هانیه توسلی: من سوپراستار نیستم!

هانیه توسلی بازیگری است كه در پرونده كاریش كارهای متفاوتی را می‌توان یافت، او در هر فیلمی‌و به هر قیمتی بازی نكرده است، كارهای ضعیف با كارگردانان بزرگ دارد اما هرگز در كمدی‌های نازل برای زیاد كار كردن و دستمزدهای گزاف همكاری نكرده است، توسلی با بازی در فیلم سینمایی «آقایوسف» ساخته علی رفیعی مورد نقادی تند و تیزی از طرف منتقدان سینمایی قرار گرفت اما خودش می‌گوید تجربه كار با علی رفیعی برایش شیرین و آموختنی بوده است. بلافاصله بعد از این فیلم توسلی با آخرین ساخته محمدرضا عرب «ندارها» بار دیگر روی پرده سینما آمد. در این فیلم جای بازی برای این بازیگر به مراتب بیشتر از فیلم سینمایی«آقا یوسف» بود و توسلی نیز آنگونه كه شایسته بود خود را نشان داد. با وی به گپی نشستم و از «شب‌های روشن» كه مورد علاقه هر دویمان است تا فیلم سینمایی «ندارها» كه اكنون پیش روی شما است.
    
 وقتی به كارنامه كاریت نگاه می‌كنیم در می‌یابیم كه به سادگی حاضر نشدی در هر فیلمی ‌ایفای نقش كنی و در واقع به نوعی در انتخاب سختگیر عمل كرده یی، با این نگاه چگونه حاضر شدی در فیلمی‌بازی كنی كه كارگردانش دومین فیلم سینمایی اش را تجربه می‌كند؟
 درباره «ندارها» باید بگویم تنها فاكتوری كه باعث شد من در قدم اول این فیلم را برای بازی انتخاب كنم فیلمنامه بود و من كارگردان را نمی‌شناختم، فكر كردم نسبت به فیلمنامه‌هایی كه در آن زمان به من پیشنهاد شده است بسیار بهتر است البته ساخت این فیلم هم بسیار حایز اهمیت بود.
    
 چه كسی این نقش را به شما پیشنهاد كرد؟ كارگردان؟
نه در گام اول محسن تنابنده برای این فیلم با من صحبت كرد و من به دلیل اینكه محسن را در سینما و تئاتر بسیار قبول دارم پذیرفتم كه دراین كار بازی كنم و البته بعد هم كه متوجه شدم پژمان بازغی نیز در این كار جضور دارد خوشحال شدم چون قبلابا او همكاری داشتم، به هر حال بعد از اینكه اعتماد من به واسطه فیلمنامه و حضور بازیگران جلب شد با محمدرضا عرب گفت وگو كردم. ایشان فیلم سینمایی «آخرین ملكه زمین» را به من دادند و من از برخی قسمت‌های فیلم خیلی خوشم آمد نمی‌توانم بگویم فیلم فوق العاده بود اما به عنوان یك كار اول قابل دفاع بود، بخاطر همه این دلایل در نهایت پذیرفتم در فیلم سینمایی «ندارها» كار كنم.
    
 درباره سختگیری در پذیرفتن نقش‌ها نگفتی؟
 سال 82 كه تازه بازیگر شده بودم فیلم‌های دختر پسری و گیتار به دست به من خیلی پیشنهاد می‌شد اما من همه را رد كردم ولی الان دیگه از آن جنس پیشنهاد‌ها واقعا ندارم انگار خودشان هم متوجه شدند من به درد آن فضا‌ها نمی‌خورم.
    
قبول داری در این اواخر چند كاری را پذیرفتی كه شاید توقع دیدنت در آن فیلم‌ها را نداشتیم؟
آره ولی لازم است، برای بازی در آن فیلم‌ها پشیمان نیستم به هر حال جزو كارهایی است كه پذیرفتم و باید مسوولیتش را نیز به عهده بگیرم، ممكن است انتخابم در برخی فیلم‌ها اشتباه بوده، اما اگر فیلمنامه یی به من داده شود كه شخصیت پردازی خوبی شده باشد و متوسط بالاباشد و این احساس را به من بدهد كه می‌توانم تاثیر مثبتی در آن فیلم داشته باشم و بتوانم با بازیگرهایی كه انتخاب شده اند كار كنم قطعا می‌پذیرم و سختگیری نمی‌كنم.
    
  یعنی با اساس سختگیری در بازیگری مخالفی؟
سخت گیری در برخی مواقع خوب است اما اگر بخواهم خیلی سخت گیری كنم بی كار می‌شوم نه اینكه از بی كار شدن در سینما وحشت داشته باشم اما سینما شغل من است و دوست دارم این شغل را حفظ كنم و ادامه دهم. ممكن است سالی یك فیلم بازی كنم اشكالی ندارد، دیده شدن زیاد مساله من نیست ولی دلم می‌خواهد سالی یك فیلم خوب یا متوسط قابل دفاع داشته باشم.
    
