برخی روزنامه های صبح امروز سرمقاله های خود را به موضوعات زير اختصاص دادند.....
 
 
 * ابتكار
روزنامه ابتكار درسرمقاله خود با عنوان "‏دریاب كه آن هنگام، نه تو مانی و نه من! "به قلم محمدعلی وكیلی آورده است:در بازی شطرنج، علاوه‌بر ضرورت آشنایی با فن و قواعدِ بازی برای پیروزی، شرط دیگری نیز لازم است و آن، این است كه شطرنج‌باز بتواند حركت‌های بَعدی رقیب را حدس بزند. آن كسی برنده‌ی بازی است كه ذهن طرف مقابل را بخواند و كسی‌كه تنها با تكیه‌زدن بر فنون، پای در این میدان بگذارد، بی‌گمان بازنده خواهد بود.
این اصل، ویژه‌ی بازی شطرنج نیست؛ بلكه شامل تمام حوزه‌ها، از جمله ساحت سیاست نیزمی‌شود.
****
سیاستمدار باهوش كسی است كه میدان بازی را تعیین و نقش‌ها را در این میدان، خود مهندسی می‌كند. سیاستمداری كه نتواند ترفندهای رقیب را تشخیص دهد، با پای خود، در میدانِ رقیب‌ساخته، به نفع او و به زیان خود، قدم خواهد گذاشت و به تصور پیش‌برد اهداف خود كه در مواقعی، ظاهری آرمانی دارد، درواقع، در خدمت اهداف دشمن قرار می‌گیرد.
سیاستمداری كه مرزهای دشمنی و دوستی را تشخیص ندهد، به‌آسانی در كنار دشمن، به طرف دوست سنگ پرتاب می‌كند؛ بنابراین، سیاستمداری در عصر ما، سخت و پیداكردن سیاستمدار اصول‌محور و هوشمند نادر است. دشمن باهوش به‌سان اشباح هولناكی مرزهای سیم‌خاردار فكری و فرهنگی را درمی‌نوردد و سیاستمدار كم‌هوش را ناخواسته همراه خود می‌كند و او ناآگاهانه جان و دلش هم‌نوا با آهنگ دشمن به ترنّم درمی‌آید و خود، پیشگام سوزاندن فرصت‌های آرمانی ملت خویش می‌شود. خیزش ملت‌های مسلمان، در روزهای جشن و سرور ایرانیان، باعث غرور ملی و عقیدتی شده است.
****
طوفان انقلاب مردم مصر و تونس و اكنون یمن، اردن، بحرین، الجزایر و... ابَرقدرت‌ها را گیج و سرگردان كرده و پژاوك صدای ملت ایران، در 33 سال پیش، نویدبخش خاورمیانه‌ای جدید است. هرچند غربی‌ها تمام تلاش خود را بر مصادره‌ی انقلاب مردم مصر مبذول داشته‌اند؛ باوجوداین، هم آنان هم خود ملت‌ها نیك می‌دانند كه این جنبش‌ها ریشه، در انقلاب رهایی‌بخش ملت ایران دارند. حال كه آنان در حوزه سنتی خود، مات شده‌اند، لذا تلاش می‌كنند، از طریق 1. سرسپردگانی همچون منافقان و سلطنت‌طلب‌ها 2. بعضی سیاستمداران كم‌هوش داخلی، میدان بازی را عوض كنند.
****
مرور مواضع كارشناسان و سیاستمداران غربی ظرف بیست روز گذشته، به‌خوبی نمایانگر این هدف مزبور است، لذا می‌بینیم آنان بارها به‌نگرانی خود، مبنی بر شباهت‌های اتفاقات منطقه و انقلاب ایران اذعان می‌كنند. درنهایت هم، در سناریوی مشتركی بسیج شدند كه علقه حركت‌های ایجاد شده با انقلاب ایران را بگسلانند و قدمی نیز جلوتر رفته‌اند و آن‌هم، استفاده از یك زخم داخلی است كه اتفاقات پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم، باعث ترَ در ستون خیمه‌ی نظام، یعنی نیروهای وفادار به انقلاب شده است. در آن زمان، هشدارهای بسیاری داده شد كه هرچه سریع‌تر این ترَ پُر و ترمیم گردد؛ اما با كمال تأسف این ترَ نه‌تنها ترمیم نشد، بلكه هرروز با زاویه‌دارشدن بخشی از سیاستمداران داخلی، ژرف‌ترگردیده. عمق این شكاف به‌حدّی رسیده كه آنان مرز خود را با دشمنان فراموش كرده‌اند و به مرزبندی با دوستان برخاسته‌اند. دلسوزان وقتی شنیدند كه گروهی 25بهمن را به جای 22، نشانه رفته‌اند و فراخوان و مشاركت در آن روز داده‌اند، متوجه شده‌اند كه این عمل یكی از مصادیق به‌هم‌ریختگی مرزها و حركت در میدانِ دشمن ساخته است. این در حالی است كه تعمیق این شكاف و فروریختن ستون‌های نظام به آوارشدن سقف، بر سر همگان منتهی می‌شود و طبیعی است كه آن هنگام، نه تو مانی و نه من .

* رسالت
روزنامه رسالت در سرمقاله امروز خود با عنوان "آمریكا و ادبیات انقلاب در خاورمیانه " به قلم حشمت‌الله فلاحت پیشه آورده است: دیروز خانم "هیلاری كلینتون " وزیر خارجه ایالات متحده آمریكا در موضعی شتاب آمیز گفت: "آمریكا در كنار مخالفان جمهوری اسلامی است. " نوع واكنش آمریكایی‌ها به حادثه 25 بهمن تهران نشان می دهد كه آنها به شدت به دنبال یك "فضای حیاتی " و تجدید نفس بعد از موج غرق كننده تونس و مصر هستند. آمریكایی‌ها كه با امواج انقلابی دنیای اسلام مواجه شده‌اند، به دنبال انحراف این تحولات اصیل و ایجاد آشوب در كشورهایی هستند كه مخالفان سنتی راهبردی آمریكا می‌باشند.
