خبرآنلاین:خلوتی سکوهای ورزشگاه آزادی بدجور توی ذوق می زد.پرسپولیس آنقدر بد نتیجه گرفته است که دیگر کسی حوصله آمدن به ورزشگاه را ندارد.حتی خیلی ها حوصله اینکه تلویزیون را روشن کنند و این بازی را از خانه تماشا کنند را هم ندارند.جایگاه 36،جایی که تیفوسی های این تیم همیشه آنجا را قرق می کنند هم خالی بود.این یک اتفاق بد برای پرسپولیس،لیگ برتر و در کل فوتبال ایران است.
تعداد تماشاگران کمتر از آن چیزی بود که بشود تصورش را کرد.در سرمای زمستان و در مواقعی که بازی ها در میانه های روز برگزار می شود تماشاگران بیشتری به ورزشگاه می آیند اما حالا....
محسن قهرمانی داور این بازی بود.او راس ساعت 7.45 در سوت خودش دمید تا بازی پرسپولیس و نفت تهران رسما آغاز شود. بازی سرخپوشان مثل هفت هفته قبل نبود.استرس ها کمتر شده بود و کاملا مشخص بود که آنها به یک نظم تیمی رسیده اند.اما حتی این فاکتور ها هم برای اینکه پرسپولیس را از بحران خارج کند کافی نیست.آنها باید به گل برسند،از گلی که زده اند دفاع کنند و در نهایت بتوانند سه امتیاز بازی را از آن خود کنند.اتفاقی که در بازی های قبل تنها در دقایقی پس از زدن گل افتاده است و پرسپولیسی ها یا آن بازی را باخته اند یا اینکه با تساوی به رختکن رفته اند.
این بازی اما کمی فرق می کرد.نفت تهران و منصور ابراهیم زاده برای اینکه ثابت کنند بدون دلیل به صدر جدول نرسیده اند آمده بودند تا بهترین بازی خود را مقابل پرسپولیس انجام بدهند.آنها هم مثل تیم بزرگ پایتخت چند بازیکن خود را به دلیل مصدومیت و محرومیت در اختیار نداشتند،اما باید حقیقت را گفت که از پرسپولیس تیم تر بودند و روانتر بازی می کردند.
نیمه نخست را باید این طور خلاصه کرد که دو تا پرسپولیس حمله کرد و دو تا نفت تهران.بی انصافی است اگر یک تیم را در این نیمه برتر از دیگری شمرد.شروع نیمه دوم.باز همان آش و همان کاسه.دیگر حوصله تماشاگران سر رفته بود.آنها هفته هاست که از منتظر پیروزی تیمشان هستند و دوست دارند مثل هواداران سایر تیمها با خوشحالی به خانه هایشان بروند.
تشویق ایمون زاید که ژوزه اعتقاد زیادی به او ندارد فقط و فقط یک معنی داشت.هواداران پرسپولیس گل می خواستند و چون زاید خاطرات خوبی را برای آنها رقم زده است تصور آنها این بود که این بازیکن می تواند دروازه نفت را باز کند.
هر چه از دقایق بازی می گذشت بازیکنان دو تیم پخته تر عمل می کردند و همین اتفاق باعث شده بود تا بازی در قیاس با نیمه نخست گرمتر شود.تعداد حملات بیشتر شده بود اما ضریب اشتباهات آنقدر زیاد بود که هیچ کدام از این موقعیت ها تبدیل به گل نمی شد.
ساعت ورزشگاه دقیقه 80 را نشان می داد که دیگر صبر هواداران لبریز شد.آنها که این همه دندان روی جگر گذاشته بودند وقتی عملکرد ضعیف بازیکنان خود را دیدند رو به شعار دادن آوردند:«بی غیرت ها حیا کنید،پرسپولیس را رها کنید.»آنها هم دیگر خسته شده اند.مثل خیلی از هواداران که فوتبال دلشان را زده است.نود دقیقه هم تمام شد و پرسپولیسی ها نتوانستند کاری از پیش ببرند.آنها خیلی وقت است که با پیروزی قهر کرده اند و نمی توانند حریفان خود را شکست بدهند.نکته آخر اینکه پرسپولیس از سال گذشته و زمانی که توانست همین تیم نفت را با مصطفی دنیزلی شکست بدهد نتوانسته هیچ حریفی را در ورزشگاه آزادی شکست بدهد.
