند و مبارزین زیر سبعانهترین شكنجهها در زندانها و كمیته ضد خرابكاری ساواك بودند و دریغ از انعكاس كمترین خبرهای اختناق در رسانههای جهان كه در كلاسهای دانشگاهی و اجتماعات سیاسی آنها، ركن چهارم دمكراسی بود.
تطمیع رژیم پهلوی و تعمد حامیان بینالمللیاش برای كتمان اخبار مبارزاتی مردم ایران در تمام این سالها مشهود بود، بهگونهای كه در بررسیهای پس از پیروزی دیدیم كه به اندازه عدد سالهای مبارزه هم اخبار پیش لرزههای زلزله سیاسی ایران را پوشش ندادند.
خدای بزرگ را شكر كه دشمنان داخلی و خارجی ایران را چنان مست صهبای قدرت و غرور كرده بود كه تا سالهای پایانی بر بستر تغافل و تجاهل خویش غوطه میخوردند و قطره، قطره را نمیدیدند تا روزی كه سیلابی عظیم شد و آب در خوابگاه مورچگان افكند.
آری، سرچشمه شاید گرفتن به بیل»، اما «چو پر شد نشاید گذشتن به پیل» و این تحقق آن وعده الهی است كه میفرماید: «ان تنصروالله ینصركم»
مردم ایران كه در سالهای مبارزه به تدریج رشد سیاسی یافتند، در نیمه دوم سال ۵۶ به چنان مرحلهای از بلوغ مبارزاتی رسیدند كه خیابانها به ندرت خالی از مشتهای گره كرده و گامهای استوار آحاد آنان میشد. رژیم پهلوی كه پس از ۱۵ خرداد ۴۲ تسمه از گرده مردم كشیده بود، دستهای دسیسههایش را در زنجیر آگاهی مردم دید و به جای شعارهای مردم فریب، چمدانهای سقوط خویش را بست و در سایه خیانتهای مكرر دولتهای مستعجل منتهی به بهمن ۵۷، به ویژه دولت دست پرورده بختیار، گریز را تنها راه نجات دید.
وقتی نوای خشمآگین «ذهق الباطل» در ۲۶ دی در كشور پیچید، صدای پای بهار، آن هم در زمستانیترین فصل سال به گوش نشست و بستن فرودگاهها هم مانع از طلوع خورشید انقلاب از غرب نشد.
همان جایی كه پیرمردی صبور در اوج تلاطم روحی رژیم پهلوی و محاسبات غلط كارشناسان و مستشاران غربی، متین و صبور از زیر درخت سیب به مردم نوید روزهایی را میداد كه بعدها در بهشت زهرا فریاد برآورد كه «من به كمك این ملت مشت به دهن این دولت میزنم» شبها با همه سیاهی خویش یكی پس از دیگری گذشتند و شورای انقلابی كه پیش از این، امام در آذرماه هسته مركزی اش را انتخاب كرده بود، با انتخاب اعضایی دیگر، كمیتههای گوناگون، از جمله كمیته استقبال از امام تشكیل داد تا بیبرنامگیهای متأثر از شور انقلابی بر برنامهها سایه نیندازد.
تحصن علما و روحانیون و بزرگان مبارزه در مسجد دانشگاه تهران، تصمیم شجاعانه و انقلابی بود كه پیوستن آشكار استادان و دانشجویان به طلبههای مبارز و در ادامه پیوستن این دو قشر به صفوف مردم در خیابانهای اطراف، علاوه بر تأثیرات فراوان سیاسی و اجتماعی در داخل، هشداری به بلندگو به دستهای امپریالیسم بود كه دست از دروغهای خبری بردارند و واقعیتها را بگویند.
و سرانجام روز ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ كه مردم تهران به آسمان و مردم ایران به تهران خیره شده بودند كه كی هواپیمای حامل امام بر خاك وطن و قلوب مردم مینشیند.
یاد همرزمان شهید آیتالله دكتر بهشتی و آیتالله دكتر باهنر و بزرگانی چون آیتالله طالقانی را گرامی میدارم كه در آن لحظات به همراه آیتالله موسوی اردبیلی گوشهای در امواج مردمی به اتفاقاتی مینگریستم كه اگر وعده خداوندی در «انا له لحافظون» نبود، هر حادثهای پیش میآمد.
