حرف‌های خواندنی جان لسه‌تر بزرگ از انیمیشن موفق دیزنی

جان لسه‌تر رئیس خلاق كمپانی والت دیزنی و پیكسار در یادداشتی كه برای نشریه توتال فیلم نوشته درباره انیمیشن موفق امسال كمپانی دیزنی به نام «گرفتار» توضیح داده است. «گرفتار» بعد از مدت‌ها انیمیشنی به سبك و سیاق دوران اوج دیزنی است كه هم توانست گیشه‌ها را فتح كند و هم دل منتقدان را به ‌دست آورد. این انیمیشن داستان معروف دختركی به نام «راپونزل» است كه در قلعه‌ای بلند زندانی است. قرار بود در ابتدا اسم انیمیشن هم «راپونزل» باشد اما مسئولان دیزنی فكر كردند این اسم ممكن است برای پسربچه‌هایی كه می‌توانند مخاطب انیمیشن باشند، این تصور را به وجود آورد كه فیلمی دخترانه است. یادداشت مغز متفكر انیمیشن امروز را با هم می‌خوانیم:

 

چه چیزی «گرفتار» را آنقدر خاص و ویژه می‌كند؟

«گرفتار» واقعا انیمیشن ویژه‌ای است. از یك طرف شبیه یكی از آن كارهای كلاسیك دیزنی است و از طرف دیگر كاملا مدرن و تر و تازه به‌نظر می‌رسد. «گرفتار» پر از شخصیت‌های بامزه و خنده‌دار است اما در عین حال یك اكشن درست و حسابی هم هست كه كاملا درگیرت می‌كند. ما می‌خواستیم یك جهان منحصربه‌فرد خلق كنیم و داستانی غنی و احساسی و دراماتیك به شیوه انیمیشن‌های كلاسیك دیزنی تعریف كنیم. «گرفتار» بانشاط و جسورانه است و به مخاطبش چیزی می‌دهد كه پیش از آن در انیمیشن‌های كامپیوتری ندیده باشد. فیلمسازان دنیایی بر مبنای میراث دیزنی ساختند اما ما را به جهانی بردند كه كاملا برایمان جدید و نو بود. ممكن است «گرفتار» دقیقا آن چیزی نباشد كه تماشاگر انتظار دارد. این روایت شخصی ما از داستان «راپونزل» است كه یك چرخش ناگهانی هم به آن داده‌ایم و تبدیل به یك انیمیشن خیلی مدرن و خیلی معاصر شده است. شبیه هیچ چیزی كه تا امروز دیده‌اید، نیست. خیلی بانمك است و ماجراهای آن هم خیلی تماشایی است.

 

چرا بایرون هوارد و ناتان گرنو برای كارگردانی این فیلم بهترین انتخاب‌ها بودند؟

این دو نفر از بااستعدادترین كارگردانان جوانی هستند كه من به عمرم دیده‌ام. آنها حس داستانگویی غیرقابل تصوری دارند. اما یكی از چیزهایی كه من در مورد این دو نفر خیلی دوست دارم، حس شوخ‌طبعی آنهاست. آنها دقیقا می‌فهمند كه چه چیزی یك فیلم را تبدیل به محصولی از دیزنی می‌كند: قلب و روح. والت دیزنی می‌گفت: «برای هر خنده‌ای، باید گریه‌ای هم باشد.» آنها نسبت به محصولات كلاسیك دیزنی چنین دیدگاه معاصر و تر و تازه‌ای داشتند. فیلم همان‌قدر كه شبیه انیمیشن‌های كلاسیك دیزنی است می‌تواند شبیه به انیمیشن‌های 3بعدی كامپیوتری هم باشد. به همین دلیل هم هست كه می‌گویم «گرفتار» شبیه هیچ‌كدام از انیمیشن‌هایی كه تا به حال دیده‌اید نیست.