ادبیات واقعی انقلاب در خاورمیانه، آن بنیادی است كه در بهمن 1357 درایران و 32 سال بعد در همان روز در مصر شكل گرفت. این انقلاب "ضد استبدادی " شروع می‌شود و به واسطه نقش منفی استعمار، به سرعت ماهیت "ضد استكباری " خود را نیز بروز می‌دهد. استبداد تونس و مصر سقوط كرده است و اكنون آمریكا به دنبال جلوگیری از سرایت قیام‌های ضد استبدادی به دیگر كشورهای اسلامی همراه خود و در عین حال جلوگیری از فاز دوم انقلابات مصر و تونس، یعنی جنبه‌های ضد استكباری آن است.
پیش از این مطرح كرده بودیم كه آمریكا و برخی از همراهان غربی و عربی آن تلاش دارند كه با شطرنجی كردن تحولات خاورمیانه، مانع از دست رفتن مدیریت زنجیروار آن شوند. به هر حال با توجه به بیداری مسلمانان منطقه اكنون امكان سدسازی در مقابل این امواج خروشان وجود ندارد.
در قالب طرح فوق هر حركت انقلابی باید با حركت‌ها یا تحركات ایذایی و حتی جنگ توالی یابد و به عبارتی بعد از هر "خوان سفید " شطرنج خاورمیانه یك "خوان سیاه " شكل گیرد تا زنجیره تحولات مردمی خاورمیانه منقطع گردد. جنگی كه به ایران تحمیل شد، بلافاصله بعد از انقلاب و با هدف جلوگیری از صدور آن شكل گرفت و ایرانیان مظلومانه هشت سال ناجوانمردانه‌ترین سیاست‌ها را تحمل كردند، چون آمریكا نمی‌خواست حاكمیت مردمی در خاورمیانه استقرار یابد.
كسانی كه تحولات مصر را صرفا با توجه به شرایط داخلی آن كشور تحلیل می‌كنند، با نقص در تحلیل مواجه خواهند بود. چند روز پیش مادر شهید "خالد اسلامبولی " هنگام حضور در میدان "التحریر " مصر با استقبال گسترده انقلابیون مواجه شد. خالد اسلامبولی را همگان در ایران و دنیای اسلام می‌شناسند. او یك افسر مبارز مصری بود كه بعد از امضای پیمان "كمپ دیوید " توسط "انور سادات " و در جریان یك رژه نظامی، سلف "حسنی مبارك " را به قتل رساند.
با شهادت اسلامبولی، او و خطش در مصر و دنیای اسلام مظلوم واقع شد و در طول ایام مصری‌ها برقراری مجدد رابطه با ایران را به ظاهر به برداشتن نام این شهید از خیابانی در تهران منوط كرده بودند و اكنون آنها كه در كنار آن خط ضد سازش ایستاده بودند، نزد مردم مصر "عزیز "اند.
در كنار سرزمین‌های اشغالی یعنی در قلب منافع ملی ایالات متحده، فلسطینی‌ها بلافاصله بعد از پیروزی مردم مصر، خواستار بازگشایی مرز "رفح " شدند. معنای این امر، پایمال كردن سالیانه دو میلیارد دلار كمك امنیتی - نظامی به دولت مبارك به خاطر "سوزنبانی " مهمترین منطقه استراتژیك در "پاشنه آشیل " رژیم صهیونیستی است.
موج تحولات اخیر، آمریكا را به عقب نشینی گام به گام واداشته است.
آنها ابتدا با "خانه ثبات " خواندن مصر، سعی در مایوس ساختن مخالفین مبارك داشتند. با شروع تحولات، اوباما مبارك را متحد استراتژیك خود خواند تا به او روحیه دهد و زمانی كه این حركت منجر به شكل گیری نخستین شعارهای ضد آمریكایی در میان معترضان به استبداد شد، رئیس‌جمهور آمریكا خواستار توجه مبارك به خواسته‌های مردمی شد و سرانجام زمانی كه مبارك می‌خواست بدون توجه به مصالح دوستان غربی خود، بر استبداد پافشاری كند واشنگتن آخرین پیام را برای او فرستاد و آن اینكه: آمریكا حاضر نیست به خاطر قدرشناسی خدمات گذشته مبارك، آینده استراتژیك خود را به كلی قربانی نماید و این سرنوشت دیكتاتورهایی است كه ظهور و بروز و سقوط آنها فقط حاصل تبانی قدرت‌ها است. مردم مصر به خوبی می‌دانند كه در میان محافظه‌كاران و ضد انقلابیون عرب، حتی در رسیدن به اهداف داخلی انقلاب خود نیز دچار مشكل خواهند بود. به همین دلیل حتی اگر نخبگان حرفه‌ای دوران انتقال به مواضع محافظه كارانه روی آورند، مردم چاره‌ای جز صدور انقلاب به دیگر كشورهای عربی ندارند. اكنون هیچ جای دنیا شور و شوق فضای مجازی و امكانات جدید ارتباطی از جمله پیام‌های كوتاه تلفن همراه در مصر را ندارد.
تجربه تحولات ایران و اسلام نشان داده است كه همواره حركات و اندیشه‌های اصیل در راستای منافع و مصالح ملت ایران و سرزمین‌های اسلامی بوده است و حركت‌های غیر اصیل تحمیل شده از بیرون، تنها با هدف ضربه‌زدن به وحدت و توسعه كشورهای اسلامی و جلوگیری از تحقق خواسته‌های اصیل آنها شكل گرفته است. واكنش منفی به هر گونه علامت شكل گرفته نزد آمریكایی‌ها در ایران و در دنیای اسلام ضروری است. آنها همان كودتاگران 28 مرداد32، ضد انقلابیون 1356، مهاجمان نظامی 1359 (جنگ تحمیلی) و تحریم كنندگان بی‌رحم دارو، فناوری و قطعات هواپیمای امروز ایران هستند. كدام عقل سلیم می‌پذیرد كه صاحبان غیر انسانی‌ترین اخلاق سیاسی، مصالح و منافع مسلمانان و مردم ایران را به عنوان معیار رفتارهای خود مطرح نمایند؟

* كیهان
روزنامه كیهان در یادداشت روز خود با عنوان "الو 125 ؟ " به قلم محمد ایمانی آورده است: تصویرها معمولا نماد و نشانه اند. دلالت می كنند و راوی هویت هستند. مثل آن تصویری كه عكس فرعون مصر را برداشتند و جای آن قاب «الله»(جل جلاله) را گذاشتند. یا آن تصویر كه انقلابیون مصر در صف نماز جماعت ایستادند و سر به سجده شكر بر زمین نهادند. یا مثل همین 22 بهمن 1389 خودمان كه در آینه انتفاضه مصر تابید و فجر در فجر شد از انطباق آینه ملت ها با هم. 22 بهمن هم امتداد میدان امام حسین(ع) تا انقلاب و آزادی یك قاب بزرگ بیش نبود از دریای خروشانی كه موج برمی داشت و از این بزرگراه به خیابان های اطراف سرریز می شد.
