بازیگران مطرح پاییزی سینمای ایران!

بازیگران اكران پاییزی سینمای ایران
با توجه به 18 فیلم اکران شده در فصل پاییز سینمای ایران، بازی‌های متعددی نیز از سوی بازیگرانی محدود به نمایش گذاشته شد که در میان آنها هیچ بازی شاخصی وجود نداشت. اگر بازی‌ بازیگران را به سه رده بازی‌های خوب، بازی‌های قابل قبول و بازی‌های بد تقسیم كنیم، احتمالا نمی‌شود در فصل گذشته بازی هیچ بازیگری را در رده خوب قرار داد. بازی‌های بد هم به قدری زیاد است که نمی‌شود درباره همه‌شان اظهارنظر كرد پس فقط به ذکر چهره‌هایی می‌پردازیم كه بازی‌های قابل قبولی از خود نشان دادند.

رضا عطاران
در میان آقایان، «رضا عطاران» با داشتن دو فیلم موفق در گیشه، توانسته یک بازی قابل قبول را از خود ارائه دهد. جنس بازی عطاران در «اخلاقتو خوب کن» و «اسب حیوان نجیبی است»، همان جنس بازی همیشگی‌اش است که با توجه به پتانسیل فیلمنامه، از خود نشان می‌دهد. دقت کنید نقش کمیک عطاران در «اسب حیوان نجیبی است» به دلیل پرداخت خوبی که از شخصیتش در این فیلمنامه صورت گرفته بسیار پررنگ‌تر از فیلم «اخلاقتو خوب کن» است. بازی عطاران در هر دو فیلم، خالی از خلاقیت است.

حامد بهداد
حامد بهداد هم دو فیلم «سعادت آباد» و «پرتقال خونی» را روی پرده داشت که او هم نتوانست خلاقیتی در حدو اندازه‌های خودش بروز دهد. بازی او در «پرتقال خونی» کنترل شده بود. او نتوانست المان‌هایی را برای سیاوش اجیر و سیاوش عاشق و سیاوشی که به گفته خودش، از آن شب در لوای انسانی اجیر، عاشق ترمه می‌شد، نشان دهد. بازی او در این فیلم باید از سه رویکرد تقریبا متمایز برخوردار می‌بود اما متاسفانه چنین چیزی در بازی وی دیده نمی‌شود. در «سعادت آباد» هم یک بازی معمولی مانند تمام بازی‌هایی که در سال‌های اخیر ارائه داده بود، داشت.

رضا كیانیان
رضا کیانیان با دو فیلم «یه حبه قند» و «راه آبی ابریشم»، در اکران پاییزی حضور داشت. در «یه حبه قند»، بار سنگینی به جهت در اختیار داشتن فضای کمدی خفیف فیلم، روی او سوار بود که وی به خوبی از عهده آن برآمد. در «راه آبی ابریشم» هم نقش یک کشتیبان بوالهوس را به خوبی ایفا کرد اما کیانیان هم متاسفانه به درد بازیگران سرشناس دیگر دچار بود و آن هم ارائه نکردن بازی بکر و جدید از خود به دلیل نداشتن خلاقیت و یا نقش‌های تكراری بود.

امیر آقایی
امیر آقایی هم در دو فیلم «مرگ کسب و کار من است» و «سعادت آباد» دو بازی مشابه از خود ارائه داده است. دو بازی با یک شخصیت سرد و البته ناراضی.

حسین یاری، فریبرز عرب‌نیا (که با توجه به قدرت مانور نقش‌اش در «پرتقال خونی»، قربانی فیلمنامه شد)، بهرام رادان، علی نصیریان، جمشید هاشم‌پور و حامد کمیلی نیز بازی‌هایی از خود ارائه دادند که نمی‌توانست ارمغان جدیدی برای آنها به همراه داشته باشد.

نگار جواهریان
در میان خانم‌ها نیز بازی «نگار جواهریان» در این فصل، یک سر و گردن بالاتر از بازی‌های دیگر بازیگران زن سینمای ایران قرار دارد. بازی سخت او در نقش «پسند»، بسیار دوست‌داشتنی و خوب از آب درآمده است. جواهریان اینقدر بازی خوب انجام داده که بازی خوب او در «یه حبه قند» نمی‌تواند رهیافت جدیدی برای او محسوب شود.

مهناز افشار
مهناز افشار می‌توانست در «سعادت آباد» نقش تاثیرگذارتری را ایفا کند. صحنه‌هایی همچون زمانی که او ابتدا به سرودخوانی بهرام و محسن می‌خندد و سپس گریه می‌کند، بهترین فرصت برای خلق ماندگارترین سکانس او بود اما وی به یک بازی سطحی در این سکانس بسنده کرد. سکانسی که با این بازی سطحی توانست سیمرغ جشنواره را برای او به ارمغان بیاورد. مطمئنا این نقش با حس‌گیری بهتر و ابتکاری جدیدتر می‌توانست ماندگاری فراوانی را برای او رقم بزند.

«لیلا حاتمی» هم در «سعادت آباد»، بازی جدیدی ارائه نکرد. البته اساس نقش او هم امکان خودنمایی آن‌ چنانی را به او نمی‌داد.

باران کوثری، پانته‌آ بهرام و پگاه آهنگرانی هم نتوانستند رگه‌های تازه‌ای از بازی را به نقش‌هایشان تزریق کنند.