عده معدودی ضد انقلاب داخلی با هدایت سرویسهای جاسوسی رژیم صهیونیستی، آمریكا و انگلیس روز 25 بهمنماه، درست در تاریخ حمایت سلطنتطلبان از رژیم پهلوی در بهمن 57 ،برای رفع نگرانی غرب و رژیم صهیونیستی نسبت به تحولات منطقه به میدان آمده و سعی كردند كه فتنه مرده خود را زنده جلوه دهند.
شكی در این نبود كه وقتی غرب به انتهای عجز خود در جهان اسلام رسیده و تمامی این تحولات شگرف در جغرافیای اسلامی منطقه را ناشی از تفكرات انقلاب اسلامی میداند، با استفاده از پادوهای داخلی سعی كند تا قدرت پشت صحنه تحولات را به نوعی مهار كرده و خود را از فشار پدید آمده رهایی بخشد. از سوی دیگر تحرك - هرچند اندك و كم شمار - جریان فتنه در 25 بهمن ماه، اولین بار نبود كه سرسپردگی این جریان نوكر غرب و سران و اصحاب آن به رژیم پلید صهیونیستی را به اثبات میرساند و آنقدر حجم اخبار پیرامون رابطه فتنهگران با سرویسهای جاسوسی فراوان است كه كمتر كسی از كیفیت و كمیت آن بیخبر مانده است. نگارنده این سطور اما با چهار زاویه، در پی نگرش به وقایع 25 بهمن است.
1- علیرغم تلاش وسیع و همه جانبه سرویسهای اطلاعاتی و امنیتی رژیم صهیونیستی، آمریكا و اسرائیل در به خط كردن تمامی گروهكهای تابلودار ضد انقلاب اعم از سلطنتطلبان، كومله، منافقین، بهاییها، ریگی و... برای افزایش جمعیت میدانی فتنه در 25 بهمن و بسیج تمامی امكانات تبلیغاتی و رسانهای ماهوارهای و سایبری و... در تهییج مردم به شركت در بلوای 25 بهمن، آنچه در كف خیابان به وقوع پیوست اساساً نسبتی با این حجم فعالیت نداشت، به طوریكه آشكارا، كفگیر به ته دیگ خورده دشمنان را به رخ كشید.
آنچه در وسط میدان در 25 بهمن به وقوع پیوست، حضور سازماندهی شده گروهكهای عملیاتی برای اقدام ضد امنیتی علیه نظام و انقلاب اسلامی بود كه قلّت تعداد آنان نیز قابل توجه بود. افرادی كه در صحنه حضور داشتند گواهی میدهند، حاضران، برای آشوب و اغتشاش برنامهریزی شده، برنامه داشتند ولی به دلیل عدم پوشش مردمی برای این اغتشاشات، تنها چند سطل آشغال آتش گرفته نصیب آنان شد.
همگان میدانستند آنان كه آمده بودند درصدد آن بودند تا یك خیابان ولو كم عرض را از آن خود كنند و با زعم پیوستن توده ملت به آنان، این روند را تا پاسی از شب ادامه دهند. هدف سلسلهدار كردن اغتشاشات بود تا بدین وسیله در مشابهتسازیهای ناروا و ناصحیح، پیامهای ناقصی به دنیا مخابره نمایند. اما آنچه به وقوع پیوست نتوانست اهداف تعیین شده حداقلی آنان را نیز برآورده كند. چنین شد كه حتی بیبیسی فارسی و VOA آمریكا هم لب به اعتراف گشوده و از اینكه آشوبها حتی به سرشب هم كشیده نشد، ابراز نگرانی كردند. از سوی دیگر این همه تجهیزات و امكانات صرف شد، همه استعدادها فراخوان شد، اما حتی یك كوچه چند متری نیز از تهران چند ده كیلومترمربعی، حتی برای لحظاتی در اختیار آشوبطلبان قرار نگرفت،و این شكستی سنگین برای این پروژه فراخوان خواهی موسوی و كروبی - ابزارهای دست سرویسهای جاسوس - تلقی شد. ضمن آنكه جاسوسان خارجی این بار بارها نفاق آلوده بر هوشمند بودن طراحی 25 بهمن تأكید كردند اما با توجه نه شناخت فعلی از موسوی و كروبی، طراحی هوشمند با عقل آنان جدا بعید به نظر میرسد و این خود دلیلی بر وابستگی مسئولان فتنه به ایادی غرب تلقی میشود.