روز دوشنبه 25 بهمن نیز یك تصویر فانتزی تبدیل به نماد و نشانه شد تا دلالت كند بر تمامیت ستادی كه قرار بود در این روز جریانی را طراحی كند و به صحنه آورد. این تصویر نماد شد چون برپاكنندگان نمایش 25 بهمن از صبح تا بعدازظهر همان روز بر نماد و نشانه بودن آن- از سر قحطی تصویر و سوژه- اصرار داشتند. روز هم كه به سر آمد، همان تصویر تنها جلوه واقعی خیالی بود كه كارگردانان به مدت یك هفته در آن دمیده و فربه كرده بودند. آن تصویر، عكس مبهم مردی است كه از جرثقیلی مرتفع و چند ده متری بالا رفته، از اتاقك كنترل گذشته، به نوك بازوی جرثقیل رسیده و آنجا متوقف شده است. چند ساعت بعد معلوم شد مقداری پول و مصرف مخدر توهم زا او را به این مخمصه كشانده است. همان ماهواره ها و شبكه های مجازی كه «اسب تروای 2 »را به نام انتفاضه مصر و تونس و به كام اسرائیل و آمریكا از یك هفته پیشتر راه انداخته بودند، تنها تصویر به روزی كه از سرنوشت و مقصد دومین درازگوش تروا ارائه كردند، همین تصویر بود؛ بر بلندای جرثقیل و بر نوك بازوی آن! زبان بسته پشیمان!
از آنجا كه قیافه آقای ایكس در این تصویر سمبلیك پیدا نیست، می توان عكس را به عنوان یك معما مطرح كرد و چهره ها و قیافه های متعددی را كه در سناریوی تروای2 كارگردانی و نقش آفرینی كرده اند، جای چهره آن مرد تصور كرد. توهم، توهم است چه از نشئگی و «اكس» باشد و چه ناشی از جاه طلبی یا فریب اطلاعاتی. مهم این است كه وقتی نشئگی از سر پرید و طرف خود را بر بلندای جرثقیل چند ده متری ساختمانی و بر نوك بازوی گردان و لرزان آن دید، چه حس و حالی داشته باشد. لابد ناظران كنجكاو تصور كرده اند كه او می خواهد با آن نوار سبز خودكشی كند و قهرمان شود! اما او دنبال تاجیان آتش نشانی می گردد تا پایین بیاورندش و به این ترس لعنتی از ارتفاع پایان دهند. مأموران امداد ساعتی بعد به دادش رسیدند و به كابوس وی خاتمه دادند. اما دیگرانی كه با او از جرثقیل توهم بالا رفتند و بر نوك یكی از شاخه های آن آویزان مانده اند چه؟ كسی می تواند آنها را نجات دهد؟
صورت آقای ایكس در این تصویر سمبلیك پیدا نیست و می شود قیافه همه سناریونویسان و كارگردانان و نقش آفرینان را جای صورت وی گذاشت. چه كسانی؟ مثلا قیافه پت و مت هایی كه پای نامه دیكته شده كذایی برای راهپیمایی را امضا كردند و پروژه تروای2 را كلید زدند. همان دو نفری كه به اسم درخواست مجوز راهپیمایی اعلام همبستگی با ملت مصر، چرخ ارابه تروا برای سرویس های جاسوسی اسرائیل و آمریكا و انگلیس شدند شاید كه آشوب تازه ای را كلید بزنند. دو ورشكسته به تقصیری كه گویا مانند «برسیسا» اراده شان روی اراده شیطان قفل شده و مجبورند لحظه هلاكت نیز- به احتمال نجات- ابرو پایین آورند و او را تعظیم كنند. آیا وضعیت این دو بهتر از آن آدم تعطیل العقلی است كه بخت یارش بود و مأموران امداد آتش نشانی به دادش رسیدند؟ یاغیان شاخ شكسته ای كه نوك جرثقیل لجاجت و تكبر ایستاده اند و آرزو می كنند كه این جرثقیل، جرثقیل كوتاهتری برای به دار كشیدنشان بود و به این كابوس پایان می داد. مگر لجاجت، در خردسوزی كم از «روانگردان» و «مخدر» دارد؟ مگر كم بوده اند لجوجانی چون ابولهب و ابوجهل كه با سر تا قعر دوزخ سقوط كردند و حاضر نشدند به وسعت «حق» در آیند؟ این كلام حكیمانه از امیرمؤمنان است كه «اللجاجه تسلّ الرأی. لجاجت، اندیشه و تدبیر را تباه می سازد» (نهج البلاغه، حكمت 179). و این حكمت نیز از زبان آن حضرت جاری شده كه «قد اضاء الصبح لذی عینین. همانا صبح روشن است برای كسی كه دو چشم بینا دارد» (حكمت 169). نخوت و لجاجت آدمی را چندان كور می كند كه روز روشن را انكار كند یا خاك بر آفتاب بپاشد، شاید كه از فروغ آن بكاهد.
