90: كارلوس كی‌روش انگشت اشاره‌اش را می‌چرخاند و سپس قدرت چهارم آسیا را به ما نشان می‌دهد. از دید این مربی، تیم‌های استرالیا، ژاپن و كره‌جنوبی به ترتیب اول تا سوم در آسیا هستند و ایران باید چهارمی را نشانه بگیرد!
چند سال پیش میروسلاوبلاژویچ كه نه – برانكو، مرد یخی و موفق فوتبال ایران چنین حرفی را گفت و به محض آنكه این حرف گفته شده حملات شدیدی از سوی كارشناسان، مربیان، بازیكنان و رسانه‌ها علیه او شكل گرفت و متن نهایی این بود: «آقای برانكو، ما قدرت اول آسیا هستیم»
حالا پس از سالها مشخص و معلوم است كه آن حرف برانكو غلط نبوده و جالب اینجاست كه حالا مربیان و كارشناسان هم با كارلوس خان دعوایی ندارند چرا كه به همه ما ثابت شده كه از آقایی ما در فوتبال آسیا، سالهاست كه گذشته و دیگر ایران قدرت اول آسیا نیست.
شاید زمان موجب تثبیت این دیدگاه شده است؛ شاید هم چون كی‌روش بزرگ این حرف را می‌زند كسی روی حرفش حرفی نمی‌زند. اما پرسش اصلی این است كه چرا؟
چرا ما دیگر ادعایی برای آقایی آسیا نداریم؟
دو نكته اساسی و زیر ساختی وجود دارد كه ما را به اینجایی كه امروز هستیم رسانده است.
نكته اول: دوری از علم فوتبال نسبت به ژاپن، كره و استرالیاست.
نكته دوم: دوری از خصوصی‌سازی و مقاومت در برابر آن.
در واقع همه اینها باز می‌گردد به استراتژی‌های كلان در دولتها و مجلس‌ها. چرا كه هر دو نكته از بالا (رأس هرم) به فوتبال ایران دیكته شده چه آن زمان كه آقا مجید (جلالی) نامه‌ای به رئیس‌جمهور نوشت و از وجود امثال برانكو و بلاژ و در آن زمان، گله كرد و عرصه را بر مربیان ایرانی تنگ كرد. و بحث نژادی را در فوتبال ایران وارد كرد و كسان دیگری چون قلعه‌نوعی با مبحث موبورها و چشم زاغ‌ها به آن دامن زدند. و چه آن روزها و این روزها كه مقاومت شدیدی در برابر خصوصی‌سازی می‌بینیم و به وضوح آن را نظاره می‌كنیم! در واقع عیب از استعدادها و علاقه ایرانیها به فوتبال نیست. بلكه عقب ماندگی ما در فوتبال به مباحثی باز می‌گردد كه از رأس هرم به وجود آمده و همچنان فوتبال ایران را آزار می‌دهد كه نمونه بارز و واضح آن اختلاف دولت و مجلس برای قطع بودجه دولتی فوتبال است كه بیم آن می‌رود لیگ‌برتر را در نیم‌فصل به تعطیلی بكشاند و اجازه ادامه آن را از اهالی فوتبال بگیرد!
قطعا در این شرایط نمی‌توان به صعود به رتبه‌های بالاتر دل خوش كرد؛ قطعا در این وضعیت نمی‌توان بازهم آقای آسیا شد و حتی تصور می‌كنیم چند سال بعد با این مسیری كه می‌رویم دیگر چهارم شدن و چهارم بودن هم برای ما آرزو خواهد بود و تصور نمی‌كنیم كه اتفاقی، اتفاقی رقم بخورد چرا كه استراكچر و زیر ساختهای فوتبال ایران كاملا خراب است و هرروز هم از علم و دنیای خصوصی فوتبال دورتر می‌شویم!