از دگر سو نیز این خود دلیلی بر تمام شدن فتنه بود. فتنهای كه حتی با جعل خبر از سوی سایت متعلق به حسن روحانی مبنی بر اعطای مجوز از سوی وزارت كشور به فتنهگران نیز در تهران چند میلیونی، در زمان پیك حضور مردم در خیابانها، حتی با بهانههایی كه هیچ تعارضی نیز با نظام و انقلاب اسلامی نداشت - حمایت از مردم مصر و تونس -، در پرترددترین نقاط شهر و حتی جرقهآمیزترین نقاط آن، نتواند جمیعتی برای اشغال چند كوچه تهیه كند. فتنه هیچ نداشت كه از هیچ خود دفاع كند. این رسوایی برای فتنهگرانی كه به جمعیت صد هزار نفری خود در 25 خرداد 88 میبالیدند خود رسوایی افزونتری است كه نشان میدهد یكسال پس از 22 بهمن 88، آنان كه داعیهدار به راه اندازی انقلاب مردمی بودند، برای اجرای عملیات خرابكاریشان هم كه محتاج به پوشش مردمی بودند نتوانستند جمعیت مورد نظر خود را پای كار آورند. فتنه 88 واقعاً مرده است و هیچ تنفسی نمیتواند آن را احیا كند. تنفس شیطان كه جای خود دارد.
2- از آنجا كه «و مكرو و مكرالله والله خیرالماكرین» به نظر میرسد تحرك اخیر فتنهگران در 25 بهمن موجب بركات جاودان دیگری برای انقلاب اسلامی و نظام مردمی برخواسته از خون شهدا و تلاش مجاهدان شود. این خود گوری بود كه با دستان پلید موسوی و كروبی برای خود آنان و ایادی و اصحاب فتنه كنده شد و گریزی از آن نیست. موج غیرتخواهی، محبت و مودت انقلابی، خروش عاشورایی و جمعیت ملی مردم، اكنون به پا خواسته و مردمی كه تاكنون به امید عملكرد قاطعانه دستگاههای زیربط بودند، اینك خود به وسط میدان آمده و بنابر آنچه شواهد آن اكنون مشاهده میشود، این حركات عمومی و مطالبات مردمی تا به ثمرننشستن آن، آرامش نخواهد یافت. این تحركات میمون و مبارك است.
3- علاوه بر آنچه گفته شد، نوع نگاه رسانههای انقلابی مدافع آرمانهای انقلاب و اسلام در بدو شروع تحركات ضد انقلابی 25 بهمن 57 دارای نقدهای جدی و مهم است.
انتظار آن بود كه به محض اطلاع از فراخوان رسوای سران فتنه، رسانههای داخلی خودی و معتقد به مبانی انقلاب اسلامی با احساس وظیفه انقلابی علاوه بر نقل صرف اخبار جریان فتنه با هدف انگیزش بخشی عمومی، ارتقای سطح آگاهی عمومی نسبت به تحركات فتنهگران و بالتبع پاسداشت خروش انقلابی مردم به میدان پا نهاده و همچون ماجرای پس از عاشورای 88، گامی در مسیر انقلابی مینهادند.
كسی در این شك ندارد كه اگر مردم، كوچكترین احساس خطری نسبت به فتنهگری و تحركات آنان میكردند، خود پای در صحنه نهاده و 25 بهمن را با خروش انقلابی خود - همچون آنچه از ابتدای شب تا به صبح در خیابان انقلاب و آزادی شاهد بودیم - از دست منافقین میستادند. از سوی دیگر واضح است كه فتنهگران خود احساس كردهاند كه جرأت حضور در محلی كه مردم در آن حاضرند را نداشته و اساساً برنامهریزیهایشان بیش از پیش رسوا میشد. چه آنكه حضور خودجوش مردم علیه فتنهگران كه بدون هیچگونه تبلیغ رسانهای و تجهیزات تبلیغی از ابتدای غروب آفتاب به بعد صورت گرفت، دم فتنهگران را بر دوش آنان گذاشت و عرصه را از لوث وجود آنان پاك كرد.