چشم از نوك جرثقیل برندارید. صورت های دیگری نیز از آن بالا هویداست. مثلا همین هیلاری خانم كلینتون كه خیال كرد با مخدر توهم زایی به اسم تویتر و فیس بوك و شبكه مجازی می توان جنبش سرهم كرد. خیال كرده بود اینجا هم گرجستان و اوكراین و اروپای شرقی است. باورش شده بود- یا مجبور شده باور كند- كه سر كوچه آش می دهند. روز 41 فوریه (52 بهمن ) صفحه ویژه وزارت خارجه فخیمه آمریكا در تویتر راه اندازی شد و طبق معمول، این خبر بر بوق رسانه ها رفت كه وزارتخانه متبوع خانم كلینتون از مدیران تویتر خواسته عملیات به روز رسانی را به خاطر مسئله مهم ایران و راهپیمایی 52 بهمن به تأخیر بیندازند. و در آن وزارت عریض و طویل یا در مجموعه پرهزینه سازمان اطلاعاتی و جاسوسی آمریكا گویا قحطی خرد آمده بود كه یكی از آن میان نگفت عزیز من هر گردی كه گردو نیست. كسی نگفت كه میخ در پریز فرو بردن، شاید بازی مهیجی باشد اما این بازی را دو بار نمی شود تكرار كرد. وقتی زدی شبكه مجازی را تا هفت پشت سوزاندی و آتش آن را به جان سازمان آشوب انداختی، دیگر از دست هیچ آتش نشانی كاری برنمی آید.
قیافه های دیگری هم بر بالای جرثقیل دیده می شوند. مثل آقای اوباما یا لئون پانتا رئیس سازمان سیا و رابرت گیتس وزیر دفاع كه هنوز هم كار اطلاعاتی را مهم تر و جذاب تر از ارتش آمریكا می داند. یا حضرات صهیونیست، نتانیاهو و ایهود باراك (وزیر دفاع)، آویگدورلیبرمن و دانی ایالون (وزیر و معاون وزیر خارجه) و باردو (رئیس موساد) یا بسیاری دیگر از سران آمریكایی و صهیونیستی كه عكس هایشان در آلبوم عكس های حسنی مبارك موجود است. یك روز پیش از اجرای وارونه پروژه تروای2 بود كه همین جناب دانی ایالون در جمع سران سازمان های صهیونیستی آمریكا گفت «بزرگ ترین تهدید، نه تحولات مصر و تونس، كه حكومت توطئه گر و فتنه گر ایران است، كشوری كه به كمك همدستان منطقه ای، هدف های خود را پیش می برد. نباید بگذاریم ایران از بی ثباتی های پدید آمده برای پیشبرد اهدافش استفاده كند. ما باید این فرصت ها را بسوزانیم.»
شاید گفته شود كه آنها فرجام فتنه و آشوب سال گذشته را در 9دی و 22بهمن88 و 98 دیده بودند، پس چرا دوباره ریسك كردند؟ خطایی در این صورت مسئله نهفته است و آن كلمه «ریسك» است. ریسك مربوط به كسی است كه فرصت انتخاب دارد و می سنجد اما كسی كه مثلاً درحال غرق شدن در باتلاق است قدرت و فرصت اندیشیدن ندارد. او به هر چیزی كه دم دستش باشد چنگ می اندازد، ریسمان باشد یا گیاه و شاخه درخت و یا مار زهرآگین. شوخی نیست، مصر و اسرائیل با هم درحال سقوط هستند. «سینا» در مرز مصر و فلسطین آبستن رویدادی است به بزرگی تولد موسی(ع)، آن هم پس از سه دهه نیرنگ و قساوت آمیخته در این منطقه تا شاید كابوس فرعون درباره ولادت موسی جامه حقیقت به خود نپوشد. و این بار هم- مانند 33 سال پیش كه موسی در عمق كاخ فرعون و در پایگاه ثبات آمریكا (ایران) بالید و سر به انقلاب گذاشت- شوق انقلاب در دیگر پایگاه ثبات برای آمریكا و اسرائیل (مصر) برخاسته است، هر چند كه این روایت تمام داستان نیست.
واشنگتن تایمز از قول جاناتان اسپایر (كارشناس مركز مطالعات جهانی در هرتسلیای اسرائیل) درست می نویسد كه «هسته مركزی ماجراهای خاورمیانه جای دیگری است؛ ایران. اكنون به طور پیوسته كشورهای منطقه به منظومه ایران می پیوندند. ایران به كمك سوریه جبهه ای از متحدان را به راه انداخته كه حزب الله لبنان و گروه های اسلامگرا در عراق و حماس در فلسطین را شامل می شود. حتی تركیه و قطر هم به منظومه ایران پیوسته اند. این حلقه اتحاد، بسیار بد و نامطلوب است. در مقابل، مصر [سابق] و سعودی و اردن و مراكش و تشكیلات محمود عباس قرار دارند. اكنون ائتلاف خواستار نابودی اسرائیل در حال تقویت است و به مصر نزدیك می شود.» در چنین فضایی اگر سیا و موساد و ام آی6 به ورشكستگانی نظیر اولی و دومی و سومی دخیل نبندند، چه گلی به سر بزنند؟ یا عبدالله سعودی یك میلیارد دلار بی زبان را مانند علف خرس نثار این جماعت نكند، پس به شرم الشیخ كوچ كند؟ یا از این سو، طرف معامله جرج سوروس و راسموسن دانماركی، به عتبه بوسی ملك عبدالله در اردیبهشت 88 مشرف نشود، چه كند؟ یا آقای توهم به 05 میلیون دلار صدقه محمودعباس و تشكیلات او امید نبندد، چشم به دست و اراده ملت داشته باشد؟ همذات پنداری است كه این جماعت لنگه به لنگه را به هم رسانده است... اگرچه بالای جرثقیل!
