لیگ برتر بسكتبال كه قرار است پویا باشد و مایه رونق، در سطوح ابتدایی مشكل دارد. تیم‌هایش مشخص نیستند، بازیكنانش پای قرارداد متوقف مانده‌اند و حتی 5 روز پیش از آغاز بازی‌ها نمی‌تواند برنامه‌اش را اعلام كند.
حالا به همه این موارد یك نكته را هم باید اضافه كرد. تیم صباباتری قهرمان دو فصل پی در پی جام باشگاه‌های آسیا بساط تیمداری را برچیده و قصد واگذاری دارد.
صباباتری از حدود 7سال پیش وارد لیگ شد. در ابتدا فینال‌هایی را با هم خانواده‌اش، صنام، برگزار كرد و بعد كه صنام منحل شد، جدال بر سر تصاحب قهرمانی بین صباباتری با پتروشیمی بندرامام بود و مهرام تهران. در آسیا اول حضور صنام خفیف بود، اما صباباتری با تداومش، موفقیت‌های بین‌المللی را نصیب بسكتبال كشورمان كرد و موج تازه پیروزی در عرصه رقابت‌های قاره كهن را به حركت انداخت.
با موفقیت‌های این تیم و توجه به این‌كه آنها همچنان نماینده ایران در جام باشگاه‌های آسیا باقی ماندند اصلا انتظار انتقال یا واگذاری نمی‌رفت؛ اما در ورزش ایران باید به این‌گونه اتفاقات عادت كرد. آیا ایران نارا به عنوان نایب قهرمان لیگ برتر در سال 82 از بسكتبال كنار نكشید؟ یا صنام كه 2 دوره قهرمان لیگ برتر شد و خیلی راحت به بسكتبال «نه» گفت و رفت.
تنها تفاوت رفتن صباباتری با سایر تیم‌ها زمان كناره‌گیری این تیم است. درست موقعی كه دو بار جام باشگاه‌های آسیا را صاحب شده و درست وقتی كه همه بابت موقعیت كنونی بسكتبال ایران در سطح بین‌المللی، انتظار یاری از سوی باشگاه‌هایی مثل صباباتری را دارند.
این تیم یك تیم بین‌المللی است و آسیا در بخش باشگاهی توانایی‌های صباباتری را باور دارد حال اگر تیمی با این شاخصه‌ها از دور خارج شود، بی‌شك بسكتبال آسیا نیز متضرر خواهد شد.
متاسفانه سال‌هاست در چنین شرایطی مسوولان ورزش تنها به بیان دیدگاه‌های خود می‌پردازند و با رویكرد به كلیات، دردها را كه همگان به آن واقفیم می‌گویند، اما نسبت به درمان، چاره‌جویی یا پیشگیری نمی‌شود. نظام باشگاه‌های ورزش كشور نیز به منظور توسعه و بهبود وضعیت، نیازمند تحقیق و پژوهش و بهره‌گیری از دانش روز و تجارب سایر كشورهاست. در وضعیت موجود هیچ‌گونه فعالیتی در این خصوص انجام نمی‌شود.
باشگاه‌های ورزشی نقش بسیار مهم و موثری در عمومی كردن ورزش از یك‌سو و ارتقای ورزش قهرمانی و حرفه‌ای از سوی دیگر دارند. باشگاه‌های ورزشی با ایجاد انگیزه و جذب جوانان به ورزش قهرمانی و تربیت ورزشكار در رشته‌های مختلف، همچنین با برگزاری رقابت‌های ورزشی، باعث شور و نشاط در جوامع می‌شوند.
این نهاد ورزشی تامین‌كننده ورزشكارن نخبه برای كشور و عامل رسیدن به افتخارات بین‌المللی ورزشی می‌شود كه نتایج آن آثار سیاسی، اقتصادی و فرهنگی مناسب را در پی دارد. باشگاه‌ها به عنوان بنگاه‌های اقتصادی در ایجاد مشاغل مختلف، كاهش امور تصدی‌گری دولت، جذب سرمایه‌گذاری و مشاركت‌های مردمی و نتیجه درآمد ناخالص ملی نقش و سهم دارند.
