گفت‌وگو با شهنام شهابی، بازیگر سریال «پنجره»

«پنجره» ملودرامی خانوادگی ـ تربیتی را روایت می‌كند كه قرار است دغدغه‌ها و مصائب نخبگان جوان و خانواده‌های آنها را محور داستان‌پردازی خود قرار دهد.
شبكه تهران در جهت سیاست‌های رسانه ملی در ارتقای جایگاه علم و فناوری، تولید آثاری از این دست را در دستور كار خود قرار داده و طی سال‌های گذشته در برنامه‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی و آموزشی‌اش موضوعات تربیتی و اخلاقی مربوط به نوجوانان و جوانان به صورت مستقیم مورد بحث قرار گرفته است.
قهرمان قصه این سریال پویا، جوان نخبه و المپیادی است كه به دلیل مشكلاتی گرفتار بحرانی می‌شود كه زندگی خانوادگی‌اش را دستخوش آشوب می‌كند.
از آن‌سو اما برادرش، پیمان كه در دانشگاه قبول شده با پویا، پدر و مادرش برای ثبت‌نام به شهر موردنظر می‌روند كه در یك تصادف، پیمان جان خود را از دست می‌دهد و تعلیق اصلی داستان رقم می‌خورد و...
شهنام شهابی متولد ۱۳۶۱ در تهران و فارغ‌التحصیل بازیگری و كارگردانی تئاتر است و با این كه چند فیلم كوتاه را كارگردانی كرده، اما مخاطبانش او را به واسطه بازی‌هایش در تاوان، لبه‌تاریكی، بی‌تو تنهایم، از كنار هم می‌گذریم، پنج كیلومتر تا بهشت و... می‌شناسند. شهابی پیش از این و وقتی سال‌های آغازین فعالیت خود را در عرصه بازیگری پشت‌سر می‌گذاشت، در فیلم سینمایی «بی‌تو تنهایم» به عنوان نقش اول، كنار صلح‌میرزایی و بازیگرانی چون علی قربان‌زاده، علی طالب‌لو، زهرا سعیدی و مجید مشیری حضور داشته است. شهابی این روزها در سریال پنجره دیده شد. جزئیات نقش پیمان را از زبان او می‌شنویم.

چقدر به سبك كارگردانی صلح‌میرزایی علاقه دارید؟
یكی از ویژگی‌های كاری آقای صلح‌میرزایی این است كه روز اول یك ارتباط جمعی میان بچه‌ها به‌وجود می‌آورد.

از شرایط تولید سریال راضی بودید؟
در این كار به لحاظ تولیدی، شرایط بسیار بدی برایم پیش آمد و استرس زیادی به كل گروه وارد شد. اما باز هم آقای صلح‌میرزایی توانست با وجود دغدغه‌های زیاد، مجموعه را كارگردانی كند.

از ابتدا همین نقش به شما پیشنهاد شد؟
برای بازی در این پروژه، نقش‌های مختلفی به من پیشنهاد شد، اما به دلیل زمان كمی كه در اختیار داشتم بازی در نقش پیمان را پذیرفتم. این نقش در حد بازی‌ام نبود و فقط به خاطر آقای صلح‌میرزایی در این كار بازی كردم. از طرفی قرار بود فیلمبرداری ما خیلی زودتر تمام و كار آماده پخش شود، ولی به دلیل شرایط نامساعد این اتفاق نیفتاد.

بزرگ‌ترین ضعف نقش پیمان را در چه می‌دانید؟
نقطه‌ضعف بیشتر متوجه دیالوگ‌های كاراكتر پیمان بود. با تغییر پی‌ در ‌پی برخی عوامل پشت‌صحنه، تمركز بنده به عنوان بازیگر نیز به هم خورد و خیلی نتوانستم برای قالب‌بندی دیالوگ‌ها تمركز كنم و به طور طبیعی دقت كمی روی متن و تصحیح دیالوگ‌ها داشتم.

ارتباط نزدیك و صمیمی 2 برادر داستان از جمله ویژگی‌های مثبت فیلمنامه پنجره است كه خیلی زود با مرگ پیمان، جای خود را به سكانس‌هایی سرشار از غم و اندوه داد. برای ایجاد این تقابل نزدیك چقدر وقت گذاشتید و تلاش كردید؟
طبیعتا هر بازیگر برای رسیدن به شخصیت هر نقشی تلاش‌ می‌كند و تكنیك‌هایی را به كار می‌برد. من هم سعی كردم این نقش باورپذیر باشد.

