90: این بود «پرسپولیس جهانی» جناب كاشانی؟ این تیمی بود كه دایی تنها مشكل آن بود و باید میرفت تا همه چیز به سامان برسد؟ این بود تیمی كه به میل حاج حبیب و بی‌هیچ مزاحمی ساخته و پرداخته شد؟ با رفیقی شفیق روی نیمكت و با كمیته‌ای فرمایشی كه یكشبه ظهور یافت و با همه كیاستی كه از مردی سیاستمدار انتظار میرفت؟ این فرجام سیاست بازی‌ها نیست آیا؟
از «پرسپولیس مردم» چه بر جای مانده امروز؟ باشگاهی كه هیات مدیره ندارد، سرپرست موقتش از نظرها پنهان شده،سرپرستش بیمار است، سرمربی‌اش بی‌پناه و بازیكنش ترس خوردة لیدرهایی بی‌مهار... آری، این است آنچه از پرسپولیس باقی مانده. قعرنشینی تحقیر شده با كوهی از شرمساری و غروری فرو ریخته. شهرآورد هم البته میخی بود بر تابوت پرسپولیسی كه بیش از هرچیز ویران سیاست بازی‌هاست...
پرسپولیس نه با شكست مقابل استقلال و نه با آن شكست‌های پیشین به تباهی رسید و نه حتی زمانی كه دایی رفت و استیلی بر نیمكت نشست. پرسپولیس آنجایی به ویرانی سلام كرد كه «قدرت مطلقه» در باشگاه بزرگ پا گرفت. بی‌هیچ لگام و افساری و بی‌هیچ مشروطه‌ای كه بر این تركتازی «مهار» بزند. باشگاهی كه حتی هیاتی را بالای سر ندارد تا یك مدیر هر آنچه دل بخواهش است آن كند و هر آنچه دوست نمی‌دارد – حتی اگر به صلاح باشگاه باشد و به سودش - كنار بگذارد. این البته نه عیب حاج حبیب كه ذات قدرت است. آنكه بر اسبش می‌نشیند تا نفس فرصت دهد، می‌تازاند و از هیچش هراس نیست. آری پرسپولیس از روزی برخاك سیاه نشست كه همه چیزش در «ید قدرت» یك تن شد و خطا و صوابش را یك نفر به قضاوت و اجرا و رای و عمل نشست. همه چیزش یك نفر شد. حكم و حاكم و محكمه‌اش...
روزی كه سعیدلو بر این قدرت مطلق مهار نزد و پرسپولیس بزرگ را نه به هیاتی و شورایی كه به یك تن سپرد، باید بیم این میرفت كه این شود كه شده است. روزی كه رئیس بزرگ، تعیین شورا و هیاتی برای آغاز حكومت خردجمعی بر پرسپولیس و پایان تركتازی یك نفر در پرسپولیس را به امروز و فردا موكول كرد چنان كه عمر او به پایان آمد و فردای موعود از راه نرسید، باید ترس این فرجام شوم بر جان پرسپولیس می‌افتاد. كه این عاقبتی است محتوم بر هر نهاد و گروه و تشكیلاتی – تو بگو مملكتی - كه به «شور» و «شورا» پشت كند و صلاحش را به گریبان یك نفر بیاویزد. كه اگر استقلال هم تا اینجا از مهلكه جان سالم به در برده ریشه در ویژگی‌های مردی دارد كه چشم به دهان هوادار دوخته و خواست او را بر میل خود رجحان داده. بی‌شك اگر امروز فتح‌اله‌زاده – با همه محاسن و معایبش – مدیری فاتح است و محبوب القلوب هواداران، همین است كه او هوادار را می‌شناسد، غم او را می‌خورد و به شوق و اشكش حرمت می‌گذارد. نه اینكه تمام ایران دایی را بخواند و همه ایران آن را بشنود و «حاج حبیب» سر در گریبان خود داشته باشد و فریادها را به هیچ بگیرد... نه اینكه آتش معركه را او بگرداند و اینگونه تنها سوختن استیلی را نظاره كند و خود پناهی و كنجی به عافیت برگزیند...
بامدادی كه دایی از پس حرفهای كاشانی در استودیو 90 نشست و حرفها زد و پرده‌ها بالا برد و پشت پرده‌ها عیان كرد روز پایان «حاج حبیب» بود. او كه مرد سیاست است و قواعد بازی را خوب می‌داند اگر به وسوسه قدرت تن نمی‌داد و آن جمله معروف را به خاطر می‌آورد كه «گاهی برای ماندن باید رفت» شاید نه امروز تصویر حاج حبیب كاشانی در پرسپولیس چنین ترك خورده بود و نه استیلی جوانمرگ شده بود و نه از عظمت پرسپولیس، تنها ویرانه‌ای بر جای مانده بود. «قدرت» اما چنان «بی‌وفا اسبی‌ست سركش» كه اگر خود به پایت نروی تو را به قهر بر زمیننت می‌كوبد. قصه‌ای كه امروز بر كاشانی خواهد رفت و اگر عباسی – این وزیر تازه نفس – بهره‌ای از درایت برده باشد همین امروز در سیاهه‌ای كه برای استقلال و پرسپولیس می‌پیچد نه نامی از كاشانی خواهد برد و نه نشانی از او خواهد گرفت. همان كه سكوهای سرخ می‌خواهد و پرسپولیس به عیان طلب می‌‌كند. كه اگر وزیر هم پایان حاج حبیب را در پرسپولیس اعلام نكند بر او شاید همانی خواهد رفت كه بر كاشانی رفت...