اعتراف میكنم كه با همه برنامهریزیهایی كه در شورای انقلاب داشتیم، روند امور در اختیار ما نبود و وقتی از كاروان مردمی كه به همراه قافلهسالار خویش به بهشت زهرا میرفتند، جا ماندیم به منزل آیتالله موسوی اردبیلی در حوالی میدان توحید رفتیم و دلهرهترین ساعات زندگی را به خصوص بعد از خبر گم شدن امام در مسیر برگشت. گذراندیم تا اینكه اواخر شب خبر آوردند ایشان در سلامت كامل مهمان برادر خویش میباشند.
و فردای آن روز، وقتی پس از فراق طولانی، در مدرسه رفاه به خدمت ایشان رسیدیم، هنوز شیرینی آن كلام همراه با عتاب و عطوفتشان را در دل دارم كه «كجایی؟! دو روزه اینجاییم و شما را نمیبینیم؟» و من مؤدبانه جواب دادم كارهای زیاد و خطیر است و مسئولیتها سنگین.
اینگونه بود كه امام آمد و پس از سالها بی پناهی در مبارزات نفسگیر، پناهگاه مردم و مبارزان شد. آثار وجودی ۱۰ سال رهبری مستقیم ایشان در ایران چنان تا عمق جان جامعه نفوذ كرد كه پس از ۲۱ سال از رحلت جانسوزشان، هنوز و تا همیشه خاطرات، سخنان و مهمتر از همه مدیریت شبه آسمانیشان گرهگشا در تنگناهاست.
امام در واقع، بینظیرترین رهبر جامعه اسلامی پس از صدر اسلام، شجاعترین فقیه شیعه در تاریخ فقه اسلامی، نوآورترین مرجع تقلید در اجتهاد، بانفوذترین استاد حوزههای فقه و اصول و فلسفه و عرفان و اخلاق، ادیبترین سیاستمدار، سیاستمدارترین مؤمن، جامعترین انسانها در همه ابعاد شخصی و شخصیتی و مهمتر از همه بهترین هدیه خداوند در بهترین شرایط زمانی و مكانی هستند كه انقلاب اسلامی را به عنوان ارزندهترین میراث خویش برای جوامع اسلامی و همه ملتهای آزاده به یادگار گذاشتند.
یادگاری كه همه ما باید آبرو و هستی خویش را برای حفظ و نگهداری آن فدا كنیم و نگذاریم تاریخ مشروطه در این سرزمین تكرار شود كه «من جرّب المجرّب حلت به الندامه»
به گزارش ایلنا آیت الله هاشمی رفسنجانی به مناسبت۱۲ بهمن، سالروز ورود امام به میهن اسلامی به بیان دیگاه خود پرداخته است.
متن این دیدگاه در ادامه میآید:
واژه «تبعید» در فرهنگ زبان فارسی و عربی به معنای «دور كردن» است، اما اگر بر اساس اتفاقات تاریخ معاصر ایران، بخواهیم امام خمینی(ره) را بارزترین مصداق عینی و كاربردی این كلمه در ادبیات سیاسی بدانیم، این اصطلاح معنایی كاملاً معكوس مییابد. چون تا قبل از ۱۳ آبان ۱۳۴۳ كه رژیم پهلوی از ترس مرگ، خودكشی كرد! و آیتالله روحالله را به تبعید فرستاد و ایشان را از مردم و مردم را از ایشان دور كرد، نامش شهره آفاق وانفس شد و نزدیكی و قرابتش با مردم چنان فزونی گرفت كه رساله علمیهاش به همه خانهها و خانوادهها رفت و محبوبیتش در دل خاص و عام و شهری و روستایی، حتی تا دورافتادهترین نقاط جغرافیایی این سرزمین پهناور نشست. سئطلب بعد الدار منكم لتقربوا.
رژیم پهلوی كه تار و پود ساختار قدرت نامشروعش را با حمایتهای استكباری و حماقتهای استبدادی تنیده بود و تمام تصمیمسازیها و تصمیمگیریهایش بر پایه شعور سیاسی به بلوغ نرسیده و براساس اندیشههای متروك و فرتوت سلطنتطلبی بود، مانند همه برنامههایش كه نتایج وارونه میگرفت، درباره امام(ره) نیز فكر میكرد «از دل برود، هر آنكه از دیده برفت.»