گرچه به نظر میرسد این بار دیگر تصور فراخوان دادن ضد انقلاب برای تجمع و آشوبطلبی در فرصتی دیگر نیز تصوری باطل و غیر قابل تحقق خواهد بود - چرا كه ملت قصد جمع كردن بساط فتنهانگیزیهای فتنهگران را دارد - اما اگر تجمعی در هر زمان با هر قصد و نیت و از سوی هر كس با هدف فتنهانگیزی علیه انقلاب اسلامی و نظام بخواهد فراخون داده شود، بیشك باید از پتانسیل عظیم عمومی و آگاهیبخشی ملی در این رابطه در رسانهها بهره برد و خروش انقلابی و غیرت عمومی را برای عدم شكلگیری آن استفاده كرد و نه آنكه با سكوت، فرصت فتنهانگیزی و عرض اندام به معاندین و ضدانقلاب داخلی و خارجی داده شود.
4- علاوه بر آنچه ذكر شد نكتهای نیز پیرامون كم كاری دستگاههای قانونی - از جمله دستگاه قضایی كشور - در برخورد با اصحاب فتنه حائز اهمیت است. علاوه بر مطالبه عمومی و گسترده ملت مبنی بر درخواست محكومیت سران فتنه كه به دلایل مصحلت كشور و سماحت نظام تا قبل از 25 بهمنماه متوقف ماند، معالاسف دستگاه قضایی كشور آنگونه كه انتظار آن میرفت، برخورد شایستهای نسبت به اصحاب، عناصر و حتی پادوهای خیابانی جریان فتنه صورت نداد. مگر اهانتآمیزتر و جسارت بارتر از وقایع عاشورای سال 88 در براندازی نظام و اقدام علیه امنیت ملی میتوان تاریخی جستجو كرد و سؤال آن است كه كدام برخورد قاطع پشیمانكننده و تنّبهآمیز با این عوامل، اصحاب و شبكه براندازی علیه نظام اسلامی صورت گرفت؟ چند تن از عناصر فتنهگر كه متجاهرانه و متظاهر به براندازی نظام بوده، صراحتاً اعتراف به ارتباط با شبكههای جاسوسی كرده و منافقانه پای در صحنه مبارزه مسلحانه علیه نظام اسلامی نهادند، اعدام شده و یا حتی حكم سنگین دریافت نمودند؟ آیا جریمههای چند ده و یا چند صد هزار تومانی و یا حبسهای چند ماهه برای براندازی نظام اسلامی و محكومان به اقدام علیه امنیت ملی كشور، خود نوعی تشویق به براندازی و اقدامات ضد امنیتی و به سخره گرفتن قانون و نظام و ملت نیست؟
مگر رئیس محترم دستگاه قضایی - كه به درستی معتقد به برخورد شدید با حاملان سلاح سرد است - مكرراً در مناسبات مختلف، حمل و استفاده از چنین سلاحهایی را با هدف اخافه الناس، مصداق بارز محاربه ندانسته و خبر از عزم قاطع دستگاه تحت مدیریت خویش در برخورد با چنین افرادی نداده، پس آیا اقدام علیه امنیت ملی، طراحی كودتا، براندازی نرم، مقابله با اساس نظام اسلامی و هدم و هتك مقدسات و ارزشها، پایمال نمودن حقوق عمومی و حتی زمینهچینی برای اغتشاش و آشوب كه از سوی شبكههای فتنهگران، ایادی داخلی و خارجی آنها، اصحاب فتنه و اطرافیان سران فتنه ساماندهی شده است، كمتر از حمل سلاح سرد در نزد رئیس محترم قوه قضاییه تلقی شده و حكم چنین افرادی كمتر از اعدام است؟ این تازه علاوه بر اسناد معتبر و متقن جاسوسی و ارتباطگیری فراوان میان عناصر و اصحاب فتنه با شبكههای خارجی است كه به یقین در نزد مراكز اطلاعاتی، امنیتی و قضایی، فراوان از آنها موجود است. به نظر میرسد تنها حكم حضور افراد فتنهجو در چنین صحنههایی - نظیر 25 بهمن - كه با هدف كمك به دشمنان تابلودار مردم مسلمان ایران به میدان آمدند، معادل محاربه و افساد فیالارض است تا چه رسد به شبكههای بالایی و تحریككننده آنها. و در صورت پیاده شدن چنین احكامی در موعد مقرر و با سرعت است كه میتوان به تنّبهآمیز بودن آن امید بست.