 

شخصیت‌های راپونزل و رایدر را چطور تحلیل می‌كنید؟

من همیشه گفته‌ام برای ساختن یك فیلم عالی 3نكته را باید رعایت كنید. باید داستان درگیركننده‌ای تعریف كنید كه مردم تمام مدت از هیجان روی لبه صندلی‌هایشان باشند. باید با شخصیت‌های جذاب این داستان را مردم‌پسند كنید و بعد هم این شخصیت‌ها و داستان را در یك دنیای قابل باور بگنجانید. نه یك دنیای واقعی بلكه یك دنیای باورپذیر و «گرفتار» شخصیت‌های فوق‌العاده‌ای مانند راپونزل و فلین رایدر داشت. آنها در كنار یكدیگر یك تیم كامل شاهكار را تشكیل می‌دهند و با هم وارد این همه ماجرا می‌شوند.

راپونزل یكی از خاص‌ترین شخصیت‌هایی است كه ما تاكنون خلق كرده‌ایم. زیباست اما از آن مهم‌تر قدرتمند و باهوش و بااستعداد است. او این داستان را جلو می‌برد.

تصور كنید كه به مدت 18 سال در یك قلعه زندانی شده باشید. راپونزل می‌خواهد بیرون برود و دنیا را ببیند كه وارد این ماجراهای هیجان‌انگیز می‌شود. اما كسی كه راپونزل را از این قلعه نجات می‌دهد از جنس قهرمانان كلاسیك والت‌دیزنی نیست. او فلین رایدر بامزه، مهیج و باهوش است و من به شما می‌گویم كه او واقعا مضحك و خنده‌دار است. یكی از بامزه‌ترین شخصیت‌های انیمیشن‌هایی است كه تاكنون ساخته‌ایم.

 

چطور شخصیت شریر داستان را از كار درآوردید؟

فقط قهرمان‌ها و آدم خوب‌های داستان‌تان نباید جذاب باشند، شخصیت‌های شریرتان هم باید توجه مخاطب را جلب كنند. وقتی یك فیلم شخصیت بد جذابی داشته باشد من خودم خیلی هیجان‌زده می‌شوم و شخصیت بد «گرفتار» مادر گوتل است كه فوق‌العاده از كار درآمده. خیلی سینمایی است. او هم بامزه است، همین‌طور آن راهی كه طی می‌كند تا به بالای برج برسد. یكی از بهترین شخصیت‌های بدی است كه تا امروز خلق كرده‌ایم.

 

بقیه شخصیت‌های موردعلاقه‌تان در «گرفتار» چه كسانی هستند؟

معمولا در فیلم‌های انیمیشن همه درباره صداپیشگان صحبت می‌كنند. اما تعدادی از محبوب‌ترین كاراكترهای انیمیشنی من آنهایی هستند كه اصلا حرف نمی‌زنند مانند حیوانات و ما دو كاراكتر اینچنینی در «گرفتار» داریم كه پرده را تسخیر می‌كنند. آن اسب به نام ماكسیموس، كه دوستانش مكس صدایش می‌كنند، فوق‌العاده است. درست شبیه یك توله سگ بزرگ است كه در پوست اسب رفته باشد. بانمك است و رابطه‌اش با راپونزل و رایدر خیلی خوب از كار درآمده. راپونزل هم یك دوست بامزه به نام پاسكال دارد كه وزغ است و یكی از اورجینال‌ترین حیواناتی است كه در انیمیشن‌ها تصویر شده. او خیلی جذاب و خیلی شیرین است و من خیلی درباره‌اش هیجان‌زده شدم. چنین حیوانی را فقط در انیمیشن‌های كامپیوتری می‌شود خلق كرد. او همیشه در پیش‌زمینه حوادث حضور دارد و خیلی هم ویژه است. چیزی شبیه آن ندیده‌ام. او یك حیوان منحصربه‌فرد و به‌یادماندنی است.