آیا پس از مرگ پیمان باز هم به شكل رویا، خاطرات پیمان با خانواده‌اش در سریال دیده می‌شود؟
فیلمنامه همزمان با تصویربرداری نوشته می‌شد و به دلیل ادامه‌دار بودن این نقش پس از مرگ و نیز خاطرات، خواب و كابوس و فلاش‌بك‌هایی كه در قصه اتفاق می‌افتاد، خواهش كردم این نقش به مرور كمرنگ‌تر شود و ضمن احترام و علاقه بسیاری كه برای آقای صلح‌میرزایی قائل هستم، باید بگویم این نقش در حد ایده‌آل‌ها و نگرش من نبود.

آیا شما از متن فیلمنامه خوشتان آمد كه نقش را پذیرفتید یا با كارگردان سریال دوستی داشتید؟
بعضی وقت‌ها آدم‌ها خیلی از هم دورند، اما در حقیقت به هم نزدیك‌اند. بعضی وقت‌ها به هم نزدیك‌اند اما از هم دورند.
هرگونه رودربایستی‌های‌ عاطفی و دوستی همیشه به نفع كار نمی‌شود.

شما كه گزیده‌كار بودید، چطور این شرایط را پذیرفتید؟ مساله مالی در میان بود؟
 برای هر انسانی مساله مالی مهم است. اما خداوند را شاكرم كه تا امروز به خاطر پول بازی نكرده‌ام. آنچه موردنیاز معمول یك بازیگر است، دارم و مساله مالی همیشه برایم در درجه دوم بوده است. اساسا درگیر زیاده‌خواهی مالی هم نیستم. اعتبار و احترام برایم بسیار باارزش‌تر از مسائل مالی است. برای یك بازیگر خیلی سخت است كه مدت‌ها در خانه بنشیند تا كار دلخواه سراغش بیاید. همیشه كارها آن‌طور پیش نمی‌رود كه تو می‌خواهی. همه جای جهان همین‌طور است.
راستش از وقتی بازیگری را در سینما و تلویزیون به شكل حرفه‌ای آغاز كردم همیشه نگاه دیگری به ایفای نقش‌هایم داشته‌ام. همواره دنبال چیزی غیر از بازی كردن بوده و هستم. بازیگری در یك نقش و انجام وظیفه را دوست ندارم. دلم می‌خواهد تاثیرگذار باشم.
بازیگر آینه تمام و كمال جامعه‌اش است. سینما و تلویزیون خیلی زود و شفاف جایگاه بازیگر را برملا و دانش، سلیقه و شعور او را شناسایی می‌كند و حتی به تماشاگران نشان می‌دهد بازیگر چقدر اهل ظرافت و شعر و ادبیات است. برای همین در این چند سال سعی كردم هرگز نقش خشن و بی‌خاصیت و روزمره‌ای بازی نكنم.

برای انتخاب یك نقش چه معیارهایی دارید؟
متن و كارگردان برایم اهمیت زیادی دارند، چون اگر متن قوی باشد، كارگردان خوب هم می‌تواند آن را به یك اثر هنری واقعی تبدیل كند.

از ۸ سالگی تا الان در تعداد كمی فیلم و سریال بازی كرده‌اید. چرا تعداد كارهایتان اینقدر كم است؟
پس از سریال طنز «این زمینی‌ها» ۴ سال بازی نكردم، با این كه به من پیشنهادهای زیادی شد. برای فیلم «ابراهیم» در جشنواره چهاردهم فیلم فجر از بازی من تقدیر كردند و جشنواره جیفونی ایتالیا هم به من لوح تقدیر داد. آن زمان پیشنهادهایم زیاد شد، اما می‌ترسیدم مثل بازیگرانی شوم كه زود از رده خارج می‌شوند. خیلی ترس داشتم، چون تمام هم‌سن و سال‌های من وقتی به نوجوانی رسیدند، دیگر بازی نكردند، بنابراین خودم خواستم مسیرم را آهسته و پیوسته ادامه دهم.

بازی در كنار بازیگران حرفه‌ای در یك سریال برایتان چقدر اهمیت دارد؟
فقط می‌توانم بگویم از آنها درس‌های زیادی آموخته‌ام و بارها پیش آمده به من كمك كرده‌اند و معمولا هنگام كار خیلی راحت و بدون هیچ استرسی می‌توانم روبه‌روی آنها بازی كنم.

شما در كارهایتان با نویسنده و كارگردان جر و بحث می‌كنید؟
جر و بحث با تبادل سلیقه و افكار فرق می‌كند. جر و بحث جز اتلاف وقت و مزاحمت نتیجه دیگری ندارد. همه هنرمندان در هر رشته‌ای كه هستند از اصول و الگو یا راه و روش خاصی پیروی می‌كنند و می‌آموزند. معمولا با كارگردان و نویسنده، تبادل سلیقه و افكار می‌كنم.