باشگاه صباباتری در دسته‌بندی باشگاه‌ها جزو صنایع وابسته به نیروهای نظامی است. سال‌های گذشته وزارت دفاع با تیم‌هایی مثل مهمات‌سازی و صنایع دفاع در حد تیم‌های نظامی فعالیتش را دنبال می‌كرد؛ اما از ابتدای دهه 80 با ورود صنام وارد باشگاه‌های ورزشی قهرمانی شد. با از سرگیری فعالیت صباباتری حضور گسترده‌تر وزارت دفاع را در عرصه بسكتبال شاهد بودیم، اما این روند در سال 85 با انحلال صنام متوقف شد.
هر سیستمی برای فعالیت صحیح نیازمند برنامه‌ریزی راهبردی، برنامه‌ریزی عملیاتی و اجرایی است. با این وضعیت درخصوص برنامه‌ریزی راهبردی و عملیاتی فعالیت‌های درخور توجهی صورت نمی‌گیرد. به علت ضعف در ساختار و تشكیلات مرتبط با باشگاه‌های ورزشی توجهی به برنامه‌ریزی راهبردی نیز نمی‌شود.
در شرایط فعلی حیات تیم‌ها از جمله تیم‌هایی كه امسال از بسكتبال دل كندند، قائم به فرد است نه سیستم. مدیری علاقه‌ای به بسكتبال ندارد و تمام سرمایه‌های موجود باشگاه را صرف یكی دو رشته خاص می‌كند و از قبول مسوولیت‌های ممكن طفره می‌رود و در قبال هیچ‌كس نیز پاسخگو نیست، چون بررسی وضعیت موجود نظام باشگاه‌های ورزشی كشور نشان می‌دهد عمده عوامل مربوط به سیستم نظارت كنترل و ارزیابی وجود ندارد.
به عنوان نمونه اهداف كلان و عملیاتی قابل سنجش برای نظام باشگاه‌ها در دسترس نیست. می‌گویند كسی از مردم قمشه اصفهان باری از ظرف‌های شیشه داشت و بر الاغی نهاده و می‌خواست از دروازه شهر بگذرد. عشار (مامور گمرك خودمان) چوبی به بارش نواخت و گفت چه داری؟ صاحب بار گفت: اگر یكی دیگر بزنی دیگر هیچ!
بسكتبال ایران در این چند سال به همان بار شیشه شبیه است. آنقدر ضربات چپ و راست به آن وارد می‌شود كه اگر ادامه پیدا كند، آینده این ورزش را به مخاطره می‌اندازد. یكی دیگر از دلایل عمده بی‌ثباتی تیم‌ها، عدم كنترل دستمزدها در ادوار گذشته است؛ روزگاری كه چند تیم معدود با پشتوانه مالی مناسب، فرصت را از سایرین سلب كردند و با «مدیریت با پول» موفقیت‌های مقطعی خود را رقم زدند.
غافل از آن‌كه در راه ثبات تیمداری كه به پایداری ورزش می‌انجامد، هدف اصلی «مدیریت بر پول» است. وقتی دستمزدها تا حد غیرمتعارف بالا رفت و تیم‌های بسیاری در عرصه رقابت كم آوردند، دوباره شاهد حضور هیات‌ها و تربیت بدنی‌ها هستیم كه این مساله با اصل لیگ باشگاهی منافات دارد.
ظاهرا چاره‌ای نیست. چند تیم باشگاهی كنار رفتند و این همه بازیكن روی دست مانده‌اند. اگر كمك‌های همین چند تا هیات و تربیت بدنی نباشد، تكلیف چه می‌شود؟ امروز بسكتبال با این پرسش و پرسش‌های دیگر روبه‌روست و مخارج تیمداری هر ساله قربانی می‌گیرد و چاره‌ای هم نیست؛ همان‌گونه كه سرمربی صباباتری از بی‌ثمر ماندن تلاش‌هایش در بسكتبال ابراز گلایه می‌كند و بابت كارهایی كه خود و بازیكنانش در طول این سال‌ها انجام داده‌اند حسرت می‌خورد. تیمی‌كه 4 ماه را با وعده‌های مسوولانش سپری كرد و در فاصله 8 روز تا آغاز لیگ برتر خبر واگذاری‌اش منتشر می‌شود، قهرمان ایران و آسیاست. پس وای به حال سایر تیم‌ها كه با رویاهای رنگارنگ در عرصه این ورزش روزگار می‌گذرانند!