شكی در این نبود كه وقتی غرب به انتهای عجز خود در جهان اسلام رسیده و تمامی این تحولات شگرف در جغرافیای اسلامی منطقه را ناشی از تفكرات انقلاب اسلامی میداند، با استفاده از پادوهای داخلی سعی كند تا قدرت پشت صحنه تحولات را به نوعی مهار كرده و خود را از فشار پدید آمده رهایی بخشد. از سوی دیگر تحرك - هرچند اندك و كم شمار - جریان فتنه در 25 بهمن ماه، اولین بار نبود كه سرسپردگی این جریان نوكر غرب و سران و اصحاب آن به رژیم پلید صهیونیستی را به اثبات میرساند و آنقدر حجم اخبار پیرامون رابطه فتنهگران با سرویسهای جاسوسی فراوان است كه كمتر كسی از كیفیت و كمیت آن بیخبر مانده است. نگارنده این سطور اما با چهار زاویه، در پی نگرش به وقایع 25 بهمن است.
1- علیرغم تلاش وسیع و همه جانبه سرویسهای اطلاعاتی و امنیتی رژیم صهیونیستی، آمریكا و اسرائیل در به خط كردن تمامی گروهكهای تابلودار ضد انقلاب اعم از سلطنتطلبان، كومله، منافقین، بهاییها، ریگی و... برای افزایش جمعیت میدانی فتنه در 25 بهمن و بسیج تمامی امكانات تبلیغاتی و رسانهای ماهوارهای و سایبری و... در تهییج مردم به شركت در بلوای 25 بهمن، آنچه در كف خیابان به وقوع پیوست اساساً نسبتی با این حجم فعالیت نداشت، به طوریكه آشكارا، كفگیر به ته دیگ خورده دشمنان را به رخ كشید.
آنچه در وسط میدان در 25 بهمن به وقوع پیوست، حضور سازماندهی شده گروهكهای عملیاتی برای اقدام ضد امنیتی علیه نظام و انقلاب اسلامی بود كه قلّت تعداد آنان نیز قابل توجه بود. افرادی كه در صحنه حضور داشتند گواهی میدهند، حاضران، برای آشوب و اغتشاش برنامهریزی شده، برنامه داشتند ولی به دلیل عدم پوشش مردمی برای این اغتشاشات، تنها چند سطل آشغال آتش گرفته نصیب آنان شد.
همگان میدانستند آنان كه آمده بودند درصدد آن بودند تا یك خیابان ولو كم عرض را از آن خود كنند و با زعم پیوستن توده ملت به آنان، این روند را تا پاسی از شب ادامه دهند. هدف سلسلهدار كردن اغتشاشات بود تا بدین وسیله در مشابهتسازیهای ناروا و ناصحیح، پیامهای ناقصی به دنیا مخابره نمایند. اما آنچه به وقوع پیوست نتوانست اهداف تعیین شده حداقلی آنان را نیز برآورده كند. چنین شد كه حتی بیبیسی فارسی و VOA آمریكا هم لب به اعتراف گشوده و از اینكه آشوبها حتی به سرشب هم كشیده نشد، ابراز نگرانی كردند. از سوی دیگر این همه تجهیزات و امكانات صرف شد، همه استعدادها فراخوان شد، اما حتی یك كوچه چند متری نیز از تهران چند ده كیلومترمربعی، حتی برای لحظاتی در اختیار آشوبطلبان قرار نگرفت،و این شكستی سنگین برای این پروژه فراخوان خواهی موسوی و كروبی - ابزارهای دست سرویسهای جاسوس - تلقی شد. ضمن آنكه جاسوسان خارجی این بار بارها نفاق آلوده بر هوشمند بودن طراحی 25 بهمن تأكید كردند اما با توجه نه شناخت فعلی از موسوی و كروبی، طراحی هوشمند با عقل آنان جدا بعید به نظر میرسد و این خود دلیلی بر وابستگی مسئولان فتنه به ایادی غرب تلقی میشود.
