اين كودكان تخس بی‌مو؛ میان مرگ و زندگی، شاد می جنگند!!

در هر بخش و هر سالن اتاق‌های بازی است، بچه‌ها بازی می‌كنند بعد شیمی درمانی می‌شوند، بازی می‌كنند، آزمایشگاه می‌روند، بعد دوباره بازی می‌كنند، شیمی درمانی و آزمایش دادن هم برایشان بازی شده است.
اینان پاكترین مردمان‌اند، كودكانی كه در آغازین سال‌های زندگی شان با سخت‌ترین بیماری بشر دست و پنجه نرم می‌كنند، ‌مسوولان بیمارستان محك می‌گویند، هنوز پژوهشگران موفق نشده‌اند علت ابتلا به سرطان را دركودكان كشف كنند، آنها می‌گویند وقتی بزرگسالی سرطان می‌گیرد علت‌های زیست محیطی، عوامل روانی و تغذیه بسیار در ابتلای آنها موثراند، اما كودكانی كه تازه پا به عرصه‌ی حیات گذاشته‌اند. چه! ‌آن هنوز هیچ یك از این‌ها را تجربه نكرده‌اند، ‌آری اینان پاكترین مردم هستند آنقدر پاك كه در نقاشی‌های كودكانه‌شان خانه‌ها هم به رنگ سبز است. رنگ حیات، ‌وقتی كه در حال شیمی درمانی نباشند، ‌وقتی كه در حال آزمایش دادن‌‌های مختلف نباشند، وقتی كه از شدت گرفتن دارو خواب نباشند در اتاقی بازی می‌كنند، مددكاران محك می‌دانند كه بازی آرامبخش كودكان است.
در هر بخش و هر سالن اتاق‌های بازی است، بچه‌ها بازی می‌كنند سپس شیمی درمانی می‌شوند، بازی می‌كنند، آزمایشگاه می‌روند، بعد دوباره بازی می‌كنند، شیمی درمانی وآزمایش دادن هم برایشان بازی شده است، این‌ها را هم از نقاشی‌هاشان می‌شود فهمید.
نقاشی‌های سبزی كه روی آن نوشته است، ‌این جا بیمارستان است، این گل‌ها و پروانه‌ها – برای بچه‌های محك ما، نقاشی‌های سبزی كه در آن همه می‌خندند، ‌آری بچه‌ها همه می‌خندند، راهنمای بازدید ما از این بیمارستان فوق تخصصی می‌گوید: شما هیچ جای محك صدای گریه كودكان را نمی‌شنوید، آری او راست می‌گوید، پرستاران و مددكاران آموزش دیده‌اند كه با كودكان چطور برخورد كنند، برای والدین آنها جلسات روان درمانی گروهی برگزار می‌شود اما آیا دل این پدر و مادرها ارام است برای كودكانی كه قبل از پیر شدن موهایشان ریخته است.
گل‌ها و پروانه‌ها از تمام سقف‌های محك آویزان است همه جا عروسك‌ها را می‌بینید و در تمام درها ودیوارها قاب نقاشی‌های سبز كودكان است، سبز رنگ حیات كودكانی است كه 35 درصد آنها به آن باز می‌گردند.
دختركی سرم شیمی درمانی دردست راه می‌رود به خودم می‌گویم این كاش كوچك‌تر بود، آنقدر كوچك كه پدر ومادرش سرمش را می‌گرفتند، ‌شاید آن طور گذر زمان را در برزرخ ماندن و رفتن نمی‌فهمید.
جایی خوانده بودم، كودكی كه به سرطان خود پیروز شده داستانی نوشته برای كودكان سرطانی، فكر می‌كنم كه هر یك از این كودكان داستان‌ها دارند برای نوشتن داستان تلاش برای سبز كردن زندگی شان از كاشته شدن سرطان، تا روییدن ورشد كردنش تا تلاششان برای خشك كردنش و كاشتن حیات درحیاط زندگی شان.
چقدر كوچك بودم در میان كودكانی كه برای وجودشان می‌جنگیدند و چقدر ناچیز در میان آن‌هایی كه ذره ذره محك را یاری می‌دادند... چقدر این كودكان تخس بی‌مو شاد می‌جنگند.