منبع:جام جم آنلاین
با موفقیت‌های این تیم و توجه به این‌كه آنها همچنان نماینده ایران در جام باشگاه‌های آسیا باقی ماندند اصلا انتظار انتقال یا واگذاری نمی‌رفت؛ اما در ورزش ایران باید به این‌گونه اتفاقات عادت كرد. آیا ایران نارا به عنوان نایب قهرمان لیگ برتر در سال 82 از بسكتبال كنار نكشید؟ یا صنام كه 2 دوره قهرمان لیگ برتر شد و خیلی راحت به بسكتبال «نه» گفت و رفت.
تنها تفاوت رفتن صباباتری با سایر تیم‌ها زمان كناره‌گیری این تیم است. درست موقعی كه دو بار جام باشگاه‌های آسیا را صاحب شده و درست وقتی كه همه بابت موقعیت كنونی بسكتبال ایران در سطح بین‌المللی، انتظار یاری از سوی باشگاه‌هایی مثل صباباتری را دارند.
این تیم یك تیم بین‌المللی است و آسیا در بخش باشگاهی توانایی‌های صباباتری را باور دارد حال اگر تیمی با این شاخصه‌ها از دور خارج شود، بی‌شك بسكتبال آسیا نیز متضرر خواهد شد.
متاسفانه سال‌هاست در چنین شرایطی مسوولان ورزش تنها به بیان دیدگاه‌های خود می‌پردازند و با رویكرد به كلیات، دردها را كه همگان به آن واقفیم می‌گویند، اما نسبت به درمان، چاره‌جویی یا پیشگیری نمی‌شود. نظام باشگاه‌های ورزش كشور نیز به منظور توسعه و بهبود وضعیت، نیازمند تحقیق و پژوهش و بهره‌گیری از دانش روز و تجارب سایر كشورهاست. در وضعیت موجود هیچ‌گونه فعالیتی در این خصوص انجام نمی‌شود.
باشگاه‌های ورزشی نقش بسیار مهم و موثری در عمومی كردن ورزش از یك‌سو و ارتقای ورزش قهرمانی و حرفه‌ای از سوی دیگر دارند. باشگاه‌های ورزشی با ایجاد انگیزه و جذب جوانان به ورزش قهرمانی و تربیت ورزشكار در رشته‌های مختلف، همچنین با برگزاری رقابت‌های ورزشی، باعث شور و نشاط در جوامع می‌شوند.
این نهاد ورزشی تامین‌كننده ورزشكارن نخبه برای كشور و عامل رسیدن به افتخارات بین‌المللی ورزشی می‌شود كه نتایج آن آثار سیاسی، اقتصادی و فرهنگی مناسب را در پی دارد. باشگاه‌ها به عنوان بنگاه‌های اقتصادی در ایجاد مشاغل مختلف، كاهش امور تصدی‌گری دولت، جذب سرمایه‌گذاری و مشاركت‌های مردمی و نتیجه درآمد ناخالص ملی نقش و سهم دارند.
باشگاه صباباتری در دسته‌بندی باشگاه‌ها جزو صنایع وابسته به نیروهای نظامی است. سال‌های گذشته وزارت دفاع با تیم‌هایی مثل مهمات‌سازی و صنایع دفاع در حد تیم‌های نظامی فعالیتش را دنبال می‌كرد؛ اما از ابتدای دهه 80 با ورود صنام وارد باشگاه‌های ورزشی قهرمانی شد. با از سرگیری فعالیت صباباتری حضور گسترده‌تر وزارت دفاع را در عرصه بسكتبال شاهد بودیم، اما این روند در سال 85 با انحلال صنام متوقف شد.
