الینور پارکر، پیتر اوتول و جون فونتین مُردند و رفتند... این جور مرگ ها، مرگ کسانی که هستی معنوی آدم آن قدر با یاد و تصویر مطبوع آن ها آغشته است، انگار هشداری به خود آدم است. یک ذره ای مُردن خود آدم است، و مُردن و تمام شدن یک دوره از سینمایی که یک سهم بسیار عمده ای در هستی معنوی ما داشت.
فقدان این هنرپیشه ها در حقیقت به ما می گوید که دیگر جایگزینی برای آن ها نیست. یعنی امروز هنرپیشه ای نیست که بتواند مانند آن ها با وجودش، با حسش و با درونش بازی کند.
پیتر اوتول (2013 ـ 1932)
یک شیوه خاص بازی در بین هنرپیشه های قدیمی به چشم می خورد و آن این بود که بازیگر نقش را در درون خویش می ساخت و در حقیقت نقش یا شخصیت محوله از طریق عبور عواطف و حسیات ذهن او بود که شکل می گرفت. بازی پیتر اوتول در «لارنس عربستان» را به یاد آورید، بازی که دیده نمی شد بلکه فهمیده می شد. این نوع بازی مختص هنرپیشه های سینمای قدیم بود، یک نوع بازی جادویی.
او در «کانه مارا» ایرلند متولد شد. بازیگری را از روی سن تئاتر و سپس تلویزیون آغاز کرد. نخستین نقشی که بازی کرد در نسخه تازه ای از رمان رابرت لویی استیونسن «ربوده شده» (1960) بود، اما موفقیت او با بازی نقش لارنس در اثر بزرگ دیوید لین «لارنس عربستان»به وجود آمد. این فیلم در واقع چهارمین فیلمی بود كه در آنها بازی داشت. اوتول در هر نوع نقشی تبحر خویش را به ثبوت رساند.
در كمدی (مثل «تازه چه خبر گربه كوچولو» به سال 1956) و یا در درام های سنگینی ( هم چون «شیر در زمستان» به سال 1968»). او هشت بار نامزد اسكار بهترین بازیگر سال شد ولی فقط توانست در سال 2006 یك اسكار افتخاری بدست اورد. از آثار عمده اش این ها قابل ذكر است: «بكت» (1964)، «لرد جیم» ( 1965)، «چه گونه می توان یك میلیون دزدید» ( 1966)، «شب ژنرال ها» (1966)، «سال محبوب من» ( 1982)، «باشگاه بهشت» (1986)، «آخرین امپراتور» (1987) و «ارواح بلند» ( 1988) ضمناً اوتول یك نقش ناخوشایند هم در فیلم بی معنای «كالیگولا» بازی كرد.
الینور پارکر (2013 ـ 1922)
گمان نمی کنم کسی این چهره آرام و متین و موقر دهه 40 و 50 و 60 هالیوود را به یاد آورد، زنی سرسخت و مقاوم با صدایی ملایم که با فیلم «اشک ها و لبخندها» (آوای موسیقی) محبوب شد.
من شیفته نقش او مارجوری لارنس ـ خواننده مشهور اُپرا اهل استرالیا – در فیلم در آهنگ ناتمام بودم كه پس از فلج شدن دوباره می خواهد به اپرا باز گردد.
نقش دیگر او که در ذهنم مانده همسر خیانتکار کرک داگلاس بود در فیلم تأثیرگذار ویلیام وایلر «داستان کارآگاه» (کلانتری 21) که هیچ وقت فراموش نمی کنم.
الینور پارکر در «سدارویل» اوهایو به دنیا آمد. پیش از آن که کارش را در هالیوود شروع کند، مدت کوتاهی در تئاتر فعالیت کرد. با گیسوان سرخ رنگ ابتدا به عنوان نقشی فرعی در فیلم «آن ها چکمه به پا مُردند» (1941) وارد سینما شد. در دهه 1950 خودش را به نقش های اول رساند. هرگز سعی نکرد در یک تیپ خاص ظاهر شود بلکه در قالب شخصیت های متفاوتی بر پرده آمد.
سه بار نامزد دریافت اسکار شد به ترتیب برای بازی در «در قفس» (1950)، «داستان کارآگاه» (1951) و «آهنگ ناتمام» (1955)، در اواخر فعالیت هایش مجدداً به نقش های مکمل رو آورد.
از دیگر فیلم های مهم الینور پارکر می توان به «قیود بشری» (1946)، «اسکاراموش» (1952)، «جنگل برهنه» (1954)، «چشم گربه» (1969) و «آفتاب زده» (1979) اشاره کرد... و یک نقش ماندگار در «خانه روی تپه» ساخته وینسنت مینه لی.
