به گزارش خبرگزاری فارس و به نقل از نیوز استیتمن، خیلی ها تصور می‌كنند كه ترس اتریش از آلمان از بین رفته و اروپای بدون مرز و دچار شده به آلزایمر، این روزها دیگر نمی‌تواند خاطرات تلخ كشتار نژادپرستان هیتلر را به یاد آورد.
این سوال امروز در اذهان عمومی نقش بسته؛ اتریش، كشوری كه از كوچكترین سند افتخار خود تندیسی باشكوه در خیابان ها ساخته، هرگز از اسطوره فوتبالش كه روزی به هیتلر توهین كرد، مجسمه ای نساخته است؟
این كشور میزبان یورو 2008 بود و این می‌توانست بهترین فرصت برای معرفی پله اتریش به نظر برسد؛ اما جالب این جا است كه در برگزاری این مسابقات، كوچكترین اشاره ای به نام این بازیكن نشد. آیا سایه آلمان نازی هنوز هم بر سر اتریش سنگینی می‌كند؟
رابین استامر، نویسنده گاردین، در گزارشی از این راز، پرده بر می‌دارد. وی در آغاز نوشته خود چنین می آورد: ماتیاس سیندلار افتخار فوتبال اتریش است؛ اما گویا در یورو 2008 مایه سرافكندگی این كشور بود.
سیندلار كه از او به عنوان پله فوتبال در زمان جنگ جهانی یاد می كنند، روحیه ای سراسر ضد نازیسم داشت. او در تمام مصاحبه هایش، كلام را با توهین به هیتلر و ادای احترام به قربانیان اندیشه وی آغاز می كرد.
در یورو 2008 نیز كاملا مشهود بود كه مردم آلمان، اتریش را به منزله حیاط خلوت خود دانسته و یك بیننده غریبه، گاه تصور می كرد میزبان واقعی آلمان است؛ نه اتریش. چرا در اتریش خبری از سیندلار نیست؛ كسی كه برابر ظلم ایستاد و به وظیفه انسانی خود عمل كرد؟ نه خیابانی به نام او است، نه تندیسی و نه حتی سنگ قبری نیمه با شكوه كه یك گردشگر بی خبر از تاریخ، با دیدنش كمی به فكر فرو رود.
او یكی از بهترین بازیكنان فوتبال جهان بود كه هم از هیتلر ضربه خورد و هم از كشورش. بی تردید این روزها، ضربه ای كه از خودی بر پیكره پوسیده او وارد می‌شود، كاری تر است. به راستی، چرا اتریش در یورو 2008 نامی از این اسطوره نبرد؛ در حالی كه می كوشید بین اسكی نیمه معروف خود و فوتبال، به زور تبلیغات، ارتباط برقرار كند؟
مردم اتریش كه خرابی وین، سالزبورگ و ترس از هیتلر هنوز در جانشان زمزمه‌گر است، همچنان در قلب قاره بی مرز اروپا، خفقان رفاه آور را بر آزادی دردسرساز ترجیح می دهند؟ دوستی با كشور ثروتمند آلمان تا این حد سودآور است كه خون سیندلار اینگونه فراموش شود؟
هیچ پوستری، هیچ ورزشگاهی و هیچ برنامه تلویزیونی از وی منتشر نشد. امروز قطعه پازل گم شده فوتبال اتریش، ترمیم چمن ارنست هاپل نیست؛ بلكه یادآوری نام بلند سیندلار به نسل جوانی است كه در خیابان های زیبای كشورشان، به تقلید از جوانان آلمانی، به هر فساد اخلاقی تن داده و هویت خود را فراموش می كنند.
امروز مردم از خود می پرسند كه چرا باید روی جعبه شكلات نام موزارت نیمه آلمانی نیمه اتریشی حك شود؛ در حالی كه هیچ یادی از قربانیان كشورگشایی هیتلر بر زبان نیاید. امروز فقط قدیمی های وین می‌توانند در قبرستان سنترال فرید هوف این شهر قبر خاك آلوده سیندلار را تماشا كنند.
جالب اینجا است كه طرح اتوبان از میان قبرستان، درست از روی همین قبر می‌گذرد؛ تا دیگر نامی از این فوتبالیست به میان نیاید. سیندلار به مرد كاغذی فوتبال اتریش شهرت داشت؛ مردی از روستای موراویا كه امروز در خاك جمهوری چك قرار دارد.
سیندلار را وقتی با بدن سرد و بیجان پیدا كردند كه در بستر مرگ با دست نوشته ای افتاده بود. هیچكس نفهمید كه روی كاغذ او چه نوشته شده بود؛ اما نسل جدید می تواند دوباره و در فوتبالی آزاد و مستقل، صدها سیندلار را پرورش دهد.
امروز این حقیقت آشكار است كه راز سیندلار در نوع مذهب یا اعتقادش نبوده؛ او تنها می خواسته به عنوان یك انسان از فوتبال لذت ببرد.