استرالیا، ژاپن و كره‌جنوبی در این دو فاكتور (همین دو فاكتور) بسیار پیشرفته‌تر از ایران هستند به آنها فوتبالی با قواعد خصوصی ساخته‌اند كه در این دنیای خصوصی برای پیشرفت بیشتر، سرمایه‌گذاری هم كرده‌اند. و چون هدف اقتصادی دارند برای نیل به این هدف از مربیان طراز اول دنیا هم استفاده می‌كنند و برای جلوگیری از ضررهای مالی به جای مدیر تیم‌های كاریزماتیك؛ سیستم مدیریتی دارند در نتیجه كمترین ضررها را دریافت می‌كنند و نهایتا با این كارها، تیم‌های ملی‌شان جلوتر از همه دیگران در آسیا، خط شكن و صف شكن شده‌اند.
راه معلوم است و چاه معلوم!
با این وجود عزم ملی در این رابطه در كار نیست؛ تا جایی كه جناب رسولی‌نژاد می‌گوید: «به دلیل عدم ارتباط مدیران قدیم سازمان تربیت‌بدنی با مجلس، آنها تصور كرده‌اند(!) كه فوتبال حرفه‌ای شده و بودجه را قطع كرده‌اند (!)
در چنین فضایی آیا می‌توان به آینده دل خوش كرد؟
پاسخ منفی است.
در چنین فضایی آیا می‌توان پیشرفت كرد؟ پاسخ بازهم منفی است؛ كاملاً منفی!
چند سال پیش میروسلاوبلاژویچ كه نه – برانكو، مرد یخی و موفق فوتبال ایران چنین حرفی را گفت و به محض آنكه این حرف گفته شده حملات شدیدی از سوی كارشناسان، مربیان، بازیكنان و رسانه‌ها علیه او شكل گرفت و متن نهایی این بود: «آقای برانكو، ما قدرت اول آسیا هستیم»
حالا پس از سالها مشخص و معلوم است كه آن حرف برانكو غلط نبوده و جالب اینجاست كه حالا مربیان و كارشناسان هم با كارلوس خان دعوایی ندارند چرا كه به همه ما ثابت شده كه از آقایی ما در فوتبال آسیا، سالهاست كه گذشته و دیگر ایران قدرت اول آسیا نیست.
شاید زمان موجب تثبیت این دیدگاه شده است؛ شاید هم چون كی‌روش بزرگ این حرف را می‌زند كسی روی حرفش حرفی نمی‌زند. اما پرسش اصلی این است كه چرا؟
چرا ما دیگر ادعایی برای آقایی آسیا نداریم؟
دو نكته اساسی و زیر ساختی وجود دارد كه ما را به اینجایی كه امروز هستیم رسانده است.
نكته اول: دوری از علم فوتبال نسبت به ژاپن، كره و استرالیاست.
نكته دوم: دوری از خصوصی‌سازی و مقاومت در برابر آن.
در واقع همه اینها باز می‌گردد به استراتژی‌های كلان در دولتها و مجلس‌ها. چرا كه هر دو نكته از بالا (رأس هرم) به فوتبال ایران دیكته شده چه آن زمان كه آقا مجید (جلالی) نامه‌ای به رئیس‌جمهور نوشت و از وجود امثال برانكو و بلاژ و در آن زمان، گله كرد و عرصه را بر مربیان ایرانی تنگ كرد. و بحث نژادی را در فوتبال ایران وارد كرد و كسان دیگری چون قلعه‌نوعی با مبحث موبورها و چشم زاغ‌ها به آن دامن زدند. و چه آن روزها و این روزها كه مقاومت شدیدی در برابر خصوصی‌سازی می‌بینیم و به وضوح آن را نظاره می‌كنیم! در واقع عیب از استعدادها و علاقه ایرانیها به فوتبال نیست. بلكه عقب ماندگی ما در فوتبال به مباحثی باز می‌گردد كه از رأس هرم به وجود آمده و همچنان فوتبال ایران را آزار می‌دهد كه نمونه بارز و واضح آن اختلاف دولت و مجلس برای قطع بودجه دولتی فوتبال است كه بیم آن می‌رود لیگ‌برتر را در نیم‌فصل به تعطیلی بكشاند و اجازه ادامه آن را از اهالی فوتبال بگیرد!