جون فونتین (1917-2013)
او را بیش تر به مشابه بازیگر هیچكاكی می شناسند. با این حال بازی هایش غیر قابل تصور بود. یك جور بازی خیره كننده، طوری كه او را از نقش جدا می ساخت و به تماشاگر آن قدر نزدیك می كرد كه می پنداشت هنرپیشه نیست. جون فونتین با نام جون دوهاویلند در توكیو ژاپن چشم به جهان گشود. والدینش انگلیسی بودند و هنگامی او بچه بود به آمریكا آمدند. فعالیت اولیه اش در تئاتر بود و با اسم جون بارفیلد شهرت داشت و یك سال كوچكتر از خواهرش الیویا دوهاویلند بود. فونتین بازی در فیلم‌ها را با نقش های زنی با وقار شروع كرد و بعد به تیپ های با جاذبه و مسحور كننده رسید.
نقش هایی كه قبل از او خواهرش بازی می كرد و همین امر موجب اختلاف میان آن دو شد. نقش زنی معصوم و بی گناه در فیلم آلفرد هیچكاك «ربه كا» (1940) در برابر لارنس (الیویه) او را نامزد اسكار كرد. فونتین اسكار را برای بازی در فیلم بعدی هیچكاك «سوء ظن» ( 1941) در مقبال كرای گرافت به دست آورد. واقعیت این بود كه در همان سال خواهرش الیویا دوهاویلند به خاطر بازی در فیلم «سپیده دم را نگه دار» نامزد اسكار شده بود و همین جریان بار دیگر رابطه بین دو خواهر را بر هم زد البته گفته می شد پیش تر جنبه ای تبلیغاتی داشت. فونتین یك بار هم در سال 1943 برای بازی در « پری همیشگی» نامزد اسكار شده بود. عمده فیلم هایش عبارتند از : « كونگا دین» (1939)، «زنان» (1939)، «جین ار» ( 1943)، «ماجراهای سوزان» ( 1945)، «نامه یك زن ناشناس» ( 1948)، «آیوانهو» ( 1952)، «جزیره ای در آفتاب» (1956)، «شب لطیف است» (1961)، «سفر به اعماق دریا» ( 1961) و «جادوگران»( 1966).
و دریغ
شاید برای خیلی ها مرگ الینور پاركر و پیتر اوتول و جون فونتین، مثل مرگ بسیاری از بازیگران قدیم، چندان اثری باقی نگذاشته باشد، اما برای ما آنها یادگار دوران طلایی و از آخرین خاطره های رویا برانگیز زمان شكوفایی سینما بوده اند.
فقدان این هنرپیشه ها در حقیقت به ما می گوید که دیگر جایگزینی برای آن ها نیست. یعنی امروز هنرپیشه ای نیست که بتواند مانند آن ها با وجودش، با حسش و با درونش بازی کند.
پیتر اوتول (2013 ـ 1932)
یک شیوه خاص بازی در بین هنرپیشه های قدیمی به چشم می خورد و آن این بود که بازیگر نقش را در درون خویش می ساخت و در حقیقت نقش یا شخصیت محوله از طریق عبور عواطف و حسیات ذهن او بود که شکل می گرفت. بازی پیتر اوتول در «لارنس عربستان» را به یاد آورید، بازی که دیده نمی شد بلکه فهمیده می شد. این نوع بازی مختص هنرپیشه های سینمای قدیم بود، یک نوع بازی جادویی.
او در «کانه مارا» ایرلند متولد شد. بازیگری را از روی سن تئاتر و سپس تلویزیون آغاز کرد. نخستین نقشی که بازی کرد در نسخه تازه ای از رمان رابرت لویی استیونسن «ربوده شده» (1960) بود، اما موفقیت او با بازی نقش لارنس در اثر بزرگ دیوید لین «لارنس عربستان»به وجود آمد. این فیلم در واقع چهارمین فیلمی بود كه در آنها بازی داشت. اوتول در هر نوع نقشی تبحر خویش را به ثبوت رساند.
در كمدی (مثل «تازه چه خبر گربه كوچولو» به سال 1956) و یا در درام های سنگینی ( هم چون «شیر در زمستان» به سال 1968»). او هشت بار نامزد اسكار بهترین بازیگر سال شد ولی فقط توانست در سال 2006 یك اسكار افتخاری بدست اورد. از آثار عمده اش این ها قابل ذكر است: «بكت» (1964)، «لرد جیم» ( 1965)، «چه گونه می توان یك میلیون دزدید» ( 1966)، «شب ژنرال ها» (1966)، «سال محبوب من» ( 1982)، «باشگاه بهشت» (1986)، «آخرین امپراتور» (1987) و «ارواح بلند» ( 1988) ضمناً اوتول یك نقش ناخوشایند هم در فیلم بی معنای «كالیگولا» بازی كرد.
الینور پارکر (2013 ـ 1922)
گمان نمی کنم کسی این چهره آرام و متین و موقر دهه 40 و 50 و 60 هالیوود را به یاد آورد، زنی سرسخت و مقاوم با صدایی ملایم که با فیلم «اشک ها و لبخندها» (آوای موسیقی) محبوب شد.
من شیفته نقش او مارجوری لارنس ـ خواننده مشهور اُپرا اهل استرالیا – در فیلم در آهنگ ناتمام بودم كه پس از فلج شدن دوباره می خواهد به اپرا باز گردد.