اما تابش انوار وجودی امام كه پیش از آن حتی در مقطعی در حوزههای علمیه و در وطن خویش نیز غریب بود، در قالب بیانیهها و نوارهای سخنرانیها، ابرهای فاصله را درمینوردید و «تبعید» را «تقریب» میكرد تا جایی كه آن حكیم دینی و آن طبیب اجتماعی كه قبل از آن برای حاكمان نسخه نصیحت و اصلاح میپیچد، در كلاسهای حوزه نجف، جلسه به جلسه اصل ولایت فقیه را درس میداد تا كتابی برای چگونگی ترسیم ساختاری سیاسی و حاكمیتی جامعهای باشد كه میخواست تمام برنامههای فردی و اجتماعیاش بعد از ۱۴۰۰ سال، به عنوان اولین حكومت اسلام واقعی براساس تشیّع و بر پایه تعالیم متعالی مكتب اهل بیت علیهمالسلام باشد كه پیش از بعد حكومتی مهجور و محدود به حسبیّات و عبادات و احوال شخصیه بود.
سالهای متمادی گذشت، امام كه علاوه بر مرجعیت عام، سنگینترین مسئولیتها را به عنوان رهبر مطالبات به حق مردم بر دوش میكشیدند، براساس توافقات باج مانند سردمداران حزب بعث و رژیم پهلوی در عراق و ایران، در تبعید نیز تهدید و تحدید میشد. شاگردان امام كه زبرالحدیدهای مبارزه بودند، به جرم نابخشودنی تلاش برای رشد آگاهی مردم!! چوبه دار خویش را به دوش گرفته و از این زندان به آن زندان ییلاق و قشلاق میكردند! و اگر پس از پایان محكومیتهای خویش اعتراض میكردند كه چرا رهایمان نمیكنید، صراحتاً طعنه میشنیدند كه «آنقدر باید بمانید تا موهای سرتان نیز مانند دندانهایتان سفید شود.»
۱۵ سال طول كشید و در این مدت كارنامه استعمار چون تبار نامه استبداد كه مانند لبههای قیچی با همه تضادهای صوری، برای انقطاع منابع و منافع ایران و ایرانی به هم میرسیدند، سیاه سیاه بود و در آن دوران ظلمانی بینظیر، از یك سو ادعاهای گشودن دروازدههای تمدن بزرگ جهانی و از سوی دیگر شعار فضای باز سیاسی غرب، گوشها را كر میكرد. نوابها، واحدیها، بخاراییها، ذوالقدرها، سعیدیها و غفاریها تیرباران میشدند و یا در شكنجهگاهها به شهادت می رسیدند و بسیار هم در صحنههای درگیری شربت شهادت مینوشیدند و مبارزین زیر سبعانهترین شكنجهها در زندانها و كمیته ضد خرابكاری ساواك بودند و دریغ از انعكاس كمترین خبرهای اختناق در رسانههای جهان كه در كلاسهای دانشگاهی و اجتماعات سیاسی آنها، ركن چهارم دمكراسی بود.
تطمیع رژیم پهلوی و تعمد حامیان بینالمللیاش برای كتمان اخبار مبارزاتی مردم ایران در تمام این سالها مشهود بود، بهگونهای كه در بررسیهای پس از پیروزی دیدیم كه به اندازه عدد سالهای مبارزه هم اخبار پیش لرزههای زلزله سیاسی ایران را پوشش ندادند.
خدای بزرگ را شكر كه دشمنان داخلی و خارجی ایران را چنان مست صهبای قدرت و غرور كرده بود كه تا سالهای پایانی بر بستر تغافل و تجاهل خویش غوطه میخوردند و قطره، قطره را نمیدیدند تا روزی كه سیلابی عظیم شد و آب در خوابگاه مورچگان افكند.
آری، سرچشمه شاید گرفتن به بیل»، اما «چو پر شد نشاید گذشتن به پیل» و این تحقق آن وعده الهی است كه میفرماید: «ان تنصروالله ینصركم»
مردم ایران كه در سالهای مبارزه به تدریج رشد سیاسی یافتند، در نیمه دوم سال ۵۶ به چنان مرحلهای از بلوغ مبارزاتی رسیدند كه خیابانها به ندرت خالی از مشتهای گره كرده و گامهای استوار آحاد آنان میشد. رژیم پهلوی كه پس از ۱۵ خرداد ۴۲ تسمه از گرده مردم كشیده بود، دستهای دسیسههایش را در زنجیر آگاهی مردم دید و به جای شعارهای مردم فریب، چمدانهای سقوط خویش را بست و در سایه خیانتهای مكرر دولتهای مستعجل منتهی به بهمن ۵۷، به ویژه دولت دست پرورده بختیار، گریز را تنها راه نجات دید.
وقتی نوای خشمآگین «ذهق الباطل» در ۲۶ دی در كشور پیچید، صدای پای بهار، آن هم در زمستانیترین فصل سال به گوش نشست و بستن فرودگاهها هم مانع از طلوع خورشید انقلاب از غرب نشد.