قطعا در این شرایط نمی‌توان به صعود به رتبه‌های بالاتر دل خوش كرد؛ قطعا در این وضعیت نمی‌توان بازهم آقای آسیا شد و حتی تصور می‌كنیم چند سال بعد با این مسیری كه می‌رویم دیگر چهارم شدن و چهارم بودن هم برای ما آرزو خواهد بود و تصور نمی‌كنیم كه اتفاقی، اتفاقی رقم بخورد چرا كه استراكچر و زیر ساختهای فوتبال ایران كاملا خراب است و هرروز هم از علم و دنیای خصوصی فوتبال دورتر می‌شویم!
استرالیا، ژاپن و كره‌جنوبی در این دو فاكتور (همین دو فاكتور) بسیار پیشرفته‌تر از ایران هستند به آنها فوتبالی با قواعد خصوصی ساخته‌اند كه در این دنیای خصوصی برای پیشرفت بیشتر، سرمایه‌گذاری هم كرده‌اند. و چون هدف اقتصادی دارند برای نیل به این هدف از مربیان طراز اول دنیا هم استفاده می‌كنند و برای جلوگیری از ضررهای مالی به جای مدیر تیم‌های كاریزماتیك؛ سیستم مدیریتی دارند در نتیجه كمترین ضررها را دریافت می‌كنند و نهایتا با این كارها، تیم‌های ملی‌شان جلوتر از همه دیگران در آسیا، خط شكن و صف شكن شده‌اند.
راه معلوم است و چاه معلوم!
با این وجود عزم ملی در این رابطه در كار نیست؛ تا جایی كه جناب رسولی‌نژاد می‌گوید: «به دلیل عدم ارتباط مدیران قدیم سازمان تربیت‌بدنی با مجلس، آنها تصور كرده‌اند(!) كه فوتبال حرفه‌ای شده و بودجه را قطع كرده‌اند (!)
در چنین فضایی آیا می‌توان به آینده دل خوش كرد؟
پاسخ منفی است.
در چنین فضایی آیا می‌توان پیشرفت كرد؟ پاسخ بازهم منفی است؛ كاملاً منفی!
گردآوری:گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع:navad.netمطالب داغ ورزشی:
تیم ملی بازی دارد،صلاح نیست فعلا رای نصرتی و شیث اعلام شود!
قابل توجه مارکا و آاس؛ تصویری از حرکت بی شرمانه بازیکنان بارسا
اظهارنظر استیلی درباره حضور خانم ها در ورزشگاه
اولادی: قسم می خورم مصدوم نیستم / تراکتور اگر من را می خواهد باید 7 – 8 بازیکن به پرسپولیس بدهد و یک مبلغ زیاد به خودم
چرا دادکان نامه حمایت از محمد نصرتی را امضاء نکرد؟
قابل توجه مارکا و آاس؛ تصویری از حرکت بی شرمانه بازیکنان بارسا
اظهارنظر استیلی درباره حضور خانم ها در ورزشگاه
اولادی: قسم می خورم مصدوم نیستم / تراکتور اگر من را می خواهد باید 7 – 8 بازیکن به پرسپولیس بدهد و یک مبلغ زیاد به خودم
چرا دادکان نامه حمایت از محمد نصرتی را امضاء نکرد؟
- توضیحات
- بازدید: 992
جدیدترین ها
اختصاصی سیمرغ
باز نشر مطالب پورتال سیمرغ تنها با ذکر نام و آدرس مجاز می باشد | طراحی سایت دارکوب