با اینکه بازی تیمهای ملی فوتبال ایران و کره جنوبی تا اندازه ای تحت تاثیر دربی بی خطر و بی مزه 66 بود ولی مانع از پرداختن و تحلیل این بازی ضعیف و تقریبا سردرگم نخواهد بود.
تیم ملی ما هم ضعیف بازی می کند، هم بازیکنان تازه وارد که مطمئن از جای ثابتشان هستند بی انگیزه شده اند و هم بازیکنان قدیمی مانند کریمی و مهدوی کیا که می توانند کمک بسیار بزرگی برای تیم ملی باشند، نیستند!
تیم ملی ما تحت تاثیر تیم حریف بازی میکند ،آنهم در مقابل 60-70 هزار نفر تماشاگر خودی! تیم ملی ما کوبندگی زمان بازی دایی در خط حمله را ندارد!
تیم ملی ما به معنای واقعی انسجام ندارد. هرچند در این بازی بهتر از بازیهای قبلی بودند اما قدرت و انسجام تیم ملی یعنی برد ، برد در خانه که اگر در خانه حریف کم آوردیم ، به مساوی راضی باشیم.
آقای دایی اگر تیم و سیستم بازی را بهتر از قبل نچیند و بازیکنانش را خوب انتخاب نکند و خوب تمرین ندهد ، بازی باعربستان در ایران را هم از دست خواهد داد ،آنوقت دیگر هیچ چیزی به کمک ما نمی آید.
هنوز می توانیم، مخصوصا که کره شمالی عربستان را برد، و ماهم نیاز به برد همین تیم عربستان داریم . امارات ضعیف است ولی رفتار پیش بینی نشده دارد. کره جنوبی با برد در بازی بعدی ، خود را خواهد کند ... و تیم دوم خواهیم شد. بازهم اما و اگر گریبان ما را خواهد گرفت. همانی که خود دایی مدتها در دوران بازیگری دچار آن بوده است. چرا از آن موقعیتهای آزار دهنده عبرت نمی گیرد؟
تیم ملی نیاز به تقویت سیستم و تغییر تاکتیک دارد. تیم ملی نیاز دارد به کوبندگی و استحکام و انسجام بیشتر.
اینها حرف دل هواداران است آقای دایی.
چرا صدای تماشاگران در یک بازی باشگاهی همچون دربی پرسپولیس و استقلال ، ورزشگاه را می لرزاند و چند ساعت مانده به آغاز بازی التماس میکنند که دیگر نیایید ، جا نیست ولی برای بازی ملی کوس استدعای آمدن به ورزشگاه زده می شود؟
درست است که شاید مهمترین دلیل را باید در رفتار بد رسانه ها دانست که برای فروش بیشتر همانطور که نکونام هم به آن به درستی اشاره می کند , به تیم ملی نمی پردازند و سراغ دو تیم سرخ و آبی می روند اما نمی توان منکر این شد که جدا از بعضی رفتارهای دایی با همه تغییراتی که کرده ، ضعف در بازی تیم ملی یکی از مهمترین دلایل استقبال نکردن از بازیهای تیم ملی است.