مثل من اعتقاد داری كه شاه بیت غزل همه فیلم‌هایی كه كار كردی «شب‌های روشن» است؟
 شاه بیت غزل را نمی‌دانم ولی خودم هم از همه كارهایم بیشتر دوستش دارم.
    
 فكر می‌كنم حالاكه از نظر بازی و حتی چهره به یك درجه یی از پختگی رسیدی چقدر می‌توانی در شب‌های روشن بدرخشی؟
 آره واقعا آن فیلم و كلیت كستینگش را دوست داشتم و شاید به قول تو بعد از گذشت سال‌ها با پختگی امروزم نقشم در این فیلم بهتر هم می‌شد.
    
گفتی كارگردان‌ها در این سال‌ها متوجه شده اند به درد بازی در كمدی نمی‌خوری آیا به دلیل میمیك چهره ات است یا انتخاب‌های گذشته ات؟
البته من منظورم ظنزهای سخیف بود شاید فیلمنامه یی به من پیشنهاد شود كه طنز گزنده یی باشد و مناسب اجتماع امروز قطعا می‌پذیرم زیرا یكی از ژانرهای مورد علاقه ام محسوب می‌شود.
    
 البته نكته یی كه می‌گویی نقادی اجتماعی به زبان طنز است؟
دقیقا طنز خوب و هدفمند منظورم است، طنزهای سخیفی كه روی پرده سینما می‌بینیم یك سری بازیگر مخصوص خود را دارند و خیلی مضمون فیلمنامه‌ها فرقی نمی‌كند با اندكی دست كاری شكل فیلمنامه‌ها كمی‌فرق می‌كند و كمدی‌های بی مایه و تكراری پشت سر هم ساخته می‌شود.
من دلم نمی‌خواهد طنزهای این شكلی را كار كنم، برخی از طنزها هستند كه به شكل جدی هدفمند هستند و هر بازیگری دوست دارد این دست از كارها را تجربه كند.
    
 معتقد هستی كه فضای طنز بازیگری را می‌طلبد كه بتواند اینگونه از نقش‌ها را كنترل كند یا به صرف اینكه بازیگر هستی می‌توانی هر نقشی را كار كنی؟
به نظر من یك بازیگر خوب می‌تواد نقش طنز را هم به خوبی بازی كند، اما برای مردم یك سری كمدین معرفی شده است كه مردم دیگر در نقش‌های جدی آنها را باور نمی‌كنند مثلارضا عطاران یك بازیگر كمدین محسوب می‌شود، برای پرویز پرستویی نقش‌های جدی گوناگونی تعریف شد و كار هم كرد اما بازی اش در «لیلی با من است» ماندگار است البته در آژانس شیشه یی هم خوب بازی كرد و این به توانایی بازیگر بر می‌گردد.
    
 در بازیگری به ساختار شكنی معتقدی؟
 در چه قسمتی از بازیگری منظورت است؟
    
مثلا در دو فیلم اخیری كه بازی كردی «آقا یوسف» و «ندارها» صرف نظر از ضرورت فیلمنامه انگار تمام مدت می‌خواهی به تماشاگر ثابت كنی كه بسیار متفاوت هستی و تبدیل به یك تیپ و شخصیت نشده یی؟
 البته از اینكه به كلیشه تبدیل شوم خوشم نمی‌آید اما ضرورت فیلمنامه هم بسیار موثر است در آقا یوسف نقش دختری را بازی می‌كنم كه شازده كوچولو كار می‌كند ولی مهری در «ندارها» مجبور شده است از 15 سالگی كار كند، درس درست حسابی نخوانده است و مهری را بر اساس نقش باید اینگونه بازی می‌كردم ولی رعنا در «آقا یوسف» یك دختر امروزی بود كه باید نگاه‌های آرام تری می‌داشت ولی البته با آن چیزی كه می‌گویی هم كاملاموافقم من از كلیشه شدن و تكرار یك نقش خوشم نمی‌آید.
    
 وقتی فیلم «آقا یوسف» را روی پرده دیدی چه احساسی داشتی؟ آیا از كلیت فیلم راضی بودی؟
 من از اینكه با دكتر رفیعی كار كردم خوشحالم اما نمی‌توانم بگویم فیلم «آقا یوسف» شاهكار است می‌توانست خیلی بهتر از این باشد البته بسیاری از تنهایی‌های كاراكترها زیبا از آب درآمده ولی می‌توانست خیلی بهتر از این باشد.
    