اسلام هراسی، شیعه هراسی و ایران هراسی هیچ كدام به مددشان نیامد. ویكی لیكس را علم كردند تا بگویند ایران چه قدر مغضوب كشورهای مرتجع از قاهره تا ریاض و امان و منامه و دوبی و صنعاست، نفهمیدند كه همین بر قرب و محبوبیت جمهوری اسلامی نزد ملت ها می افزاید. نفهمیدند كه وقتی از قول «امیر عبدالله رو به قبله» بگویند «سر مار را باید در ایران كوبید» دل های بیشتری را متوجه قبله انقلاب می كنند... تا اینكه مصر فوران كرد و اردن و یمن و بحرین به لرزه افتاد. چه باید كرد؟ چه می توانستند؟ قرار شد خاك بر آفتاب بپاشند و پنجه بر سیمای تابناك ایران بكشند شاید كه از تابندگی و الهام بخشی بیفتد. همان رسانه ها كه تا هفته ها به سانسور حقایق انتفاضه اسلامی مصر و تونس پرداختند، خیز برداشتند از گلوله برفی «هیچ» كه دست به دست می گردانند و بزرگ می كنند، بهمن انقلاب و جنبش در ایران بسازند. پیش قاضی و معلق بازی!؟ كاریكاتور بازی و تصویرسازی واژگونه و بدلی پیش نسخه حی و حاضر انقلاب كه دیگر بار در 22بهمن 88 و در بزرگراه امام حسین(ع)- آزادی به حركت درآمده بود؟
چی فكر می كردند، چی شد؟ قرار بود موتور الهام بخش انقلاب را خاموش كنند تا سودای اقتدا به ملت ایران در سر ملت دیگری نیفتد. قرار بود حاشیه ای در ایران بسازند و نگاه افكار عمومی را به این نقطه منحرف كنند تا آن طرف، متن انتفاضه و انقلاب اسلامی رو به فوران را ولو به ضرب و زور ارتش مصر و كماندوهای اسرائیلی- آمریكایی منكوب نمایند. قرار بود قهرمان بسازند، مثل بوعزیزی تونس! اما همه جای این «مهندسی معكوس» طی 02 ماه گذشته وارونه بود و محال بود آخرین حلقه آن وارونه از آب درنیاید. به نام قانون گرایی، آشوب راه انداختند. به اسم جمهوریت، مقابل مردم سالاری و رأی اكثریت ایستادند. به نام امام و انقلاب و قانون اساسی، قلم حذف روی همه ارزشها كشیدند. روز قدس، اشغالگران بیت المقدس را از خماری 03ساله درآوردند و 31آبان و 61 آذر كوشیدند چكمه آمریكایی ها را برق بیندازند. عاشورا كه شد، با لشكر «مردمان خداجو» از خجالت عمرسعد درآمدند و روز 22بهمن 88- از شدت بلاهت- اسب تروا را ساز كردند تا در روز پیروزی انقلاب، ملتی را به زیر بكشند! این مسیر، ایستگاه دیگری نمی توانست داشته باشد جز روز ولنتاین (41فوریه) كه در آن به نام ملت مظلوم مصر و تونس، نشان دادند كه دم به دم شتر نتانیاهو و اوباما و مبارك گره زده اند و تا هرجا كه آنها پی شوند و رم كنند و بگریزند، اینان نیز پاندول وار در «حركت» و «جنبش» خواهند بود... ولو بالای جرثقیل و انگشت نمای خلایق.
این سرنوشت كسی است كه از ارزشها برگردد و رذیلت را جای فضیلت برگزیند. به تعبیر امیرمؤمنان كسی كه لااقل در دل خویش فضیلت و معروفی را نپذیرفت و منكری را زشت نشمرد، زیر و رو می شود و بالای او جای پایینش و پایین او جای بالای وی می نشیند (حكمت 375 نهج البلاغه). اینجا آغاز واژگونه بینی است. این نهایت مهندسی معكوس است حتی اگر بر بلندای جرثقیل رفته باشی. اینجا ارتفاع پست است. اینجا آتش نشانی و امداد و 125 هم نمی توانند به كمك كسی بروند.

* جمهوری اسلامی
روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز خود با عنوان "تلاش آمریكا برای مهار تدریجی قیام ملت‌های عرب " آورده است: روند تحولات مصر همچنان در كانون توجهات شبكه‌های خبری جهان قرار دارد. در عین حال، كه علیرغم سقوط مبارك، با جایگزینی نظامیان حاكم به جای وی، عملاً تغییر محسوسی در ساختار قدرت صورت نگرفته است. ژنرال محمد حسین طنطاوی وزیر دفاع و فرمانده نیروهای مسلح مصر از موضع ریاست شورای عالی نظامی، جایگزین مبارك شده و حتی "احمد شفیق " نخست‌وزیر موقت نیز رسماً اعلام كرده است كه از شورای نظامی دستور می‌گیرد. بدین ترتیب در واقع نوعی جا به جائی نظامی صورت گرفته و یك نظامی (مبارك)، جای خود را به نظامی دیگر (طنطاوی) داده است.
آنچه در مصر طی روزهای اخیر صورت گرفته، در واقع تكرار همان الگوئی است كه در دهه قبل در الجزایر انجام شد و حاكمان علیه خودشان كودتا كردند تا "شاذلی بن جدید " كناره گیری كند و قدرت را به نظامیان بسپارد. الجزایر پس از آن به مدت دو دهه در هرج و مرج فرو رفت و مشخصاً ساختارهای نظامی - امنیتی به جای آنكه نظم و امنیت را در الجزایر برقرار كنند، به فجیع‌ترین جنایات سازمان یافته پرداختند تا بلكه مردم الجزایر از انتخاب خود و گرایش به فعالان اسلامی منصرف و پشیمان شوند.
بیم آن می‌رود كه نظامیان مصری هم با ترفند مشابهی سرنوشت قیام پرشكوه ملت بزرگ مصر را دچار انحراف نمایند. این نكته از آن جهت اهمیت دارد كه از یكطرف ملت مصر به تحولات مشكوك اخیر با تردید می‌نگرد و حاضر نیست صحنه را ترك نماید و از طرف دیگر آمریكا و رژیم تل آویو با حساسیت فراوان سعی دارند نظامیان را برای ادامه راه مبارك، تحت فشار قرار دهند.
