آقاى قطبى! اگر ديوانه نبوديد به ايران عزيزمان نمى‌آمديد

به گزارش ايسنا در متن یادداشت محمد مایلی‌كهن آمده است:

«در بحبوحه نتایج المپیك پكن و در شرایطی كه تمامی نگاه‌ها به نتایج كاروان ایران خلاصه شده و در شرایطی كه بدون كمترین نگاه به منافع ملی و مردمی، همه افرادی كه به نوعی در كاروان المپیك كشورمان حضور داشته‌اند، صرفا در برنامه‌های مختلف رادیو و تلویزیونی، رد اتهام از خود و انداختن گناه شكست به گردن كس دیگر بوده و هستند، آقای قطبی طی سخنانی پس از پایان بازی با ذوب آهن چنین ابراز نمودند كه اگر من دیوانه نبودم، به ایران نمی‌آمدم.

آقای قطبی! شما راست می‌گوید كه اگر دیوانه نبودید به ایران عزیزمان نمی‌آمدید اما، به نظر من شما خود را به كوچه‌ی علی چپ زده‌اید. در واقع اگر شما دیوانه‌ی عاقل مات كن نبودید به ایران پر در و گوهر نمی‌آمدید. آقای قطبی در واقع شما با ادبیات جدید اكثریت قریب به اتفاق به اصطلاح عاقل‌های فوتبال كشورمان بدون اینكه صدایی از كسی بلند شود را نمی‌توانستید مات كنید.

آقای قطبی! اگر شما دیوانه‌ی عاقل مات كن نبودید در كشور بزرگی چون ایران عزیز و دوست داشتنی آن هم در هزاره‌ی سوم و آن هم در عرصه‌ی مربی‌گری فوتبال نمی‌توانستید به ناگاه بدون كوچكترین سابقه‌ی مربی‌گری (به غیر از آنالیزوری كه جزء مربی‌گری محسوب نمی‌شود)، سكان هدایت یكی از بزرگترین، بهترین و محبوب‌ترین تیم‌های تاریخ میهن‌مان را با بهترین بازیكنان و بالاترین مبلغ دریافتی و كلیه‌ی امكانات رفاهی جانبی كه رقمی معادل هشتصد میلیون تومان می‌شود و در فاصله‌ی 48 ساعت مانده به شروع مسابقات لیگ فصل قبل را برعهده بگیرید.

بله آقای قطبی اگر دیوانه‌ی عاقل مات كن نبودید حمید استیلی را، این بازیكن اسبق تیم ملی و همكار فصل قبل شما و زننده‌ی گل به یادماندنی برابر آمریكا كه موجب شادی و شعف همه‌ی ایرانیان وطن پرست داخل و خارج گردید و در شرایطی كه همه‌ی شرایط پیش از فصل اعم از انتخاب بازیكن، آماده‌سازی جسمانی و تاكتیكی برعهده‌ی او بود - در واقع شما یك تیم شسته و رفته را از وی تحویل گرفته بودید - به این راحتی كنار نمی‌گذاشتید. البته تا همین جا كه حمید خان استیلی برای زدن آن گل زیبا كارش به محاكمه كشیده نشده است، شانس آورده است!

آقای قطبی! شما راست می‌گویید اگر دیوانه نبودید و از نوع عاقل مات كن آن علی‌رغم اینكه به اصطلاح همسرتان تمایلی به زندگی در ایران ندارد (البته در این زمینه حرف‌های بسیاری وجود دارد) پس از بازگشت از ایران در همان امارات كه همان گونه كه شدیدا تمایل داشتید با مبلغ بسیار كمتری در یكی از باشگاه‌های اماراتی قبول مسوولیت می‌كردید اما، دریغ از یك پیشنهاد. چرا كه همسایه‌ی عزیز حوزه‌ی خلیج فارس در زمینه‌ی استفاده از مربیان مجرب و با دانش فوق‌العاده باهوش عمل كرده و بی‌جهت پول خود را دور نریخته و همانند ما اجازه ندارند پول بیت المال را به هدر بدهند. چرا كه آنها باید پول را از جیب مبارك خودشان بدهند نه از جیب ملت (بیت المال).

آقای قطبی! شما راست می‌گوید اگر دیوانه نبودید دوباره به ایران نمی‌آمدید و آن هم با قراردادی معادل 50 درصد بیش از فصل گذشته، آن هم دقیقا همانند فصل گذشته و با یكی، دو روز زودتر از شروع مسابقات و مجددا آن هم با بهترین یارگیری‌ها و تمهیدات پیش از فصل كه این بار توسط (كماسی، عابدزاده و پیروانی) انجام شده بود.

آقای قطبی! شما راست می‌گوید، شما نمی‌توانستید وارد خاك ایران عزیز اسلامی شوید. خاكی كه عده‌ای بی‌شمار به آن عشق می‌ورزند، برای این كه لحظه‌ای بتوانند آن را بر دیدگان بگذارند و به همین جهت سال‌هاست كه اشك می‌ریزند و چه بسا از این همه قصه و غم صاحب ده‌ها درد لاعلاج شده باشند اما شما به یكباره توسط مدیران به اصطلاح خبره (؟!) صاحب شناسنامه‌ی ایرانی، گذرنامه‌ی ایرانی و كارت پایان خدمت از نظام وظیفه‌ی جمهوری اسلامی می‌شوید.

و بالاخره آقای قطبی اگر دیوانه عاقل مات كن نبودید برایتان این همه نظرسنجی مثبت از شبكه‌های مختلف رادیو و تلویزیونی به عمل نمی‌آمد كه فرستنده‌ی پیامك هر گزینه‌ای را انتخاب می‌كرد، صرفا به نفع شما بود و به همین راحتی و بدون هیچ كوشش و تلاشی و صرفا به دلیل برخی مسایل پشت پرده – در صورت لزوم در زمان لازم به آنها خواهم پرداخت – شما بر اریكه‌ی بهترین، محبوب‌ترین و مردمی‌ترین تیم ایران و شاید آسیا تكیه نمی‌زدید و قیافه‌ی حق به جانب نمی‌گرفتید.