از دگر سو نیز این خود دلیلی بر تمام شدن فتنه بود. فتنهای كه حتی با جعل خبر از سوی سایت متعلق به حسن روحانی مبنی بر اعطای مجوز از سوی وزارت كشور به فتنهگران نیز در تهران چند میلیونی، در زمان پیك حضور مردم در خیابانها، حتی با بهانههایی كه هیچ تعارضی نیز با نظام و انقلاب اسلامی نداشت - حمایت از مردم مصر و تونس -، در پرترددترین نقاط شهر و حتی جرقهآمیزترین نقاط آن، نتواند جمیعتی برای اشغال چند كوچه تهیه كند. فتنه هیچ نداشت كه از هیچ خود دفاع كند. این رسوایی برای فتنهگرانی كه به جمعیت صد هزار نفری خود در 25 خرداد 88 میبالیدند خود رسوایی افزونتری است كه نشان میدهد یكسال پس از 22 بهمن 88، آنان كه داعیهدار به راه اندازی انقلاب مردمی بودند، برای اجرای عملیات خرابكاریشان هم كه محتاج به پوشش مردمی بودند نتوانستند جمعیت مورد نظر خود را پای كار آورند. فتنه 88 واقعاً مرده است و هیچ تنفسی نمیتواند آن را احیا كند. تنفس شیطان كه جای خود دارد.
2- از آنجا كه «و مكرو و مكرالله والله خیرالماكرین» به نظر میرسد تحرك اخیر فتنهگران در 25 بهمن موجب بركات جاودان دیگری برای انقلاب اسلامی و نظام مردمی برخواسته از خون شهدا و تلاش مجاهدان شود. این خود گوری بود كه با دستان پلید موسوی و كروبی برای خود آنان و ایادی و اصحاب فتنه كنده شد و گریزی از آن نیست. موج غیرتخواهی، محبت و مودت انقلابی، خروش عاشورایی و جمعیت ملی مردم، اكنون به پا خواسته و مردمی كه تاكنون به امید عملكرد قاطعانه دستگاههای زیربط بودند، اینك خود به وسط میدان آمده و بنابر آنچه شواهد آن اكنون مشاهده میشود، این حركات عمومی و مطالبات مردمی تا به ثمرننشستن آن، آرامش نخواهد یافت. این تحركات میمون و مبارك است.
3- علاوه بر آنچه گفته شد، نوع نگاه رسانههای انقلابی مدافع آرمانهای انقلاب و اسلام در بدو شروع تحركات ضد انقلابی 25 بهمن 57 دارای نقدهای جدی و مهم است.
انتظار آن بود كه به محض اطلاع از فراخوان رسوای سران فتنه، رسانههای داخلی خودی و معتقد به مبانی انقلاب اسلامی با احساس وظیفه انقلابی علاوه بر نقل صرف اخبار جریان فتنه با هدف انگیزش بخشی عمومی، ارتقای سطح آگاهی عمومی نسبت به تحركات فتنهگران و بالتبع پاسداشت خروش انقلابی مردم به میدان پا نهاده و همچون ماجرای پس از عاشورای 88، گامی در مسیر انقلابی مینهادند.
كسی در این شك ندارد كه اگر مردم، كوچكترین احساس خطری نسبت به فتنهگری و تحركات آنان میكردند، خود پای در صحنه نهاده و 25 بهمن را با خروش انقلابی خود - همچون آنچه از ابتدای شب تا به صبح در خیابان انقلاب و آزادی شاهد بودیم - از دست منافقین میستادند. از سوی دیگر واضح است كه فتنهگران خود احساس كردهاند كه جرأت حضور در محلی كه مردم در آن حاضرند را نداشته و اساساً برنامهریزیهایشان بیش از پیش رسوا میشد. چه آنكه حضور خودجوش مردم علیه فتنهگران كه بدون هیچگونه تبلیغ رسانهای و تجهیزات تبلیغی از ابتدای غروب آفتاب به بعد صورت گرفت، دم فتنهگران را بر دوش آنان گذاشت و عرصه را از لوث وجود آنان پاك كرد.