"رابرت گیتس " در روزهای اخیر بارها با ژنرال طنطاوی در تماس بوده است و نكته مهمتر اینكه دقیقاً از همان ابتدای شكل گیری تظاهرات مردمی در میدان التحریر قاهره، طنطاوی با سفر به واشنگتن برای اجرای مراحل مختلف طرح‌های آمریكا در مصر، از نزدیك توجیه شده است. موضوعی كه به این روند تردیدآمیز، ابعاد نگران كننده‌ای می‌دهد اینست كه مبارك هنوز در "شرم الشیخ " به سر می‌برد و در واقع ممكن است هر لحظه به قدرت باز گردانده شود. بدین ترتیب، سئوال اصلی اینست كه از یك دیكتاتور فرتوت 82 ساله چه كار دیگری ساخته است؟
طنطاوی همچنین با "ایهود باراك " وزیر دفاع رژیم صهیونیستی نیز در تماس مستقیم بوده است. بعلاوه نتانیاهو در پایان جلسه هیئت دولت از عملكرد نظامیان مصری حمایت و قدردانی كرد!
این بدان معنی است كه مقامات جدید مصر همچنان فرمانبر آمریكا و صهیونیستها هستند. موضوع دیگر به تعهد نظامیان حاكم به قرارداد ننگین كمپ دیوید باز می‌گردد كه قبل از اعلام تعهد قاهره، طی دستورالعمل اوباما رئیس‌جمهور آمریكا رسماً از تریبون كاخ سفید اعلام گردید و سپس نظامیان حاكم آنرا پذیرفتند.
بدین ترتیب نه تنها آمریكا و صهیونیست‌ها كه حتی نظامیان حاكم نیز عیناً همان راه انحرافی گذشته را می‌روند و همان تخلفات را عیناً تكرار می‌كنند. طبعاً از مردم مصر هم نباید انتظار داشت كه رفتار با مبارك را در مورد نظامیان جانشین و دست نشانده، ادامه ندهند.
البته مردم مصر تاكنون از هرگونه برخورد خشونت آمیزی پرهیز كرده‌اند و با صبر و متانت سعی داشته‌اند مواضع روشن خود را منعكس نمایند اما اگر اقدامات روزهای اخیر نظامیان ادامه یابد و احیاناً تشدید گردد، چه بسا كه با رفتار متقابل مصری‌ها مواجه شود. فراموش نكنیم كه نظامیان حاكم و حتی آمریكا و صهیونیستها اصرار دارند قضایای مصر را خاتمه یافته معرفی نمایند. آنها می‌گویند ما حرف دل مردم و پیام قیام آنها را شنیدیم و مبارك نیز كنار رفت. در نتیجه لازم است آنها به خانه‌هایشان باز گردند و فرصت دهند تا مسائل پیگیری شود. این همان فرصتی است كه آمریكا و صهیونیستها دقیقاً به آن احتیاج دارند تا بلكه بتوانند ابتكار عمل را در اختیار بگیرند. ولی مردم حرف دیگری دارند و آن اینكه ما خون نداده‌ایم كه مبارك جای خود را به نظامیان دیگری بسپارد. طبعاً تا روی كار آمدن یك طیف غیرنظامی به حضور در صحنه ادامه خواهیم داد. با این حال، رسانه‌های وابسته اصرار دارند مسئله را "مختومه " تلقی كنند و با كاهش تبلیغات رسانه ای، زمینه‌های "سانسور تدریجی " بر تحولات مصر را فراهم سازند. اكنون تلاش بر اینست كه التهابات عظیم سیاسی - اجتماعی كه در روزهای اخیر در الجزایر، اردن و یمن هم به وسعت مشاهده شده با اعمال سانسور خبری به فراموشی سپرده شود و به تدریج فرصت‌های طلائی برای تحكیم مجدد رژیم‌های خودكامه بر فضای منطقه فراهم گردد و دیكتاتورهای مادام العمر، همچنان بر مقدرات ملتهای عرب حاكم بمانند. البته این آرزوی دشمنان اسلام است ولی اگر قرار بود اراده آنها موثر باشد، امروزه در تونس و مصر دیكتاتورهای مادام العمر سخن می‌گفتند ولی این سرنوشت در انتظار سایر همتاهای آنها نیز هست.

* مردمسالاری
روزنامه مردمسالاری در سرمقاله روز خود با عنوان " الگوپذیری از اقتصادهای موفق همسایه "به قلم شهرام صدوقی آورده است: چند روزی است كه مسوولین كشورمان میزبان بالاترین مقام و هیات همراه كشور همسایه مان تركیه هستند. تركیه، كشوری كه تا چند سال پیش با معضلات اقتصادی بزرگ همچون بالا بودن شدید نرخ رشد تورم دست و پنجه نرم می كرد و تورم چند ده درصدی را تجربه كرده است. تركیه كه اقتصادی رها از دلارهای نفتی دارد برای رهایی از مشكلات كمرشكن اقتصادی خود راهكارهایی را در پیش گرفته است كه شاید برخی از آن نسخه ها برای اقتصاد بیمارگونه ما حكم علاج داشته باشد. كشور همسایه تجربه حذف چند صفر از پول ملی خود را در پرونده عملكردهای اقتصادی خود دارد، تجربه ای كه اقتصاد تركیه را از تورم بی حد و حصر نجات داد و هم اكنون این كشور را در زمره كشورهای موفق منطقه قرار داده است. حذف صفرهای اضافی از پول ملی كشورمان نیز مقوله ای است كه از مدت ها پیش سرلوحه كار بانك مركزی قرار گرفته اما به اعتقاد كارشناسان اقتصادی بزرگترین معضل پیش روی حذف 3 صفر از ریال ایرانی هجوم تورم به اقتصاد ایران خواهد بود.
