دیپلماسی ایرانی: سفر محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران به دو كشور جنوب شرق آسیا یعنی ویتنام و اندونزی، آن چنان تحت الشعاع نصب پرچم مخدوش ایران قرار گرفت كه به نفس سفر آن چنان كه باید توجه نشد. احمدی نژاد در ویتنام از مقامات این كشور خواست تا ایران را در مقابله با تحریم ها یاری دهد. دیپلماسی ایرانی به بهانه این سفر، در گفت و گویی با سید جواد قوام شهیدی به بررسی روابط ایران و ویتنام پرداخته است:
با توجه به سفر اخیر آقای احمدی نژاد به ویتنام، به نظر شما روابط ایران و ویتنام در چه حوزه هایی بیشتر بوده و در چه حوزه هایی پتانسیل شكوفایی بیشتر دارد؟
روابط ایران و ویتنام می تواند خیلی بیش از آن چه كه هست ارتقا پیدا كند و گسترش یابد. البته روابط دو كشور گذشته از مناسبات دو جانبه و علاقمندی دو كشور به توسعه روابط، به شدت تحت تاثیر مولفه های و عوامل و فاكتورهای خارجی به خصوص وضعیت حاكم در جنوب شرق آسیا و حضور قدرت های بین المللی در این منطقه و معادلات كلی قدرت در این منطقه است.
بنابراین نمی توان و نباید مناسبات با ویتنام را جدای از مناسبات كلی كشور با دیگر كشورها ارزیابی كرد. تقریبا تمام مسائل و محدودیت هایی كه در ارتباط با توسعه روابط با كشورهای مختلف وجود دارد، در رابطه با ویتنام نیز وجود دارد. ضمن این كه ویتنام مانند كودكی است كه تازه راه رفتن یاد گرفته است. طبیعتا میزان ریسك پذیری ویتنام برای مناسبات ویژه با ایران چندان بالا نیست. از این منظر باید گفت كه روابط ایران و ویتنام تحت تاثیر فاكتورهای زیادی است و طبیعتا نمی توان خارج از این فاكتور های كلی صرفا به روابط دوجانبه و چگونگی گسترش روابط دو جانبه پرداخت.
با این حال باید گفت در عرصه سیاسی، فرهنگی و اقتصادی، در طول یك دهه گذشته اقدامات بسیاری انجام شده و مناسبات ایران و ویتنام نیز تحت تاثیر همین اقدامات به طور نسبی توسعه خوبی پیدا كرده است. البته شاید به لحاظ آمار و ارقام، رقم های چشم گیری حاصل نشده باشد، دویست میلیون دلار حجم روابط ایران و ویتنام در مقایسه با ظرفیت دو كشور برای توسعه روابط رقم كمی است. ظرفیت ایران و ویتنام برای تبادل كالا، خدمات و همكاری های اقتصادی بیش از این حرف ها است. اما محدودیت هایی كه ذكر شد به علاوه بعد مسافت و نیز عدم شناخت كافی نسبت به شرایط و جریانات روز در كشور مانع از آن شده كه روابط دو كشور به سطح ممتازی برسد.
به نظر شما جایگاه منطقه ای ویتنام به گونه ای هست كه بتواند به لحاظ اقتصادی فشار تحریم ها علیه ایران را كاهش دهد؟
اگر كشورها مستقلا بتوانند مناسبات خود را با ایران تنظیم كنند، طبیعتا ویتنام یعنی كشوری با نود میلیون جمعیت و بیش از هشت درصد رشد سالانه نیازمند انرژی است و می تواند این انرژی را از طریق ایران تامین كند. ایران می تواند در این بخش سهم خود را بالا برد. اما این مستلزم آن است كه ویتنام در انتخاب شریك و طرف تامین كننده نفت خود استقلال داشته باشد. در این بخش باید تامل كرد.
