به نقل از هم صدا ، دو سال پیش بود كه با استفاده از بخش نظرهای وبلاگ رییس‌جمهور از ایشان خواستم كه برایم شغلی دست و پا كند. هر چند كه شغل پیدا كردن برای من وظیفه رییس‌جمهور نیست، اما آرزو هم بر جوانان عیب نیست! شاید حدود شش ماه بعد بود كه فردی با منزل ما تماس گرفت و گفت كه درخواست شما برای اشتغال از سوی دفتر رییس‌جمهور دریافت شده و شما به زودی نامه‌ای در این زمینه دریافت خواهید كرد.
مدتی بعد معرفی‌نامه‌ای برایم ارسال شد كه از من می‌خواست به اداره كار منطقه‌ام مراجعه كنم. من هم این كار را كردم و متوجه شدم كه بخشی از اداره به رسیدگی به همین نامه‌ها اختصاص یافته و عده‌ای هم مثل من با معرفی‌نامه مراجعه كرده بودند.
به هر حال متصدی دریافت معرفی‌نامه‌ها مشخصات و خلاصه اطلاعات مربوط به سوابق كاریم را گرفت و یادداشت كرد. از من پرسید كه می‌خواهم در محلی غیرمرتبط با رشته تحصیلی‌ام مشغول به كار شوم یا خیر. وقتی پاسخ منفی من را شنید، گفت كه باید منتظر تماس آنها باشم. از آن روز بیش از یك‌ونیم سال می‌گذرد و هنوز كسی با من تماس نگرفته است.
به گزارش ایسنا، پیداكردن شغل هم امروز برای بیكاران دردسری شده است. هستند كسانی كه تخصص دارند و محل تخصص آنها هم اتفاقا خالی است، اما حكایات آنها و شغل مورد نظرشان حكایت آب در كوزه و ما گرد جهان می‌گردیم، شده است.
بهترین راه برای حل این معضل شاید همانی است كه به ذهن شما هم رسیده است؛ مراجعه به بنگاه‌های كاریابی و استفاده از بانك اطلاعاتی آنها. برای همین هم من نه به عنوان یك خبرنگار بلكه به عنوان یك كارجو به چند بنگاه كاریابی سری زدم.
"یك قطعه عكس به علاوه مدرك شناسایی و سه هزار تومان پول" اولین چیزی است كه برای ثبت نام در یك بنگاه كاریابی نیاز است. فرم مشخصات را هم باید تكمیل كرد كه در آن می‌توان به سوابق كاری و علاقه‌مندی‌ها اشاره كرد.
اما وقتی من از مسئول ثبت نام اولین مركز كاریابی پرسیدم كه چقدر باید منتظر بمانم تا با من تماس بگیرید، گفت كه مشخص نیست. شاید فردا، شاید یك ماه بعد، شاید شش ماه بعد!
روال كار در مراكز كاریابی این است كه كافرما با این مركز تماس می‌گیرد و از آنها می‌خواهد فردی با مشخصات مورد نظرشان را به آنها معرفی كند. مسئول مركز هم همان مشخصات را در دفتر ثبت می‌كند و بعد كه فردی با آن خصوصیات مراجعه می‌كند، به كافرما معرفی می‌شود. اما در همان نگاه اول می‌توان تشخیص داد كه این چه كار پر زحمت و عجیبی است. واقعا تا كی باید منتظر بود تا كارجو و كارفرمایی با مشخصات همانند به یك بنگاه كاریابی مراجعه كنند؟
شاید شما هم به داروخانه مراجعه كرده و با این جمله مواجه شده‌اید كه "این دارو را نداریم اما مشابه‌اش هست!". حكایت بنگاه‌های كاریابی هم همین شده است. من خودم را فردی با مدرك كارشناسی نرم‌افزار معرفی كردم، برای اینكه فكر می‌كردم این تخصص الان فراگیر است و همه جا هم تقریبا به متخصص رایانه نیاز است.
مسئول امور كارجویان در یك مركز كاریابی كه در تبلیغاتش نوشته بود "بدون معطلی شاغل شوید" به من گفت كه همین حالا برایتان یك فرصت شغلی مناسب هست كه حداقل حقوق مصوب را به علاوه برخی مزایا پرداخت می‌كند، ضمن اینكه شما بیمه هم می‌شوید. من خوشحال شدم كه بالاخره بعد از مراجعه به سه مركز كاریابی، به نتیجه رسیده‌ام. پرسیدم چه شغلی را می‌خواهید پیشنهاد كنید. آن خانم هم گفت كه یك شركت پلاستیك‌سازی در منطقه‌ای نزدیك ورامین به تایپیست نیاز دارد! گفتم مهندس نرم‌افزار را برای تایپسیت معرفی می‌كنید؟ گفت شانس آورده‌اید كه همین هم پیدا كرده‌اید!