آنها معتقدند و همچنین كارشناسان اقتصادی دولت و بانك مركزی نیز بر این نكته تاكید دارند كه نخست باید افزایش سطح عمومی قیمت ها كنترل شود سپس در خصوص حذف صفرها از پول ملی اقدام شود. به عقیده نگارنده مطلب حال كه مقامات اقتصادی تركیه در كشورمان به سر می برند بهترین موقعیت برای استفاده از تجربیات آنان در موفقیت های اخیر اقتصادیشان است وحتی بیراه به نظر نمی رسد كه اگر ضرورت الگوپذیری از اقتصاد تركیه در اقتصاد كشورمان مدنظر قرار گیرد. همانطور كه اعلام شده براساس هدف گذاری های سند چشم انداز كشور، تا سال 1404 ایران باید در همه بخش های اقتصادی، اجتماعی و غیره رتبه نخست را در منطقه كسب كند. طبق همین هدف گذاری ها نرخ رشد اقتصادی كشور باید به هشت درصد برسد، این در حالی است كه متاسفانه اكنون كه 6 سال از تدوین این سند می گذرد و تنها 14 سال تا زمان تحقق فرصت داریم فاصله زیادی را با اهداف پیش بینی شده در پیش داریم. اگرچه چند مدت طولانی است كه میزان رشد اقتصادی در بخش هایی همچون صنعت، تجارت و كشاورزی و سایر شاخص های مهم اقتصادی همچون بیكاری، میزان ذخایر صندوق توسعه ملی یا همان ذخیره ارزی سابق و سایر شاخص ها از سوی مراكز دولتی و رسمی كشور اعلام نشده اما از قرائن این طور به نظر می رسد كه در حوزه های اقتصادی متاسفانه به دستاوردهای لازم دست پیدا نكرده ایم. الا ن كه كشور در مرحله جراحی بزرگ اقتصادی قرار دارد و فضای كسب و كار همچون سایر اركان بنیادی اقتصادی كشور نیز تحت تاثیر این جراحی قرار گرفته نمی توان انتظار بهبود میزان شاخص های اقتصادی در شرایط كنونی را داشت. بیشترین چالش ها در حوزه صنعت و تولید دیده می شود و حتی رشد اقتصادی در این بخش از اقتصاد كشور به حدود صفر درصد نیز می رسد. ایران اگر در اندیشه كسب قله های رفیع اقتصادی تا 16 سال آینده باشد حداقل باید به رشد اقتصادی بیش از 10 درصد در بخش صنعت و كشاورزی دست یابد تا بتواند متوسط رشد اقتصادی كشور را كه متاثر از سایر بخش هاست به حداقل هشت درصد برساند. بزرگترین نقطه افتراق دو كشور تركیه و ایران در كسب درآمد حوزه گردشگری است. همانطور كه بارها روی آن نیز تاكید شده، كشور تركیه در كسب درآمد از صنعت توریسم در رتبه نخست منطقه ای و حتی جهانی است كه درآمد سال گذشته این كشور به حدود 25 میلیارد دلار نیز رسید. نكته در اینجاست كه پتانسیل ها و قابلیت های جذب درآمد از صنعت گردشگری در كشوری با فرهنگ 2500 ساله همراه با جذابیت های طبیعی و فرهنگی همچون ایران بسیار بیشتر از كشور همسایه تركیه است; حال، چرا تركیه از این بخش در حد درآمدهای نفتی ایران از صنعت گردشگری خود بهره می برد اما ایران با این همه ظرفیت گردشگری صنعتی خاموش را اداره می كند سوالی است كه بر مسوولان اقتصادی كشور واجب است بر آن تامل كنند. پیشبرد اهداف اقتصادی در دنیای كنونی البته مقوله ای است كه متاثر از سایر حوزه های فرابخشی انگاشته می شود و تقویت در تعاملات سیاسی، افزایش امنیت سرمایه گذاری از جمله مسائلی هستند كه در سرعت نیل به اهداف درازمدت اقتصادی تاثیر مستقیم دارند.

* آرمان
روزنامه آرمان در سرمقاله خود با عنوان "راه حل سالم " به قلم ابوالفضل احمدی آورده است: زندگی ما آدمیان تلاش مستمری است برای برداشتن موانعی كه در سر راه خواست‌ها و اهداف ما قرار می‌گیرد و افسردگی نتیجه محرومیت ما از این خواست‌ها و اهداف است. زمانی كه مطلوب كسی را از او وامی‌ستانند یا راه دستیابی به آن را سد می‌سازند آن فرد دچار رنج ناكامی یا افسردگی می‌گردد. یك دسته از موانع سدساز ماانسان‌ها خود ما انسان‌ها برای یكدیگر هستیم. یعنی هنگامی كه دو نفر یادو گروه بر اثر تضاد منافع، دیدگاه، فرهنگ یا هر چیز دیگر رویاروی یكدیگر قرار می‌گیرند و آن دیگر را از رسیدن به مقصودش بازمی‌دارند فرد یا گروه مورد منع، دچار رنج و تنش و درد ناكامی می‌گردد و این تقابل و تضاد را اختلاف می‌نامیم و زندگی ما انسان‌ها سراسر مملو از اختلاف است. از اختلاف پدر و فرزند، زن و شوهر و... گرفته تا اختلاف احزاب، فرهنگ‌ها، ملت‌ها و ... جنگ‌ها، كشتارها، تروریسم، ظلم و ستم و... همه نتیجه اختلاف است. به دو صورت می‌توان به سراغ پدیده اختلاف رفت. یكی همان روش ابتدایی و ناكارآمد زور و خشونت است. صفحات تاریخ بشر مشحون از این روش برخورد با مسئله اختلاف است.روش دیگر برخورد با مسئله اختلاف، كاوش و بحث عقلانی برای یافتن راه‌حل سالم است. در این شیوه حل اختلاف طرفین از مقابل یكدیگر برمی‌خیزند و در كنار یكدیگر می‌نشینند و با بحث و گفت‌وگو سعی می‌كنند برای اختلاف خود راه‌حلی پیدا نمایند كه هم خواست طرفین حاصل گردد و هم از رنج و عذاب یكی از اصحاب دعوا اجتناب گردد. یعنی پیروزی بدون باخت. در این شیوه طرفین تلاش مشترك عقلانی را از طریق بحث و گفت‌وگو برای حل مسئله‌ای كه اتفاقا خود نیز در آن ذی‌نفع هستند آغاز می‌كنند. اما شرط برخورد سازنده عقلانی برای حل مسائل، مدارا و اجتناب از خشونت و حاكم ساختن عقلانیت در یافتن راه‌حل است. اما چنانچه یكی از طرفین بحث، از قبول مدارا و حكم بحث معقول سرباز زند امكان پیگیری این روش سازنده سلب می‌گردد. در عرصه منازعات سیاسی و اختلاف فرهنگی و زیستی اجتماعات اگر برقراری نظم بین نیروهای متضاد از طریق اعمال زور انجام گیرد نتیجه آن ركود و افسردگی گروه‌های مغلوب شده است. حاكم ساختن بحث عقلانی به جای زور زمینه‌ساز بحث‌هایی روشنگر و مفید می‌گردد كه افراد در جریان آن چیز می‌آموزند و به كمك یكدیگر خود را اصلاح می‌سازند و روحیه نشاط و امید را دامن می‌زنند.