تعداد تماشاگران کمتر از آن چیزی بود که بشود تصورش را کرد.در سرمای زمستان و در مواقعی که بازی ها در میانه های روز برگزار می شود تماشاگران بیشتری به ورزشگاه می آیند اما حالا....
محسن قهرمانی داور این بازی بود.او راس ساعت 7.45 در سوت خودش دمید تا بازی پرسپولیس و نفت تهران رسما آغاز شود. بازی سرخپوشان مثل هفت هفته قبل نبود.استرس ها کمتر شده بود و کاملا مشخص بود که آنها به یک نظم تیمی رسیده اند.اما حتی این فاکتور ها هم برای اینکه پرسپولیس را از بحران خارج کند کافی نیست.آنها باید به گل برسند،از گلی که زده اند دفاع کنند و در نهایت بتوانند سه امتیاز بازی را از آن خود کنند.اتفاقی که در بازی های قبل تنها در دقایقی پس از زدن گل افتاده است و پرسپولیسی ها یا آن بازی را باخته اند یا اینکه با تساوی به رختکن رفته اند.
این بازی اما کمی فرق می کرد.نفت تهران و منصور ابراهیم زاده برای اینکه ثابت کنند بدون دلیل به صدر جدول نرسیده اند آمده بودند تا بهترین بازی خود را مقابل پرسپولیس انجام بدهند.آنها هم مثل تیم بزرگ پایتخت چند بازیکن خود را به دلیل مصدومیت و محرومیت در اختیار نداشتند،اما باید حقیقت را گفت که از پرسپولیس تیم تر بودند و روانتر بازی می کردند.
نیمه نخست را باید این طور خلاصه کرد که دو تا پرسپولیس حمله کرد و دو تا نفت تهران.بی انصافی است اگر یک تیم را در این نیمه برتر از دیگری شمرد.شروع نیمه دوم.باز همان آش و همان کاسه.دیگر حوصله تماشاگران سر رفته بود.آنها هفته هاست که از منتظر پیروزی تیمشان هستند و دوست دارند مثل هواداران سایر تیمها با خوشحالی به خانه هایشان بروند.
تشویق ایمون زاید که ژوزه اعتقاد زیادی به او ندارد فقط و فقط یک معنی داشت.هواداران پرسپولیس گل می خواستند و چون زاید خاطرات خوبی را برای آنها رقم زده است تصور آنها این بود که این بازیکن می تواند دروازه نفت را باز کند.
هر چه از دقایق بازی می گذشت بازیکنان دو تیم پخته تر عمل می کردند و همین اتفاق باعث شده بود تا بازی در قیاس با نیمه نخست گرمتر شود.تعداد حملات بیشتر شده بود اما ضریب اشتباهات آنقدر زیاد بود که هیچ کدام از این موقعیت ها تبدیل به گل نمی شد.
ساعت ورزشگاه دقیقه 80 را نشان می داد که دیگر صبر هواداران لبریز شد.آنها که این همه دندان روی جگر گذاشته بودند وقتی عملکرد ضعیف بازیکنان خود را دیدند رو به شعار دادن آوردند:«بی غیرت ها حیا کنید،پرسپولیس را رها کنید.»آنها هم دیگر خسته شده اند.مثل خیلی از هواداران که فوتبال دلشان را زده است.نود دقیقه هم تمام شد و پرسپولیسی ها نتوانستند کاری از پیش ببرند.آنها خیلی وقت است که با پیروزی قهر کرده اند و نمی توانند حریفان خود را شکست بدهند.نکته آخر اینکه پرسپولیس از سال گذشته و زمانی که توانست همین تیم نفت را با مصطفی دنیزلی شکست بدهد نتوانسته هیچ حریفی را در ورزشگاه آزادی شکست بدهد.
گردآوری:گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع:khabaronline.irمطالب داغ ورزشی:
شادی و غم هواداران در یورو ۲۰۱۲ /گزارش تصویری
کاریکاتور/ماندگاری رحمتی در استقلال!
خلعتبری به جای لباس فوتبال لباس دامادی به تن كرد
عکس/بهترین بازیکن دیدار اسپانیا و پرتغال
کاریکاتور/ماندگاری رحمتی در استقلال!
خلعتبری به جای لباس فوتبال لباس دامادی به تن كرد
عکس/بهترین بازیکن دیدار اسپانیا و پرتغال
