از جمله اینكه ضمن نقد ورود زودهنگام به فضاهای انتخاباتی - چه از نوع مجلسی و چه از نوع ریاست جمهوری آن - كه به دلیل آنكه فرصت خدمت را بی تردید می سوزاند، به بخشی از نكات مطرح در مورد ابوالحسن فقیه و سوابق شخصی او اشاره شد. به طور مثال اینكه وی بدون داشتن سابقه جبهه، از سهمیه رزمندگان برای شركت در كنكور و پذیرش در دانشگاه در رشته پزشكی استفاده نموده است!
به گزارش "جهان" نظرات انتقادی زیادی از طرف مخاطبان محترم در نقد این بیعدالتی و بداخلاقی در پای خبر درج شد و البته چند نظر هم به این نكته اشاره داشت كه شهدای نوجوانی كه از سن آن زمان آقای فقیه كمسالتر بودهاند نیز وجود دارند و بر اساس این مطلب نتیجه گرفته میشد كه احتمالاً اسناد این موضوع درست بررسی نشده باشد.
اما با كمال تأسف باید گفت كه بر اساس مدارك موجود،وی تأكیداً سابقه جبههای ندارند و چون قبولشدن وی در دانشگاه، در رشته پزشكی منوط به استفاده وی از سهمیه رزمندگان میباشد، نظر به اخراج جناب آقای فقیه از دانشگاه علوم پزشكی تهران در سال 1380، آن هم به دلیل عدم ارائه مدارك مورد نیاز برای استفاده از سهمیه رزمندگان و ایثارگران،وی موفق به ادامه تحصیل و نهایتاً فارغالتحصیل شدن از رشته پزشكی نمی شود و در نتیجه اصلاً پزشك نمیباشند!
درست به همین خاطر است كه بر اساس اخباری كه از برخی مراجع قضایی در دست است، بعد از اثبات این مطلب در این مراجع، از وی خواسته شد تا بر اساس حكم قضایی به دلیل دریافت حقوق به عنوان پزشك در هنگام تصدی مسؤولیتهای خود تا كنون، ما بهالتفاوت میان حقوق بر مبنای مدرك دیپلم تا حقوق بر مبنای دكترای عمومی پزشكی را به سیستم مالی دولت باز گرداند!
اكنون جای سؤال دارد كه با وجود چنین نقطههای تیره و تاری در حاشیه عملكرد یك فرد، آیا باز باید از حضور وی در سازمانی عامالمنفعه و خدمتمحور یعنی هلال احمر - آن هم به عنوان رییس - و همچنین از مسؤولیت وی در ساماندهی فعالیتهای سیاسی و انتخاباتی منتسب به رییس جمهور البته با گرایشی خاص(!)، استقبال شود؟
آیا در دهه عدالت و پیشرفت جایی برای این وجود دارد كه صرف بستگی سیاسی برخی افراد به برخی مسؤولان، عدالتسوزی و بداخلاقی ایشان آن هم در جایگاه یك مسؤول نظام اسلامی نادیده انگاشته شود؟!