* قدس
روزنامه قدس در سرمقاله روز خود با عنوان "وحدت اسلامی ؛ راهبرد دستیابی به استقلال "به قلم غلامرضا قلندریان آورده است:‏ امروز، بر اساس دیدگاه برادران اهل سنت سالروز تولد پیامبر اعظم(ص) و آغاز هفته وحدت است. پیامبر، رحمت عالمیان و منادی صلح جهانی، منشأ و مبدأ وحدت برای مسلمانان است و امت اسلامی با نام آخرین پیامبر الهی، هویت پیدا می كند. نام گذاری هفته وحدت، در دنیای كنونی كه دشمنان دین مبین اسلام و امت پیامبر آخرالزمان، تلاش می كنند بستر تفرقه آنها را فراهم كنند، فرصت مناسبی برای بازخوانی مؤلفه های انسجام بخش است تا پیروان این دین آسمانی، همگرایی مثال زدنی را تجربه كنند.
امسال در حالی ملتهای مسلمان به استقبال جشن سالروز میلاد پیامبر عظیم الشأن اسلام می روند كه جهان اسلام تحولاتی را تجربه می كند كه نویدبخش آزادی ملتها از زیر یوغ استعمار مدرن است. حركت جوانان تونسی، جرقه ای در خرمن خشم و نفرت ملتهای مسلمان علیه نظام سلطه ایجاد كرد، به نحوی كه گسترش روزافزون اعتراضها در منطقه، عرصه را بر نظامهای مستبد و طرفدار غرب تنگ نموده است. استراتژی تفرقه بین مسلمانان قطعاً از ناحیه بیگانگان و دشمنان ملتهای مسلمان پیگیری می شود، زیرا آنها از این رهگذر می توانند به اهدافشان دست یابند، در حالی كه هزینه های اقدامهایشان را مسلمانان پرداخت می كنند.
دشمنان تلاش می كنند همواره مانع انسجام بین جهان اسلام شوند و پیگیر این موضوع هستند كه اثبات نمایند مسلمانان به دلیل وجود اختلافهای گسترده، نمی توانند به اتحاد دست یابند. طبیعی است، تاكنون نظام سلطه از طریق دو اهرم تحكیم و تثبیت نظامهای مستبد و حمایت از آنها، توانسته است از طریق عوامل داخلی خویش مطالبات مشروع سیاسی و دینی مسلمانان را سركوب كند و فرصت هر گونه همگرایی را از مسلمانان سلب نماید تا زمینه ائتلاف فراهم نگردد، زیرا هرگونه نزدیكی عقیدتی و فكری، منجر به اتفاقهایی خواهد گردید كه اكنون در تونس و مصر و دیگر كشورهای اسلامی، در شرف وقوع است.
جهان اسلام امروز با داشتن 1/5 میلیارد نفر مسلمان، 57 كشور اسلامی و برخورداری از 65 درصد ذخایر نفت و گاز تنها در منطقه خاورمیانه و ... از توانمندیهای منحصر به فرد و گسترده ای برخوردار است. این توانمندی قادر است زخمهای دیرینه جامعه مسلمانان را با تجویز داروی وحدت امت اسلامی درمان نماید و زیاده خواهیهای بیگانگان را كه در غفلت و بی خبری امت اسلامی سرمایه فرهنگی و اقتصادی دنیای اسلام راغارت می نمایند، با بن بست مواجه نماید. اگر جغرافیای اسلامی بر اساس مؤلفه های مورد وثوق به یك توافق دست یابند، می توانند به عنوان بزرگترین تشكل در بین تشكلهای موجود منطقه ای و بعضاً جهانی، قدرت تأثیر گذاری داشته باشند.
اگر همسویی در جامعه اسلامی، بر اساس آموزه های دینی شكل بگیرد و از تعهدهای دیپلماتیك و مركب كاغذ فراتر رود، می تواند به استراتژی مبارزاتی تبدیل گردد. بدون تردید، كسی نمی تواند منكر این واقعیت شود كه علل توفیق نیافتن مسلمانان فلسطینی در وصول به نتیجه منطقه ای و قابل انتظار با وجود 7 دهه مبارزه با رژیم صهیونیستی، بی تفاوتی ملتهای اسلامی و حمایت نكردن دولتهای اسلامی بوده است كه حتی این رفتار سبب جرأت و جسارت بیشتر تل آویو گردید و توانست بر اقدامهای ضد انسانی خود در كرانه باختری و بخصوص باریكه غزه بیفزاید. دبیركل جماعت اخوان المسلمین مصر، خواستار تشكیل ائتلاف و همگرایی بین شیعه و سنی برای مقابله با رژیم صهیونیستی شد و اعلام نمود كه آماده ایم زیر پرچم حزب ا... بجنگیم. این اظهارات از سوی آقای محمد مهدی عاكف كه از وی به عنوان لیدر بزرگترین جریان اسلامی در دنیای اسلام یاد می شود، عنوان گردیده است.
بر كسی پوشیده نیست، راهبرد جبهه استكبار در راستای نفوذ در دولتهای اسلامی، دامن زدن به اختلافهای شیعه و سنی است تا از این رهگذ