درباره آلبوم مهر ، به آهنگسازی، نوازندگی و خوانندگی پویا محمودی

از آیین زار تا جاز شیکاگو
آلبوم مهر حاوی هشت قطعه از پویا محمودی است که در دوقطعه از آنها «بیلی کپ هم»، درامر برجسته موسیقی جاز که سابقه نوازندگی برای کارلوس سانتانا و مایلز دیویس را هم دارد، به عنوان نوازنده درامز حضور دارد. در این آلبوم فضاهای خواصی وجود دارد از حال و هوایی راک دهه هشتاد (در قطعه بامداد) تا فضایی جاز گون (قطعه نیایش) تا فضایی کاملن در حال و هوای موسیقی ایرانی ( مثل قطعه نوبان) و همه در این آلبوم قابل شنیدن هستند. البته که لحن ایرانی ملودی‌ها در همه این قطعات غالب است. نکته مهم در این آلبو م برخورد پویا محمودی با موسیقی غرب و کشف مدهای مشترک آن با موسیقی ایرانی است. محمودی علاقه خاصی به موسیقی مقامی دارد و این از همان زمان انتشار آلبوم باراد در سال 1383 مشخص بود. در باراد قطعه معروفی به نام «شیخ شنگر» وجود دارد که بر اساس پژوهش‌های سهیل نفیسی در موسیقی زار جنوبی تنظیم شده. قطعه ای بسیار زیبا که هم خیلی ایرانی است و هم دل علاقمندان موسیقی راک را بدست آورد. در «مهر» هم قطعه «سر کوه بلند» که بر اساس یک ترانه محلی تنظیم نو شده است همانویژگی را دارد منتها این بار تلاش برای اتصال این موسیقی با موسیقی جاز صورت گرفته و سلو‌های گیتاری که محمودی در این آلبوم زده لحن عجیبی مابین حال و هوای موسیقی ایرانی و جاز دارد. در هر صورت این آلبوم از آثار موفق و ارزشمندی است که می توان این روزها در فروشگاه‌های عرضه محصولات فرهنگی پی‌اش را گرفت اما بیش از مسئله شخص پویا محمودی نکته مهم در این میان این است که چنین تجربیاتی ریشه در چه سنتی دارند؟ آیا این جریان موسیقی متفاوت را می‌توان دارای سابقه ای هرچند کوتاه دانست. به زعم نگارنده بله. چرا که تلاش‌های این نوع آهنگسازان در 10 سال گذشته شاید نادیده گرفته شده اما قابل تامل و جدی است. ماجرا باز می‌گردد به اینکه در اواخر دهه 1370 شمسی جریان متفاوتی در موسیقی ایران شكل گرفت و گونه‌های مختلف دیگر موسیقی هم در كنار موسیقی سنتی و پاپ فرصت برای عرض اندام پیدا كردند. جدای از اینكه موسیقی زیرزمینی خودی نشان داد، گرو ه‌های موسیقی متفاوتی هم روی سطح لغزنده موسیقی رسمی ایران فرصت خودنمایی پیدا كردند. ماجرا از تلاش‌های گروه موسیقی آویژه شروع شد و ادامه پیدا كرد تا آنجا كه حرفه‌ای‌هایی همچون كریستف رضاعی، پیتر سلیمانی پور، مسعودشعاری و... هم پا به میدان گذاشتند و جریان موسیقی تحت لوای عنوان كلی موسیقی تلفیقی شكل گرفت و به تبع این جریان تعدادی نوازنده مطرح شدند كه توانایی‌هایی منحصر به فردی داشتند. این جریان موسیقی ادبیات و ویژگی‌های خودش را داشت و آرا م آرام سر و كله موسیقیدانان و نوازندگانی پیدامی‌شد كه نسبت به نسل قبل از خود آگاه تر بودند. یكی از این نوازنده‌ها كه توانایی و زنگ صدای گیتارش در میان خود اهالی موسیقی شهره شد ، پویا محمودی بود. محمودی در فضای موسیقی ایران نوازنده منحصربه فردی محسوب می شود. نه زمانی كه با ادبیات موسیقی غربی می‌نوازدمی‌توان صفت‌اشنایی برای نواختن او قائل شد و نه زمانی كه با گیتار 12 سیم‌اش چیزی در حال و هوای موسیقی ایران می‌نوازد می‌توان آن حال و هوا را منتسب به موسیقی خاصی از ایران دانست. گیتار نوازی محمودی لحن ایرانی دارد با دقت یك نوازنده استاندارد استودیویی و همین نکته او را در جنس موسیقی‌اش یگانه می‌کند. در آهنگسازی او هم چنین رویکردی وجود دارد؛ استفاده از سبک‌های مختاف غربی برای یک خلق تازه از موسیقی ایرانی. پویا محمودی پس از انتشار آلبوم «باراد» که تحت لوای گروهی به همین نام منتشر شد چندین سال در حوزه رسمی کاری انجام نداد تا اینکه در آلبوم «ری را» سهیل نفیسی گیتار زد و پس از چهار سال باز در آلبوم دوم سهیل نفیسی (ترانه‌های جنوب) گیتار نوازی کرد و تازه پس از آن آولین آلبوم شخصی او با نام «مهر» منتشر شد. در آلبوم مهر با اینكه موسیقی بسیار نزدیك است به موسیقی نواحی ایران و جهان شرقی به خصوصی در آن خلق شده، جهانی كه وامدار بدویت این موسیقی كهن است، پویا با نوازندگی بسیار دقیق خود تصویر بدیعی از این نوع موسیقی ارائه می‌كند.