یعنی ممكن است ویتنام تحت تاثیر فشارهای بین المللی نتواند با ایران همكاری كند؟
متاسفانه همین طور است. در گذشته و در زمانی كه من در آن كشور سفیر بودم و مسئولیت داشتم، با رایزنی هایی كه با شركت پترو ویتنام انجام شد، ویتنام به عنوان كشوری كه به سرمایه پذیری اشتهار دارد، اعلام آمادگی كرد كه در بخش اكتشاف نفت در ایران كه معمولا كشورهای ثروتمند و دارای تكنولوژی بالا در آن سرمایه گذاری می كنند، سرمایه گذاری كند. این اتفاق افتاد و پروژه ای به نام پروژه دانان در مرز ایلام و خوزستان آغاز شد. این پروژه با صد و سی تا صد و پنجاه میلیون دلار آغاز به كار كرد و تا یك و نیم میلیارد دلار قابلیت توسعه داشت. امیدهای زیادی وجود داشت كه این پروژه بتواند مظهر توسعه همكاری های دو كشور باشد و جاپای خوبی برای همكاری های بیشتر باشد. دوستان وزارت نفت هم از همكاری با ویتنام بسیار خشنود بودند و پروژه به خوبی در حال پیشرفت بود. تا این كه تنگناهای محدودیت های مربوط به تحریم مانع از ادامه كار شد و متاسفانه حدود شش ماه پیش این پروژه متوقف شد.
ارزیابی شما از روابط ایران با جنوب شرق آسیا چگونه است؟ به نظر شما با توجه به شرایط بین المللی به وجود آمده برای ایران، چه ظرفیتی در این منطقه وجود دارد كه هنوز استفاده نشده است؟
ظرفیت های معطل مانده در جنوب شرق آسیا در روابط با ایران فراوان است. در حقیقت ده عضو آسه آن كشورهایی هستند كه در كانون توسعه در دنیای امروز قرار دارند. در حال حاضر در كشورهای جنوب شرق آسیا، چه در اندونزی و مالزی و چه در تایلند و ویتنام و كامبوج و فیلیپین شاهد شتاب توسعه و علاقمندی به سرمایه گذاری و ایجاد یك محیط آرام و باثبات برای سرمایه گذاری هستیم. حداقل در سال های آینده چشم انداز این منطقه از نظر سرمایه گذاری، چشم انداز مثبتی است. بنابراین حضور در این منطقه می تواند به معنای همكاری در توسعه جمعی در آسیا محسوب شود. قاعدتا ایران باید این فرصت را غنمیت بشمرد. از طرفی چون ایران چون به نگاه آسیایی اعتقاد دارد و فكر می كند با نگاه آسیایی می توان به اهداف توسعه و استقلال در توسعه دست یافت، لذا باید به این كانون رشد توجه بیشتری شود.
به نظر می رسد كشورهای جنوب شرق آسیا هم به لحاظ مناسبات و قرابت های فرهنگی و هم به لحاظ روابط نسبتا خوب سیاسی و هم این كه تا حدودی ما را از موانعی كه در غرب با آن ها مواجه هستیم حفظ می كنند، می توانند بهتر و بیشتر مورد توجه قرار گیرند. ایران باید سهم خود را در توسعه آسیا كه می تواند سهم مهمی به خصوص در زمینه انرژی و تبادل انرژی و تكنولوژی های زیرساختی داشته باشد، مد نظر قرار دهد و همكاری های بیشتری با كشورهای این منطقه داشته باشد.
ما در گذشته به موضوع شریك گفت و گویی آسه آن بسیار توجه می كردیم و با كشورها در این خصوص رایزنی می كردیم تا بتوانیم ارتباط بیشتری با كشورهای شرق آسیا ارتباط برقرار كنیم. تا از این رهگذر عضویت ایران به عنوان شریك گفت و گویی بتواند مقدمه ورود به آسه آن باشد. اما متاسفانه این روند با ركود مواجه شد و به نظر می رسد از دو طرف با آن اهمیت قبلی پیگیری نمی شود. لذا باید یك بازبینی در چگونگی نقشه راه روابط با آسه آن انجام گیرد.
www.seemorgh.com/news
منبع: irdiplomacy.ir
مطالب داغ سایر بخش ها:
عایشه قذافی قصد دارد از ناتو، قطر و امارات شکایت کند
تهدید منافع طلافروشان با کاهش عیار طلا
بارش باران در تهران ادامه دارد
سفر هیات پارلمانی ایرانی به ترکیه
اهمیت مذاکره ایران و آمریکا