همان جایی كه پیرمردی صبور در اوج تلاطم روحی رژیم پهلوی و محاسبات غلط كارشناسان و مستشاران غربی، متین و صبور از زیر درخت سیب به مردم نوید روزهایی را میداد كه بعدها در بهشت زهرا فریاد برآورد كه «من به كمك این ملت مشت به دهن این دولت میزنم» شبها با همه سیاهی خویش یكی پس از دیگری گذشتند و شورای انقلابی كه پیش از این، امام در آذرماه هسته مركزی اش را انتخاب كرده بود، با انتخاب اعضایی دیگر، كمیتههای گوناگون، از جمله كمیته استقبال از امام تشكیل داد تا بیبرنامگیهای متأثر از شور انقلابی بر برنامهها سایه نیندازد.
تحصن علما و روحانیون و بزرگان مبارزه در مسجد دانشگاه تهران، تصمیم شجاعانه و انقلابی بود كه پیوستن آشكار استادان و دانشجویان به طلبههای مبارز و در ادامه پیوستن این دو قشر به صفوف مردم در خیابانهای اطراف، علاوه بر تأثیرات فراوان سیاسی و اجتماعی در داخل، هشداری به بلندگو به دستهای امپریالیسم بود كه دست از دروغهای خبری بردارند و واقعیتها را بگویند.
و سرانجام روز ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ كه مردم تهران به آسمان و مردم ایران به تهران خیره شده بودند كه كی هواپیمای حامل امام بر خاك وطن و قلوب مردم مینشیند.
یاد همرزمان شهید آیتالله دكتر بهشتی و آیتالله دكتر باهنر و بزرگانی چون آیتالله طالقانی را گرامی میدارم كه در آن لحظات به همراه آیتالله موسوی اردبیلی گوشهای در امواج مردمی به اتفاقاتی مینگریستم كه اگر وعده خداوندی در «انا له لحافظون» نبود، هر حادثهای پیش میآمد.
اعتراف میكنم كه با همه برنامهریزیهایی كه در شورای انقلاب داشتیم، روند امور در اختیار ما نبود و وقتی از كاروان مردمی كه به همراه قافلهسالار خویش به بهشت زهرا میرفتند، جا ماندیم به منزل آیتالله موسوی اردبیلی در حوالی میدان توحید رفتیم و دلهرهترین ساعات زندگی را به خصوص بعد از خبر گم شدن امام در مسیر برگشت. گذراندیم تا اینكه اواخر شب خبر آوردند ایشان در سلامت كامل مهمان برادر خویش میباشند.
و فردای آن روز، وقتی پس از فراق طولانی، در مدرسه رفاه به خدمت ایشان رسیدیم، هنوز شیرینی آن كلام همراه با عتاب و عطوفتشان را در دل دارم كه «كجایی؟! دو روزه اینجاییم و شما را نمیبینیم؟» و من مؤدبانه جواب دادم كارهای زیاد و خطیر است و مسئولیتها سنگین.
اینگونه بود كه امام آمد و پس از سالها بی پناهی در مبارزات نفسگیر، پناهگاه مردم و مبارزان شد. آثار وجودی ۱۰ سال رهبری مستقیم ایشان در ایران چنان تا عمق جان جامعه نفوذ كرد كه پس از ۲۱ سال از رحلت جانسوزشان، هنوز و تا همیشه خاطرات، سخنان و مهمتر از همه مدیریت شبه آسمانیشان گرهگشا در تنگناهاست.
امام در واقع، بینظیرترین رهبر جامعه اسلامی پس از صدر اسلام، شجاعترین فقیه شیعه در تاریخ فقه اسلامی، نوآورترین مرجع تقلید در اجتهاد، بانفوذترین استاد حوزههای فقه و اصول و فلسفه و عرفان و اخلاق، ادیبترین سیاستمدار، سیاستمدارترین مؤمن، جامعترین انسانها در همه ابعاد شخصی و شخصیتی و مهمتر از همه بهترین هدیه خداوند در بهترین شرایط زمانی و مكانی هستند كه انقلاب اسلامی را به عنوان ارزندهترین میراث خویش برای جوامع اسلامی و همه ملتهای آزاده به یادگار گذاشتند.
یادگاری كه همه ما باید آبرو و هستی خویش را برای حفظ و نگهداری آن فدا كنیم و نگذاریم تاریخ مشروطه در این سرزمین تكرار شود كه «من جرّب المجرّب حلت به الندامه»
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:ilna.ir
