90: اینكه تعداد پاسهای سالم متوالی در پرسپولیس گاهی به شش و هفت هم می‌رسید یك اتفاق خارق‌العاده از تیمی بود كه تا پیش از این با بده بستان هدفمند و پیش برنده بیگانه بود. پرسپولیس اگر چه از اصفهان با یك امتیاز برگشت اما طعم پیروزی را به هوادارانش چشاند. پیروزی در بازگشت را ...
***
«بازگشت» حرف اول و آخر پرسپولیس استیلی مقابل ذوب‌آهن بود. تیمی كه تا پیش از این هرگاه از حریف – بزرگ و كوچك – عقب می‌افتاد قافیه را می‌باخت، بازی را از دست می‌داد و تسلیم می‌شد در فولاد شهر هر دو باری كه از حریف گل خورد خودش را پیدا كرد و بهترین واكنش را نشان داد. این یك پیروزی بزرگ برای تیمی است كه در 5 هفته ابتدایی لیگ با روحیه جنگندگی، برتری جویی و بازگشت به بازی هیچ نسبتی نداشت. این بازگشت البته شگرد حمید استیلی در تیم‌های پیشین بود. او استاد دو بر دوهای معروف در استیل‌آذین و البته بازگرداندن تیم‌های گذشته‌اش به بازی بود. هنری كه در پرسپولیس ناگهان مفقود شد و البته در فولاد شهر دوباره از آستین حمید بیرون آمد. این بازگشت بی‌شك موهبتی است. وقتی تیمی توان «جبران مافات» را داشته باشد و بتواند آب رفته را به جوی بازگرداند می‌تواند عادت شیرین «نباختن» را تجربه كند. این نباختن متوالی برای تیم‌های شجاع آغاز و مقدمه‌ای است برای پیروزهای متوالی...
***
«پرسپولیس نیمه دوم» پرسپولیسی بود برای لذت بردن. برای كیف كردن، برای امیدوار شدن. پرسپولیس در 45 دقیقه دوم مصاف فولاد شهر پر بود از اتفاقات خوشایند. از عطش سیری ناپذیر برای پیروزی. از شور فراموش شده پرسپولیس. از انرژی تمام ناشدنی ارتش سرخ برای تهاجم. پرسپولیس پنج‌شنبه شب خاصه در نیمه دوم دوست داشتنی بود. تیمی كه باختش بی‌انصافی بود و تساوی‌اش، كمترین حق. این پرسپولیس شایسته پیروزی بود و بس. هر چند یك دفاع ناهوشیار، سر به هوا و كند ذهن كه روی هر حمله نصف و نیمه‌ای برخود می‌لرزید اجازه نداد آن پرسپولیس خوش آهنگ و چشم‌نواز به حقش - كه جز پیروزی نبود – برسد.
***
پرسپولیس استیلی پس از ماهها سرانجام قدرشناس هم شد. قدرشناس عناصر تهاجمی بی‌مانندش همچون علی كریمی. پنج‌شنبه شب «درست ترین» علی كریمی در پرسپولیس را دیدیم. جادوگری كه وقتی راه می‌افتاد تیم را هم راه می‌‌انداخت. فرمانده‌ای كه وقتی حمله‌ور می‌شد لشكرش جا نمی‌ماند و پا به پای او یورش می‌برد. دیگر مثل گذشته نبود كه كریمی برای خودش هنرمندی كند و سایرین به نظاره بنشیند. در فولاد شهر وقتی كریمی با توپ می‌رقصید پرسپولیس هم خوش رقصی می‌كرد و دیدنی می‌شد. تهاجمی، شوریده سر و تماشایی...
***
پرسپولیس در بهترین زمان ممكن پرسپولیس شد.
در آستانه شهر آورد... این پرسپولیس تیمی است برای دوست داشتن.
پرسپولیسی كه وقتی نمی‌برد هم مثل برنده‌ها بازی می‌كند و تساوی ظلم در حقش محسوب می‌شود. آری، این پرسپولیسی است برای تماشا كردن.