"استخدام سریع با حقوق مكفی"، "اشتغال سریع كارجویان" و "تكمیل سریع نیروی كار" جملاتی است كه در تبلیغ مراكز كاریابی دیده می‌شود. اما واقعیت این است كه نبود یك بانك اطلاعاتی منسجم و یك‌پارچه از كارجویان و كارفرمایان، فعالیت این مراكز را بسیار ناكارآمد كرده است.
مسئول یكی از همین مراكز درباره این مشكل می‌گوید: "درست است كه ما اطلاعات جامعی از كارجویان و مشاغل موجود نداریم، اما این را بدانید كه در اوضاع بیكاری كنونی، كسی به دنبال پیدا كردن "شغل مناسب" نیست، بلكه بیشتر افراد به دنبال پیدا كردن "شغل" هستند تا بتوانند امرار معاش كنند. به همین خاطر من هفته پیش كسی را با مدرك كارشناسی ارشد مدیریت برای انجام كارهای اداری ساده به یك شركت معرفی كردم."
موضوع دیگری كه درباره مراكز كاریابی وجود دارد، لزوم دریافت مجوز از سوی وزارت كار و امور اجتماعی است. در حالی كه بسیاری از مراكز آگهی خود را با عنوان "دارای مجوز رسمی از وزارت كار" منتشر كرده‌اند، اما این واقعیت ندارد، ضمن اینكه تقریبا هیچ كارجویی هنگام مراجعه به این مراكز از آنها نمی‌خواهد كه مجوزشان را نشان بدهند!
مدیركل هدایت نیروی كار و كاریابی‌های داخلی و بین‌المللی وزارت كار و امور اجتماعی كه پیش از این برای تعیین تكلیف كاریابی‌های غیرمجاز ضرب‌الاجل تعیین كرده بود، در این مورد می‌گوید كه آماری از تعداد كاریابی‌های غیرمجاز در كشور وجود ندارد.
علیرضا ولی‌پور در گفت‌وگو با ایسنا این را هم گفته كه انجمن صنفی كاریابی‌ها نسبت به فعالیت دفاتر كاریابی غیرمجاز اعتراض كرده است و برای حل این معضل پس از انجام هماهنگ‌های لازم با مقامات قضایی، قرار شد درصورت برخورد با این‌گونه دفاتر، اطلاعات آنها به مسئولان قضایی داده شده تا اقدامات قضایی درباره آنها صورت بگیرد.
او تاكید می‌كند كه اگر با چند دفتر غیرمجاز برخورد جدی انجام شود، بقیه به طور خود كار تعطیل می‌شوند.
ولی‌پور همچنین با اشاره به اینكه در مجموع حدود 800 دفتر كاریابی داخلی و بین‌المللی مجاز در كشور فعال است، اظهار كرد: بیش از 700 دفتر كاریابی داخلی دارای مجوز در كشور داریم كه البته تعداد دفاتر فعال و غیرفعال به طور روزانه متفاوت است.
تصور كنید فردی با انگیزه مادی، دفتری را اجاره و تبلیغ بنگاه كاریابی‌اش را در روزنامه منتشر می‌كند. از آنجا كه به گفته مسئول یكی از این مراكز، روزانه دست كم 20 نفر به آنجا مراجعه دارند و از هر كدام سه هزار تومان برای ثبت‌نام دریافت می‌شود، می‌توان نتیجه گرفت كه درآمد روزانه 60 هزار تومان برای یك مركز كاریابی غیرمجاز چقدر خوشامد است. ضمن اینكه همین كار می‌تواند برای افراد بیكار، نوعی اشتغال باشد!
این مركز بی‌مجوز هم كه شاید، بعضا پسوند "شیاد" را یدك بكشد بعد از اینكه یك ماهی در آن محل پول‌ها را جمع كرد، می‌تواند نقل مكان كرده و در جای دیگری مركز كاریابی خود را فعال كند. ضمن اینكه كارجویان هم هرگز برای به دست آورد سه هزار تومان پول خود به دنبال او نخواند گشت. اما موضوع زمانی حادتر می‌شود كه افرادی حاضرند برای پیدا كردن سریع شغل، مبلغ بیشتری بپردازند، مثل كارجویی كه به خبرنگار ایسنا گفت: سال گذشته در یكی از همین مراكز برای استخدام در بیمارستانی كه تعداد محدودی كارمند می‌خواست، 20 هزار تومان دادم، اما بعد از دو ماه فهمیدم كه موضوع استخدام دروغ و روشی برای درآمدزایی آن مركز است، البته توانستم با چندین بار مراجعه و توسل به زور، پولم را پس بگیرم.
