درباره «یتیم‌خانه» فیلم خارجی اکران شده در سینما فرهنگ

 

انتظارِ ترسناکِ اتفاق

فیلم‌های معدودی از سینمای جهان هستند که اجازه، امکان و فرصت این را پیدا می‌کنند تا در سینماهای ایران به نمایش دربیایند. فیلم «یتیم‌خانه» اسپانیایی و محصول سال 2007 است و این شب‌ها به صورت تک سئانس، در سینما فرهنگ نمایش داده می‌شود که در مقیاس خود و برای آدم‌های دوست‌دار فیلم که دیدن فیلم در سالن سینما را به پخش خانگی ترجیح می‌دهند، اتفاق خوبی است. «یتیم خانه» از آن دست فیلم‌هایی است که موقع تماشا، ضربان قلب تماشاگر تند می‌شود و آنها مدام نگران آدم‌های داستان هستند و اینکه فیلمنامه‌نویس چه خوابی برایشان دیده است. بیخود نیست که راجر ایبرت در شیکاگو سان تایمز و در نقد «یتیم‌خانه» می‌نویسد: «این فیلم مثال خوبی است برای اینکه بفهمیم چرا منتظر بودن برای اتفاقی از خود اتفاق ترسناک‌تر است.» و حتی یکی از تماشاگران كه در زمان اكران فیلم را دیده، می‌آید در سایت IMDB می‌نویسد که زیاد سینما را دوست ندارد. اما وقتی به دیدن «یتیم‌خانه» رفته، خوش‌اش آمده و با فیلم همراه شده و از زور اضطراب و ترس نمی‌توانسته در تاریکی سینما دست همسرش را ول کند. یکی از نشانه‌های فیلم‌های موفق هم همین است؛ هم منتقدان خوش‌شان می‌آید و هم تماشاگران نه چندان جدی سینما. 

دختری که در یک یتیم خانه زندگی می‌کند به وسیله خانواده ای به فرزند خواندگی قبول می‌شود. او پس از 30 سال زندگی بعد از ازدواج و داشتن یک فرزند همراه با شوهرش به همان یتیم خانه که قبلا آنجا بوده است بر می‌گردد تا آن را بازسازی و به یتیم‌ها کمک کند. ولی بعد از بازگشت و زندگی در آنجا، می‌تواند روح همبازی‌های قدیمی‌اش را ببیند و با آنها ارتباط برقرار کند. پسرش سیمون هم همین‌طور همبازی‌هایی خیالی را برای خود پیدا می‌کند. سیمون بعد از مدتی گم می‌شود و پدر و مادرش به دنبال او همه جا را می‌گردند. حالا باید ببینیم که آیا سیمون توسط روح‌ها کشته شده است یا نه؟ و...

 

«یتیم خانه» اولین اثر بلند خوان آنتونیا بایوناست. این کارگردان 35 ساله اسپانیایی با همین فیلم توانست توجه زیادی را به خود جلب کند. تا حدی که دومین فیلم بلند او به نام «غیر ممکن» دو بازیگر مطرح هالیوود را در فهرست بازیگران دارد: نائومی واتس و ایوان مک گریگور. تهیه کننده «یتیم خانه» گیرمو دل تورو است که فیلم «هزار توی پن» را کارگردانی کرده. فیلمی که در بین سینما دوستان ایرانی خیلی محبوب است.

بلن رودا، فرناندو کایو، جرالدین چاپلین، مونتسرات کارولا و مابل ریورا از بازیگران «یتیم خانه» هستند که از این میان «بلن رودا» به خاطر بازی در نقش لورا، جایزه‌های زیادی برده است.

 

همان طور که نوشتیم، راجر ایبرت تحت تاثیر فیلم قرار گرفته و در آخرین پاراگراف همان مقاله، می‌نویسد:« فیلم محصول اسپانیا است و توسط آنتونیو بایونا کارگردانی و توسط گیلرمو دل تورو تهیه شده است. فیلم ما را با احساس مکان و همدردی با شخصیت‌ها، به جای هیجاناتی کم ارزش، روبه‌رو می‌کند. فیلم، فیلمبرداری بسیار زیرکانه و غریبی دارد. به‌طوری که این احساس را به بیننده منتقل می‌کند که وقتی در جاهایی نظیر فیلم قرار بگیریم ممکن است احساس کنیم که چیزی را می‌شنویم و اینکه چرا چراغ‌ها خود به خود خاموش شد؟ شاید بعد از دیدن فیلم، بتوانید به هر زیرزمینی قدم بگذارید. اما اگر بیشتر پایین رفتید و به تاریکی زیر زمین رسیدید، آیا چیزی را احساس نمی‌کنید؟»

لو لومنیک هم در نیویوک تایمز درباره فیلم نوشته و جزو طرفداران فیلم است:« گیلرمو دل تورو که یکی از بهترین فیلم های سال 2006 هزار توی پن را کارگردانی کرد این بار با تهیه این فیلم مهیج کارنامه خود را پررنگ‌تر کرد. یتیم خانه از آن دسته فیلم‌هایی است که از همان صحنه‌های ابتدایی، به زیر پوست بیننده نفوذ می‌کند و کم‌کم تمام بدن انسان را در بر می‌گیرد.» اما مثل هر فیلم دیگری، اینجا هم منتقدان مخالفی وجود دارند که فیلم مورد علاقه شان نیست و سوال دارند درباره فیلمنامه و نقاط ضعفی که با سلیقه خودشان در آن پیدا کرده‌اند. مثل آنتونی لین که در نیویورکر می‌نویسد: «خانه درون فیلم یتیم‌خانه خود به خود تمام صداهای لازم را برای ترساندن ایجاد می‌کند. جیر جیر کردن، ناله و زاری، صدای درها و.... تمام اینها با هم و هماهنگ ترس را بر بیننده تحمیل می‌کنند. ولی روح‌ها کی هستند؟ البته اگر روحی وجود داشته باشد. و شکایت‌شان از چیست؟ از سیمون؟ سیمون ادعا می‌کند که با دوستان نامرئی‌اش در ارتباط است و با آنها حرف می‌زند.»

 

فیلم در ساعت 1:30 بامداد در سینما فرهنگ به روی پرده می‌رود. منشی تلفنی سینما فرهنگ می‌گوید که «یتیم خانه» شامل طرح اذان تا اذان نمی‌شود و برای رزور بلیت می‌توانید به سایت سینما فرهنگ مراجعه کنید.

 

 

گردآوری: گروه  فرهنگ و هنر سیمرغ

منبع: tehrooz.com

 

مطالب پیشنهادی:

 آینده پنداری از نوع سینمایی

 نگاهی به جدیدترین اثر رومن پولانسكی