به گزارش خبرنگار خبرگزاری فارس، وقوع یك اتفاق خوشایند كه با زدن سه گل همراه بود، باعث شد تا مربی امروزی منچستر یونایتد انگلیس در سنین كم و ایام جوانی، از فكر مهاجرت به كانادا دور شود و به كار در فوتبال در كشورش، اسكاتلند، ادامه دهد تا به سابقه نیم قرن حضور برسد.
سر آلكس فرگوسن شنبه شب در هفته سیزدهم لیگ برتر برابر استوك سیتی، پنجاه سال حضور مستمر خود را در فوتبال جشن گرفت. او در حالی به این افتخار كم نظیر رسید كه در همه مصاحبه هایش به یك حقیقت پنهان به عنوان عامل اساسی برای دوامش اشاره داشت؛ عاملی كه خود اسباب ترقی و پیشرفت اش را فراهم كرد.
فرگوسن 66 ساله در این گفت و گوهای مفصل و پرموضوع، عنوان كرد: "زمانی كه جوان بودم و در اسكاتلند بازی می كردم، بازیكنی معمولی به حساب می آمدم. می دیدم از راه فوتبال آینده ای ندارم و احتمالا به درآمدی هم نمی‌رسم. باید به فكر تامین آینده خود باشم. به عنوان مثال، به پیشنهاد پدرم برای ترك اسكاتلند و حضور در كلنادا گوش فرا دهم."
او ادامه می‌دهد: "در مقعطی، غرق در افكار ترك وطن و مهاجرت بودم كه وقوع یك اتفاق خوشایند سبب شد تا برای همیشه از چنین فكری چشم پوشی كنم و با میل فراوان، در وادی فوتبال به كار ادامه دهم. آنقدر در این مسیر پیش روم كه 50 سال پیشینه حضور را به عنوان مربی و بازیكن در اختیار بگیرم."
* یك اتفاق خوشایند
فرگوسن كه برخلاف دوران جوانی كه بازی می‌كرد، جوان نیست و سنی از او گذشته و دلش به نوه هایش در محیط خارج از زمین خوش است، در همه مصاحبه های كه به مناسبت پنجاهمین سالگرد حضورش داشته، به نكته ای جالب اشاره كرده است.
او با رجوع به گذشته های دور، به یاد زمانی افتاد كه در سال 1958، تیم كوئینز پارك در یك بازی دسته دومی لیگ اسكاتلند در ورزشگاه استایر پارك، 2 بر یك مقابل تیم استرانر باخت.
در آن تاریخ، فرگوسن جوان كه عضو ذخیره رنجرز بود، به سبب برخی ناملایمت، می خواست به پیشنهاد پدرش برای ترك فوتبال، مهاجرت به كانادا و در پیش گرفتن حرفه ای در آنجا اقدام كند.
او در دیدار بعدی از سوی بیل پینكرتون به بازی گرفته شد و در مقابل حریفی گمنام، به یكباره سه گل زد. همین سه گل، آنچنانكه خود تاكید دارد، سبب شد تا به كلی همه افكار گذشته را كنار بگذارد.
* تغییر عقاید
فرگوسن می گوید: "با زدن آن سه گل، نظرم تغییر كرد. به خودم گفتم، اگرچه توانمندی بالای فوتبالی مانند ستارگان هم عصر خود ندارم؛ اما می توانم در سطح درجه دو، به كار ادامه دهم و بطور نسبی هم موفق باشم."
وی ادامه می دهد: "از آن روز به بعد تلاش زیاد، سرلوحه كارم قرار گرفت. در آن ایام با وجودی كه بطور ذاتی بازیكنی با كلاس بالا نبودم، از حد تیم های اسكاتلندی فراتر نرفتم؛ اما در عرصه مربیگری رده های بسیار خوبی را دیدم. همراه منچستر یونایتد برای خود، اعتباری جهانی به دست آوردم و برای خود كسی شدم. از این بابت، خدا را بسیار شكر می‌كنم كه توانستم بدون مشكل جسمانی در عرصه سخت و طاقت فرسا فوتبال، دوام بیاورم و تا به اینجا، یعنی پنجاه سالگی، پیش بیایم."
* یك قدم تا جاودانگی
فرگوسن 66 ساله كه حدود 45 روز دیگر در آخرین روز از سال میلادی، قدم در 67 سالگی خواهد گذاشت، پس از اینكه در سنین كم از افكار ترك فوتبال و انتقال به كانادا دور شد، توانست به عنوان بازیكنی متوسط، بازی در تیم های سن جانستون، دانفرملین، فالكرك و آیریونایتد را تجربه كند. در تمام سال‌های دوره بازیگری، نتوانست نامی از یك چهره بزرگ را از خود به جای گذارد.
در حقیقت، آوازه او از زمانی آغاز شد كه كفش هایش را برای همیشه در سال 1974 آویخت و لباس مربیگری را برتن كرد.
او برای این منظور به سرعت عهده‌دار مسئولیت مربیگری شد و در همان سال، مربیگری تیم استرلین شایر را برعهده گرفت كه گمنام بود. در این تیم به طور جدی با الفبای مربیگری و مدیریت تیم از كنار زمین آشنا شد. پس از این، او راهی سن میرن شد كه تیمی درجه دو به حساب می آمد.
بعد از این دو ایستگاه، آماده حضور در تیمی بزرگ نظیر آبردین شد و مربیگری تیم ملی اسكاتلند را به چشم دید.
در سال 1986، فرگوسن كه به تجربیات ارزشمندی در حیطه مربیگری رسیده بود، به پیشنهاد منچستر یونایتد پاسخ مثبت داد و به این تیم آمد. حضوری كه بعد گذشت بیش از دو دهه، ادامه داشته و این مربی با كسب عناوین متعدد داخلی و اروپایی، خود را تا حد یكی از سه مربی برتر دنیای توپ گرد، جاودانه ساخته است.
این مربی كه بنظر می رسد در عرصه فوتبال، خستگی ناپذیر و خط پایان را هرگز نمی شناسد، می گوید: "وقتی وارد كار مربیگری شدم، فكر نمی كردم روزی برسد كه هواداران، بازیكنان و مسئولین، پنجاه سال حضور در فوتبال را برایم جشن بگیرند. این نقطه كه در روی آن ایستاده ام، برایم بسیار ارزشمند است و امیدوارم كه بتوانم بازهم به پیش بروم و موفق باشم."