نقش دیگر او که در ذهنم مانده همسر خیانتکار کرک داگلاس بود در فیلم تأثیرگذار ویلیام وایلر «داستان کارآگاه» (کلانتری 21) که هیچ وقت فراموش نمی کنم.
الینور پارکر در «سدارویل» اوهایو به دنیا آمد. پیش از آن که کارش را در هالیوود شروع کند، مدت کوتاهی در تئاتر فعالیت کرد. با گیسوان سرخ رنگ ابتدا به عنوان نقشی فرعی در فیلم «آن ها چکمه به پا مُردند» (1941) وارد سینما شد. در دهه 1950 خودش را به نقش های اول رساند. هرگز سعی نکرد در یک تیپ خاص ظاهر شود بلکه در قالب شخصیت های متفاوتی بر پرده آمد.
سه بار نامزد دریافت اسکار شد به ترتیب برای بازی در «در قفس» (1950)، «داستان کارآگاه» (1951) و «آهنگ ناتمام» (1955)، در اواخر فعالیت هایش مجدداً به نقش های مکمل رو آورد.
از دیگر فیلم های مهم الینور پارکر می توان به «قیود بشری» (1946)، «اسکاراموش» (1952)، «جنگل برهنه» (1954)، «چشم گربه» (1969) و «آفتاب زده» (1979) اشاره کرد... و یک نقش ماندگار در «خانه روی تپه» ساخته وینسنت مینه لی.
جون فونتین (1917-2013)
او را بیش تر به مشابه بازیگر هیچكاكی می شناسند. با این حال بازی هایش غیر قابل تصور بود. یك جور بازی خیره كننده، طوری كه او را از نقش جدا می ساخت و به تماشاگر آن قدر نزدیك می كرد كه می پنداشت هنرپیشه نیست. جون فونتین با نام جون دوهاویلند در توكیو ژاپن چشم به جهان گشود. والدینش انگلیسی بودند و هنگامی او بچه بود به آمریكا آمدند. فعالیت اولیه اش در تئاتر بود و با اسم جون بارفیلد شهرت داشت و یك سال كوچكتر از خواهرش الیویا دوهاویلند بود. فونتین بازی در فیلم‌ها را با نقش های زنی با وقار شروع كرد و بعد به تیپ های با جاذبه و مسحور كننده رسید.
نقش هایی كه قبل از او خواهرش بازی می كرد و همین امر موجب اختلاف میان آن دو شد. نقش زنی معصوم و بی گناه در فیلم آلفرد هیچكاك «ربه كا» (1940) در برابر لارنس (الیویه) او را نامزد اسكار كرد. فونتین اسكار را برای بازی در فیلم بعدی هیچكاك «سوء ظن» ( 1941) در مقبال كرای گرافت به دست آورد. واقعیت این بود كه در همان سال خواهرش الیویا دوهاویلند به خاطر بازی در فیلم «سپیده دم را نگه دار» نامزد اسكار شده بود و همین جریان بار دیگر رابطه بین دو خواهر را بر هم زد البته گفته می شد پیش تر جنبه ای تبلیغاتی داشت. فونتین یك بار هم در سال 1943 برای بازی در « پری همیشگی» نامزد اسكار شده بود. عمده فیلم هایش عبارتند از : « كونگا دین» (1939)، «زنان» (1939)، «جین ار» ( 1943)، «ماجراهای سوزان» ( 1945)، «نامه یك زن ناشناس» ( 1948)، «آیوانهو» ( 1952)، «جزیره ای در آفتاب» (1956)، «شب لطیف است» (1961)، «سفر به اعماق دریا» ( 1961) و «جادوگران»( 1966).
و دریغ
شاید برای خیلی ها مرگ الینور پاركر و پیتر اوتول و جون فونتین، مثل مرگ بسیاری از بازیگران قدیم، چندان اثری باقی نگذاشته باشد، اما برای ما آنها یادگار دوران طلایی و از آخرین خاطره های رویا برانگیز زمان شكوفایی سینما بوده اند.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: banifilm.ir
مطالب پیشنهادی:
آخرین عکس‌های عسل بدیعی در آخرین فیلم‌اش
پیمان معادی: یا حضرت عباس! «مدونا» را کجای دلم بگذارم؟!
جزیره‌ای که هم یادآور «یانگوم» است و هم «خانواده دکتر ارنست» + تصاویر
پیمان معادی: یا حضرت عباس! «مدونا» را کجای دلم بگذارم؟!
جزیره‌ای که هم یادآور «یانگوم» است و هم «خانواده دکتر ارنست» + تصاویر
گریم عجیب و باورنکردنی مصطفی زمانی در فیلم پریناز +تصاویر
کیارستمی پس از کسب نشان افتخار کشور ژاپن: خوشحالم پسرم اینجاست + تصاویر
کیارستمی پس از کسب نشان افتخار کشور ژاپن: خوشحالم پسرم اینجاست + تصاویر
