دلمان را خوش کردند و گفتند که می آیی!
از صبح که خورشید، خیال طلوع بر سرش زد؛ کمین کرده ام پشت این پنجره؛ تا اولین چشمی باشم که به تماشای حضورت می نشیند...
از خدا که پنهان نیست، از تو چه پنهان، از سحر، چند ساعتی می شود که دلم غنج می رود برای هبوطت؛
آخر می دانی از همان روزهای آغازین "دی" بود که دلمان را گذاشتیم سر کار و هی دروغکی وعده دادیم، امروز هم نیاید دیگر فردا آمدنیست!
آنقدر این دل بی تاب مان را صابون زدیم که "آتش اشتیاق" در سینه مان "کف" کرد! کف کرد و به خاموشی گرایید؛ اما مجالش ندادم و شمعک امیدم را زنده نگاه داشتم تا به امروز...
اگر بدانی چقدر دلتنگت شده ام؛ اما انگار کسی، معنای دلتنگی نمی فهمد. آخر دستم می اندازند؛ وقتی می بینند با چه ولعی به پنجره چشم دوخته ام...
گمانم حسادت می کنند؛ می دانی اینجا کسی باور ندارد حضور دوباره ات را...
وقتی پچ پچ آمدنت بر زبان ها افتاد؛ کسی اعتنایی نکرد و گذشت؛ بیراه هم نمی گویند، خودت بنگر! آنقدر نیامده ای که دیگر به خیال واهی کشیده کارمان!
من که دیگر طاقت ندارم؛ اگر امروز هم نیایی قیدت را می زنم! "چرا" ندارد، خودت خوب میدانی عمر آمدنت چندی دگر به انتها می رسد ولی؛ باز هم انگار نه انگار...
نمی دانم آن بالا به چه دل بسته ای که بند از عطوفت انسان کَنده ای؟!!
بیا که امروز تمام شهر انتظارت را می کِشد، نمی دانم شاید چشمان زیادی به پنجره وصله خورده اند؛ مثل من...
دلم لک زده برای دانه های سپیدت، وقتی از آسمان جدای می شوی و "سرود وصال" سر می دهی برای زمین؛ نمی توانی "حس خوشایند" زمینی ها را حتی تصور کنی!
بیا و بنشین؛ بگذار کمی عطش نگاهمان فروکش کند. بگذار کمی در بین انگشتانمان، جایت دهیم و حس کنیم سرمای ذره هایت سردت را...
تو سردی! اما از سرزمین خورشیدی که دل به زمین می بازی و می آیی تا که گاهی باور نبودن خورشید؛ بنشیند بر پیکره ی خیالمان...
ببار...؛ که باریدنت سبب خیریست تا ما هم کمی، از کوچکی خود یادی کنیم،
و زیباتر از این چه می تواند باشد که حضور سپیدت همچون فرشته، ذهنمان را می رباید از زنگارهای دنیایی؛ سپید باش و بیا...
بیا که دلتنگی ات را فراموش کنیم...
از صبح که خورشید، خیال طلوع بر سرش زد؛ کمین کرده ام پشت این پنجره؛ تا اولین چشمی باشم که به تماشای حضورت می نشیند...
از خدا که پنهان نیست، از تو چه پنهان، از سحر، چند ساعتی می شود که دلم غنج می رود برای هبوطت؛
آخر می دانی از همان روزهای آغازین "دی" بود که دلمان را گذاشتیم سر کار و هی دروغکی وعده دادیم، امروز هم نیاید دیگر فردا آمدنیست!
آنقدر این دل بی تاب مان را صابون زدیم که "آتش اشتیاق" در سینه مان "کف" کرد! کف کرد و به خاموشی گرایید؛ اما مجالش ندادم و شمعک امیدم را زنده نگاه داشتم تا به امروز...
اگر بدانی چقدر دلتنگت شده ام؛ اما انگار کسی، معنای دلتنگی نمی فهمد. آخر دستم می اندازند؛ وقتی می بینند با چه ولعی به پنجره چشم دوخته ام...
گمانم حسادت می کنند؛ می دانی اینجا کسی باور ندارد حضور دوباره ات را...
وقتی پچ پچ آمدنت بر زبان ها افتاد؛ کسی اعتنایی نکرد و گذشت؛ بیراه هم نمی گویند، خودت بنگر! آنقدر نیامده ای که دیگر به خیال واهی کشیده کارمان!
من که دیگر طاقت ندارم؛ اگر امروز هم نیایی قیدت را می زنم! "چرا" ندارد، خودت خوب میدانی عمر آمدنت چندی دگر به انتها می رسد ولی؛ باز هم انگار نه انگار...
نمی دانم آن بالا به چه دل بسته ای که بند از عطوفت انسان کَنده ای؟!!
بیا که امروز تمام شهر انتظارت را می کِشد، نمی دانم شاید چشمان زیادی به پنجره وصله خورده اند؛ مثل من...
دلم لک زده برای دانه های سپیدت، وقتی از آسمان جدای می شوی و "سرود وصال" سر می دهی برای زمین؛ نمی توانی "حس خوشایند" زمینی ها را حتی تصور کنی!
بیا و بنشین؛ بگذار کمی عطش نگاهمان فروکش کند. بگذار کمی در بین انگشتانمان، جایت دهیم و حس کنیم سرمای ذره هایت سردت را...
تو سردی! اما از سرزمین خورشیدی که دل به زمین می بازی و می آیی تا که گاهی باور نبودن خورشید؛ بنشیند بر پیکره ی خیالمان...
ببار...؛ که باریدنت سبب خیریست تا ما هم کمی، از کوچکی خود یادی کنیم،
و زیباتر از این چه می تواند باشد که حضور سپیدت همچون فرشته، ذهنمان را می رباید از زنگارهای دنیایی؛ سپید باش و بیا...
بیا که دلتنگی ات را فراموش کنیم...
گردـوری: گروه خبری سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:bornanews.ir