گرچه به نظر میرسد این بار دیگر تصور فراخوان دادن ضد انقلاب برای تجمع و آشوبطلبی در فرصتی دیگر نیز تصوری باطل و غیر قابل تحقق خواهد بود - چرا كه ملت قصد جمع كردن بساط فتنهانگیزیهای فتنهگران را دارد - اما اگر تجمعی در هر زمان با هر قصد و نیت و از سوی هر كس با هدف فتنهانگیزی علیه انقلاب اسلامی و نظام بخواهد فراخون داده شود، بیشك باید از پتانسیل عظیم عمومی و آگاهیبخشی ملی در این رابطه در رسانهها بهره برد و خروش انقلابی و غیرت عمومی را برای عدم شكلگیری آن استفاده كرد و نه آنكه با سكوت، فرصت فتنهانگیزی و عرض اندام به معاندین و ضدانقلاب داخلی و خارجی داده شود.
4- علاوه بر آنچه ذكر شد نكتهای نیز پیرامون كم كاری دستگاههای قانونی - از جمله دستگاه قضایی كشور - در برخورد با اصحاب فتنه حائز اهمیت است. علاوه بر مطالبه عمومی و گسترده ملت مبنی بر درخواست محكومیت سران فتنه كه به دلایل مصحلت كشور و سماحت نظام تا قبل از 25 بهمنماه متوقف ماند، معالاسف دستگاه قضایی كشور آنگونه كه انتظار آن میرفت، برخورد شایستهای نسبت به اصحاب، عناصر و حتی پادوهای خیابانی جریان فتنه صورت نداد. مگر اهانتآمیزتر و جسارت بارتر از وقایع عاشورای سال 88 در براندازی نظام و اقدام علیه امنیت ملی میتوان تاریخی جستجو كرد و سؤال آن است كه كدام برخورد قاطع پشیمانكننده و تنّبهآمیز با این عوامل، اصحاب و شبكه براندازی علیه نظام اسلامی صورت گرفت؟ چند تن از عناصر فتنهگر كه متجاهرانه و متظاهر به براندازی نظام بوده، صراحتاً اعتراف به ارتباط با شبكههای جاسوسی كرده و منافقانه پای در صحنه مبارزه مسلحانه علیه نظام اسلامی نهادند، اعدام شده و یا حتی حكم سنگین دریافت نمودند؟ آیا جریمههای چند ده و یا چند صد هزار تومانی و یا حبسهای چند ماهه برای براندازی نظام اسلامی و محكومان به اقدام علیه امنیت ملی كشور، خود نوعی تشویق به براندازی و اقدامات ضد امنیتی و به سخره گرفتن قانون و نظام و ملت نیست؟
مگر رئیس محترم دستگاه قضایی - كه به درستی معتقد به برخورد شدید با حاملان سلاح سرد است - مكرراً در مناسبات مختلف، حمل و استفاده از چنین سلاحهایی را با هدف اخافه الناس، مصداق بارز محاربه ندانسته و خبر از عزم قاطع دستگاه تحت مدیریت خویش در برخورد با چنین افرادی نداده، پس آیا اقدام علیه امنیت ملی، طراحی كودتا، براندازی نرم، مقابله با اساس نظام اسلامی و هدم و هتك مقدسات و ارزشها، پایمال نمودن حقوق عمومی و حتی زمینهچینی برای اغتشاش و آشوب كه از سوی شبكههای فتنهگران، ایادی داخلی و خارجی آنها، اصحاب فتنه و اطرافیان سران فتنه ساماندهی شده است، كمتر از حمل سلاح سرد در نزد رئیس محترم قوه قضاییه تلقی شده و حكم چنین افرادی كمتر از اعدام است؟ این تازه علاوه بر اسناد معتبر و متقن جاسوسی و ارتباطگیری فراوان میان عناصر و اصحاب فتنه با شبكههای خارجی است كه به یقین در نزد مراكز اطلاعاتی، امنیتی و قضایی، فراوان از آنها موجود است. به نظر میرسد تنها حكم حضور افراد فتنهجو در چنین صحنههایی - نظیر 25 بهمن - كه با هدف كمك به دشمنان تابلودار مردم مسلمان ایران به میدان آمدند، معادل محاربه و افساد فیالارض است تا چه رسد به شبكههای بالایی و تحریككننده آنها. و در صورت پیاده شدن چنین احكامی در موعد مقرر و با سرعت است كه میتوان به تنّبهآمیز بودن آن امید بست.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:farsnews.com