  وقتی فیلم «آقا یوسف» را در جشنواره دیدم نخستین سوالی كه در ذهنم پیش آمد این بود كه چرا باید این فیلم را كار می‌كردی؟ به صرف نام علی رفیعی؟ زیرا این نقش انقدر مهم محسوب نمی‌شد كه اگر كار نمی‌كردی در پرونده كاریت مشكلی پیش می‌آمد و حتی تاثیرگذار هم نبود و شاید بهتر است بگویم تاثیرگذار نوشته نشده بود نه اینكه در تصویر درنیامده باشد؟
البته این بی انصافی است، دكتر رفیعی هر فیلمنامه یی را كار نمی‌كند، شاید «آقا یوسف» درنیامده باشد اما راجع به تنهایی آدم‌ها صحبت می‌كند كه لحظه‌های خوبی هم در فیلم درآمده است، این دغدغه خیلی بزرگ است صرفا یك ملودرام آبكی نبود و دغدغه اش خنداندن تماشاگر به هر قیمتی نبود، می‌خواست به تنهایی آدمها و اینكه كنار هم هستد و هر كدام یك زندگی پنهانی دارد بپردازد، می‌خواست بگوید چقدر دروغ زیاد است و هر آدمی‌یك زندگی پنهانی دارد در فیلمنامه مشهود بود.
    
مگر نه اینكه این تنهایی در زندگی امروز اكثر ما جاری است؟
    آره.
    
پس باید «آقا یوسف» می‌توانست با بیشتر مردم این كشور ارتباط برقرار كند؟ وقتی این ارتباط برقرار نمی‌شود پس حتما ضعفی وجود دارد؟
نمی‌گویم كه كاملادرآمده ولی فیلمنامه می‌خواست یك حرف جدی بزند و هدفی را دنبال می‌كرد می‌خواست درباره تنهایی پنهانی آدم‌ها صحبت كند و این مساله برای من خیلی جذاب بود.
    
 گویا پارتنر برای شما خیلی مهم است؟ بازیگر مقابل چقدر می‌تواند امنیت را به تو بدهد تا در درآوردن نقشت موفق باشی؟
 پارتنر خیلی مهم است، برخی از پارتنرها خیلی خوب هستند و من خوشبختانه در این زمینه خوشبخت بودم كه از ابتدای كارم پارتنرهای خوب داشتم، در «ندارها» با پژمان و محسن به این فكر می‌كردیم كه باید سه نفری داستان را در یك بده بستان منطقی باورپذیر كنیم، اگر در «شب‌های روشن» من و مهدی احمدی به این فكر می‌كردیم كه خوب باشیم و كاری كنیم كه دیگری دیده نشود به حس لطك مه می‌زد كه پایه فیلم اصلاروی همان حس پیش می‌رفت، از نظر من سینما یك كار گروهی است و نه تنها با پارتنر كه حتی كسی كه پشت دوربین كار می‌كند در خروجی چیزی كه تماشاگر روی صحنه می‌بیند موثر است و سینما به همین خاطر به معنای واقعی كلمه كار گروهی است.
    
به نظرم در«شب‌های روشن» بازی كردن برای بازیگری مثل تو راحت تر است زیرا آن كاراكتر به شخصیت خودت نزدیك تر است اما در نقش مهری «ندارها» به مراتب كارت سخت تر پیش می‌رود؟
درست می‌گویی ولی هر نقش سختی‌های خودش را دارد، در «شب‌های روشن» باید صدا، لحن و نگاهم را خیلی كنترل می‌كردم در «ندارها» به دلیل اینهمه تفاوت با زندگی شخصی خودم و اینكه باید باورپذیر باشد برایم سختی‌هایی داشت اما آنچه تو می‌گویی هنگام تماشای فیلم با تماشاگران بیشتر به چشم می‌آید، ولی هر كدام از نقش‌ها سختی خودش را دارد.
    
 بسیاری از بازیگران ما نگران میمیك و چهره شان هستند اما تو هرگز اسیر میمیكت نبوده یی و اگر لازم بوده آنچنان گریه كردی كه كلیت میمیك صورتت تغییر كرده است؟
 امیدوارم واقعا اینگونه باشد، برخی از بازیگرها سوپراستار هستند و می‌خواهند چهره شان را حفظ كنند، من هرگز سوپراستار نبودم و حتی به مرزش هم نزدیك نشدم و زیبایی عروسكی هم نداشتم و به همین واسطه خیلی درگیر میمیك نبودم ولی اینكه بازیگر زن دوست دارد زیبا جلوه كند كاملاطبیعی است و برای من هم وجود دارد.
مثلا در «شام آخر» یك سكانسی هست كه من در ماشین خودم را می‌زنم و گریه می‌كنم من اصلانگران این نبودم كه قیافه ام بد شود فقط به این فكر می‌كردم كه بازی كنم و یك عروسك نباشم.
    
 برای بازی در نقش مهری «ندارها» به كارخانه‌ها رفتی و یك چنین آدمی‌را از نزدیك در آن فضاها دیدی؟
به هر حال دور و بر ما و در سطح شهر آدمهای كم سواد پرتلاشی را می‌بینیم كه مهری یكی از آنها محسوب می‌شود، ولی فیلمنامه بزرگ ترین كمك را به بازیگر می‌كند من برای نخستین بار كه گریم شدم و آن لباس را پوشیدم انگار به یكباره تغییر كردم. شخصیت پردازی در فیلمنامه بسیار مهم است.