این البته همه داستان مراكز كاریابی نیست. هستند شركت‌هایی كه بدون استفاده از ظرفیت مراكز كاریابی، به طور مستقل آگهی استخدام منتشر می‌كنند و مبلغی هم از مراجعه كننده می‌گیرند و بعد هم ناپدید می‌شوند. اینها البته معضلاتی دیگر هم به وجود می‌آورند كه پرداختن به آن مجالی دیگر می‌طلبد.
مدتی بعد معرفی‌نامه‌ای برایم ارسال شد كه از من می‌خواست به اداره كار منطقه‌ام مراجعه كنم. من هم این كار را كردم و متوجه شدم كه بخشی از اداره به رسیدگی به همین نامه‌ها اختصاص یافته و عده‌ای هم مثل من با معرفی‌نامه مراجعه كرده بودند.
به هر حال متصدی دریافت معرفی‌نامه‌ها مشخصات و خلاصه اطلاعات مربوط به سوابق كاریم را گرفت و یادداشت كرد. از من پرسید كه می‌خواهم در محلی غیرمرتبط با رشته تحصیلی‌ام مشغول به كار شوم یا خیر. وقتی پاسخ منفی من را شنید، گفت كه باید منتظر تماس آنها باشم. از آن روز بیش از یك‌ونیم سال می‌گذرد و هنوز كسی با من تماس نگرفته است.
به گزارش ایسنا، پیداكردن شغل هم امروز برای بیكاران دردسری شده است. هستند كسانی كه تخصص دارند و محل تخصص آنها هم اتفاقا خالی است، اما حكایات آنها و شغل مورد نظرشان حكایت آب در كوزه و ما گرد جهان می‌گردیم، شده است.
بهترین راه برای حل این معضل شاید همانی است كه به ذهن شما هم رسیده است؛ مراجعه به بنگاه‌های كاریابی و استفاده از بانك اطلاعاتی آنها. برای همین هم من نه به عنوان یك خبرنگار بلكه به عنوان یك كارجو به چند بنگاه كاریابی سری زدم.
"یك قطعه عكس به علاوه مدرك شناسایی و سه هزار تومان پول" اولین چیزی است كه برای ثبت نام در یك بنگاه كاریابی نیاز است. فرم مشخصات را هم باید تكمیل كرد كه در آن می‌توان به سوابق كاری و علاقه‌مندی‌ها اشاره كرد.
اما وقتی من از مسئول ثبت نام اولین مركز كاریابی پرسیدم كه چقدر باید منتظر بمانم تا با من تماس بگیرید، گفت كه مشخص نیست. شاید فردا، شاید یك ماه بعد، شاید شش ماه بعد!
روال كار در مراكز كاریابی این است كه كافرما با این مركز تماس می‌گیرد و از آنها می‌خواهد فردی با مشخصات مورد نظرشان را به آنها معرفی كند. مسئول مركز هم همان مشخصات را در دفتر ثبت می‌كند و بعد كه فردی با آن خصوصیات مراجعه می‌كند، به كافرما معرفی می‌شود. اما در همان نگاه اول می‌توان تشخیص داد كه این چه كار پر زحمت و عجیبی است. واقعا تا كی باید منتظر بود تا كارجو و كارفرمایی با مشخصات همانند به یك بنگاه كاریابی مراجعه كنند؟
شاید شما هم به داروخانه مراجعه كرده و با این جمله مواجه شده‌اید كه "این دارو را نداریم اما مشابه‌اش هست!". حكایت بنگاه‌های كاریابی هم همین شده است. من خودم را فردی با مدرك كارشناسی نرم‌افزار معرفی كردم، برای اینكه فكر می‌كردم این تخصص الان فراگیر است و همه جا هم تقریبا به متخصص رایانه نیاز است.
مسئول امور كارجویان در یك مركز كاریابی كه در تبلیغاتش نوشته بود "بدون معطلی شاغل شوید" به من گفت كه همین حالا برایتان یك فرصت شغلی مناسب هست كه حداقل حقوق مصوب را به علاوه برخی مزایا پرداخت می‌كند، ضمن اینكه شما بیمه هم می‌شوید. من خوشحال شدم كه بالاخره بعد از مراجعه به سه مركز كاریابی، به نتیجه رسیده‌ام. پرسیدم چه شغلی را می‌خواهید پیشنهاد كنید. آن خانم هم گفت كه یك شركت پلاستیك‌سازی در منطقه‌ای نزدیك ورامین به تایپیست نیاز دارد! گفتم مهندس نرم‌افزار را برای تایپسیت معرفی می‌كنید؟ گفت شانس آورده‌اید كه همین هم پیدا كرده‌اید!
"استخدام سریع با حقوق مكفی"، "اشتغال سریع كارجویان" و "تكمیل سریع نیروی كار" جملاتی است كه در تبلیغ مراكز كاریابی دیده می‌شود. اما واقعیت این است كه نبود یك بانك اطلاعاتی منسجم و یك‌پارچه از كارجویان و كارفرمایان، فعالیت این مراكز را بسیار ناكارآمد كرده است.