هر سیستمی برای فعالیت صحیح نیازمند برنامه‌ریزی راهبردی، برنامه‌ریزی عملیاتی و اجرایی است. با این وضعیت درخصوص برنامه‌ریزی راهبردی و عملیاتی فعالیت‌های درخور توجهی صورت نمی‌گیرد. به علت ضعف در ساختار و تشكیلات مرتبط با باشگاه‌های ورزشی توجهی به برنامه‌ریزی راهبردی نیز نمی‌شود.
در شرایط فعلی حیات تیم‌ها از جمله تیم‌هایی كه امسال از بسكتبال دل كندند، قائم به فرد است نه سیستم. مدیری علاقه‌ای به بسكتبال ندارد و تمام سرمایه‌های موجود باشگاه را صرف یكی دو رشته خاص می‌كند و از قبول مسوولیت‌های ممكن طفره می‌رود و در قبال هیچ‌كس نیز پاسخگو نیست، چون بررسی وضعیت موجود نظام باشگاه‌های ورزشی كشور نشان می‌دهد عمده عوامل مربوط به سیستم نظارت كنترل و ارزیابی وجود ندارد.
به عنوان نمونه اهداف كلان و عملیاتی قابل سنجش برای نظام باشگاه‌ها در دسترس نیست. می‌گویند كسی از مردم قمشه اصفهان باری از ظرف‌های شیشه داشت و بر الاغی نهاده و می‌خواست از دروازه شهر بگذرد. عشار (مامور گمرك خودمان) چوبی به بارش نواخت و گفت چه داری؟ صاحب بار گفت: اگر یكی دیگر بزنی دیگر هیچ!
بسكتبال ایران در این چند سال به همان بار شیشه شبیه است. آنقدر ضربات چپ و راست به آن وارد می‌شود كه اگر ادامه پیدا كند، آینده این ورزش را به مخاطره می‌اندازد. یكی دیگر از دلایل عمده بی‌ثباتی تیم‌ها، عدم كنترل دستمزدها در ادوار گذشته است؛ روزگاری كه چند تیم معدود با پشتوانه مالی مناسب، فرصت را از سایرین سلب كردند و با «مدیریت با پول» موفقیت‌های مقطعی خود را رقم زدند.
غافل از آن‌كه در راه ثبات تیمداری كه به پایداری ورزش می‌انجامد، هدف اصلی «مدیریت بر پول» است. وقتی دستمزدها تا حد غیرمتعارف بالا رفت و تیم‌های بسیاری در عرصه رقابت كم آوردند، دوباره شاهد حضور هیات‌ها و تربیت بدنی‌ها هستیم كه این مساله با اصل لیگ باشگاهی منافات دارد.
ظاهرا چاره‌ای نیست. چند تیم باشگاهی كنار رفتند و این همه بازیكن روی دست مانده‌اند. اگر كمك‌های همین چند تا هیات و تربیت بدنی نباشد، تكلیف چه می‌شود؟ امروز بسكتبال با این پرسش و پرسش‌های دیگر روبه‌روست و مخارج تیمداری هر ساله قربانی می‌گیرد و چاره‌ای هم نیست؛ همان‌گونه كه سرمربی صباباتری از بی‌ثمر ماندن تلاش‌هایش در بسكتبال ابراز گلایه می‌كند و بابت كارهایی كه خود و بازیكنانش در طول این سال‌ها انجام داده‌اند حسرت می‌خورد. تیمی‌كه 4 ماه را با وعده‌های مسوولانش سپری كرد و در فاصله 8 روز تا آغاز لیگ برتر خبر واگذاری‌اش منتشر می‌شود، قهرمان ایران و آسیاست. پس وای به حال سایر تیم‌ها كه با رویاهای رنگارنگ در عرصه این ورزش روزگار می‌گذرانند!
منبع:جام جم آنلاین
ساير مطالب:
نيكبخت واحدی: من پنالتی زن اول پرسپوليس هستم
2 پيشنهاد از تیم های اروپایی برای دروازه‌بان فوتسال