مسئول یكی از همین مراكز درباره این مشكل می‌گوید: "درست است كه ما اطلاعات جامعی از كارجویان و مشاغل موجود نداریم، اما این را بدانید كه در اوضاع بیكاری كنونی، كسی به دنبال پیدا كردن "شغل مناسب" نیست، بلكه بیشتر افراد به دنبال پیدا كردن "شغل" هستند تا بتوانند امرار معاش كنند. به همین خاطر من هفته پیش كسی را با مدرك كارشناسی ارشد مدیریت برای انجام كارهای اداری ساده به یك شركت معرفی كردم."
موضوع دیگری كه درباره مراكز كاریابی وجود دارد، لزوم دریافت مجوز از سوی وزارت كار و امور اجتماعی است. در حالی كه بسیاری از مراكز آگهی خود را با عنوان "دارای مجوز رسمی از وزارت كار" منتشر كرده‌اند، اما این واقعیت ندارد، ضمن اینكه تقریبا هیچ كارجویی هنگام مراجعه به این مراكز از آنها نمی‌خواهد كه مجوزشان را نشان بدهند!
مدیركل هدایت نیروی كار و كاریابی‌های داخلی و بین‌المللی وزارت كار و امور اجتماعی كه پیش از این برای تعیین تكلیف كاریابی‌های غیرمجاز ضرب‌الاجل تعیین كرده بود، در این مورد می‌گوید كه آماری از تعداد كاریابی‌های غیرمجاز در كشور وجود ندارد.
علیرضا ولی‌پور در گفت‌وگو با ایسنا این را هم گفته كه انجمن صنفی كاریابی‌ها نسبت به فعالیت دفاتر كاریابی غیرمجاز اعتراض كرده است و برای حل این معضل پس از انجام هماهنگ‌های لازم با مقامات قضایی، قرار شد درصورت برخورد با این‌گونه دفاتر، اطلاعات آنها به مسئولان قضایی داده شده تا اقدامات قضایی درباره آنها صورت بگیرد.
او تاكید می‌كند كه اگر با چند دفتر غیرمجاز برخورد جدی انجام شود، بقیه به طور خود كار تعطیل می‌شوند.
ولی‌پور همچنین با اشاره به اینكه در مجموع حدود 800 دفتر كاریابی داخلی و بین‌المللی مجاز در كشور فعال است، اظهار كرد: بیش از 700 دفتر كاریابی داخلی دارای مجوز در كشور داریم كه البته تعداد دفاتر فعال و غیرفعال به طور روزانه متفاوت است.
تصور كنید فردی با انگیزه مادی، دفتری را اجاره و تبلیغ بنگاه كاریابی‌اش را در روزنامه منتشر می‌كند. از آنجا كه به گفته مسئول یكی از این مراكز، روزانه دست كم 20 نفر به آنجا مراجعه دارند و از هر كدام سه هزار تومان برای ثبت‌نام دریافت می‌شود، می‌توان نتیجه گرفت كه درآمد روزانه 60 هزار تومان برای یك مركز كاریابی غیرمجاز چقدر خوشامد است. ضمن اینكه همین كار می‌تواند برای افراد بیكار، نوعی اشتغال باشد!
این مركز بی‌مجوز هم كه شاید، بعضا پسوند "شیاد" را یدك بكشد بعد از اینكه یك ماهی در آن محل پول‌ها را جمع كرد، می‌تواند نقل مكان كرده و در جای دیگری مركز كاریابی خود را فعال كند. ضمن اینكه كارجویان هم هرگز برای به دست آورد سه هزار تومان پول خود به دنبال او نخواند گشت. اما موضوع زمانی حادتر می‌شود كه افرادی حاضرند برای پیدا كردن سریع شغل، مبلغ بیشتری بپردازند، مثل كارجویی كه به خبرنگار ایسنا گفت: سال گذشته در یكی از همین مراكز برای استخدام در بیمارستانی كه تعداد محدودی كارمند می‌خواست، 20 هزار تومان دادم، اما بعد از دو ماه فهمیدم كه موضوع استخدام دروغ و روشی برای درآمدزایی آن مركز است، البته توانستم با چندین بار مراجعه و توسل به زور، پولم را پس بگیرم.
این البته همه داستان مراكز كاریابی نیست. هستند شركت‌هایی كه بدون استفاده از ظرفیت مراكز كاریابی، به طور مستقل آگهی استخدام منتشر می‌كنند و مبلغی هم از مراجعه كننده می‌گیرند و بعد هم ناپدید می‌شوند. اینها البته معضلاتی دیگر هم به وجود می‌آورند كه پرداختن به آن مجالی دیگر می‌طلبد.
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:hamseda.ir
