به گزارش خبرگزاري فارس، در گام نخست بد نيست كه دليل انتخاب اين چهار تيم آسيايي روشن شود. ايران از بدو تاسيس فدراسيون در اين كشور، همواره از تيم‌هاي صاحب سبك، بازيكنان خوش تكنيك، هواداران بي شمار و تقريبا كم نظير و مربياني كوشا، بوده است. ايران در سالهاي اخير همواره از تيم‌هاي موفق بوده كه در رنكينگ جهاني رتبه قابل توجهي داشته است.
كره جنوبي در 10 سال اخير سرمايه‌گذاري معني‌داري در اين رشته داشته است؛ ميزباني‌هاي متعدد از قهرمانان اروپا، تاسيس چندين آكادمي بين‌المللي و تيم ملي منسجمي كه همواره از قدرت‌هاي برتر آسيا بوده است.
عراق هرگز صاحب يك فوتبال ريشه‌دار و اهل تكنيك و تاكتيك نبوده؛ اما تاريخ نشان مي‌دهد همواره تيمي دردسرساز و صد البته، پر فراز و نشيب بوده است. براي مقامات فيفا، فدراسيون فوتبالي كه همواره در تلاش براي كشف راهي به سوي موفقيت است، ارزش بسياري دارد. عراق چنين رفتاري را به خصوص در دو دهه گذشته، باوجود تمام مشكلات سياسي و اقتصادي داشته است.
ژاپن نيز هميشه به عنوان يك قطب انكار ناپذير در قاره كهن مطرح بوده است. سرمايه‌گذاري و فرهنگ‌سازي اكنون يك مثال آشكار و واضح براي سرمايه كشورها شده تا بياموزند چگونه مي‌شود در جهان فوتبال از هيچ، به خيلي رسيد.
قياس فيفا در مورد اين چهار كشور از سال 1992 ميلادي آغاز مي‌شود؛ زمانيكه ايران در رتبه 61 جهان قرار داشت، ژاپن 5 پله پائين تر از ايران بود؛ اما كره جنوبي در جايگاه 49 جا خوش كرده بود. عراق در آن سال رتبه‌اي بهتر از 82 نداشت.
فيفا در ماه ژانويه 1992 نامه اي مي‌نويسد به تمام ارگان‌ها، نمايندگي‌ها و فدراسيون‌ها تا ميزان علاقه مندي و سرمايه گذاري براي رشد در رنكينگ و رسيدن به سطح استانداردهاي جهاني را اعلام كند. اين يك فرصت بزرگ براي جهش كشورها و رسيدن به رتبه‌اي قابل توجه محسوب مي‌شد. در آن سال فقط ژاپن با اختصاص مبلغي قابل توجه، از فيفا خواست تا ضمن ارسال بازرسان خود، سطح آنها را با ارائه برنامه‌اي منسجم مشخص كرده و بالا ببرند.
تاثير اين اقدام در جولاي همان سال مشخص شد؛ بدين شكل كه ايران در رتبه 54 قرار گرفت و ژاپن با صعودي چشمگير، به رتبه 43 جهان رسيد. كره جنوبي پيشرفت خوبي داشت و خود را به رتبه 36 جهان رساند. در اين ميان عراق به خاطر تاسيس 18 آكادمي با هزينه دولت، به رتبه 57 جهان دست يافت.
از اين بعد، شاهد افت عجيب فوتبال ايران هستيم؛ جنگي نابرابر ميان ايران و عراق است كه ناخودآگاه منحني‌هاي رشد را دستخوش تغييرات زيادي مي‌كند. كره و ژاپن با جدايي از ايران، بار خود را بسته و به سمت رتبه‌هاي بهتر جدول مي‌روند.
فاصله فوتبال ايران با شرق دور، روز به روز افزايش پيدا مي‌كند؛ به طوريكه 5 ژوئن سال 1996 رتبه اين تيم در جهان 122 است. حال آنكه ژاپن در پله 26 و كره در پله 51 جهان ايستاده‌اند. به راستي علت اين افت شديد چيست؟
آنطور كه در علل كارشناسي شده فيفا ثبت است، مسائل مهمي كه در زير به آنها اشاره شده، باعث افت شديد فوتبال ايران شده‌اند.
1- عدم وجود مديريت صحيح در ورزش به خصوص در مقوله باشگاه‌داري
2- گزارش بسيار منفي بازرسان فيفا از وضعيت و امكانات باشگاه‌هاي معتبر ايران از قبيل كيفيت چمن، بدنسازي، ورزشي، روان شناسي و ...
3- كسب نتايج بسيار نااميد كننده در سطح ملي
پيروزي معروف ايران مقابل كره جنوبي با آن 6 گل معروف، باعث شد تا فيفا نگاهي تازه به اين كشور بيندازد؛ نگاهي نوين كه باعث شد به يك باره از رتبه 122 كه بدترين رتبه تاريخ فوتبال ايران در فيفا است، به 57 صعود كند.
آيا حضور در جام جهاني، جام ملت‌ها يا يك پيروزي پرگل مي‌تواند فوتبال يك كشور را تا اين حد در رنكينگ فيفا پررنگ كند؟ قطعا فاكتورهاي ديگري در اين ميان وجود دارند كه باعث شده‌اند فيفا، آنها را با نگاهي ديگر مورد ارزيابي قرار بدهد.
اول جولاي سال 1996 فوتبال عراق به بدترين روزهاي تاريخ خود رسيد. اين كشور به رتبه 139 تنزل پيدا كرد.
صعود 50 پله ايران بلافاصله شكسته شد و كارشناسان اين موفقيت مقطعي را حاصل يك شوك مديريتي يا شانس دانستند. ايران باز هم افت كرد و تا 1997 روزهاي تلخي را تجربه كرد. اين براي اولين بار بود كه فوتبال ايران پائين تر از عراق در رنكينگ جاي مي‌گرفت؛ ايران به رقم 87 قناعت كرد و اين در حالي بود كه ژاپن خود را به رتبه 16 مي رساند. علت رشد منطقي فوتبال ژاپن از ديد فيفا در 4 مقوله مهم خلاصه مي‌شود.
* سرمايه گذاري صنايع بزرگ اتومبيل و ... در بخش خصوصي به عنوان حاميان مالي
* ارتباط گسترده با فيفا در بخش آموزش و انتقال اطلاعات جديد و مورد استفاده
* توجه گسترده و حرفه‌اي رسانه‌ها و مطبوعات ژاپن و برگزاري كلاس‌هاي آموزشي خبرنگاري ورزشي و فوتبال
* كسب نتايج مثبت در سطح باشگاهي و ملي
پس از آن، ايران ديگر به رتبه عجيب 87 نرسيد و همواره در حال صعود بود؛ اما مي‌شود اينطور نتيجه گرفت كه هرگز نخواست حق خود را از رنكينگ بگيرد.
جنگ شديد 3 فوتبال مطرح آسيا كره، ژاپن و ايران در سال 1999 ديدني بود. ايران در رتبه 27، ژاپن 20 و كره جنوبي 17 جهان؛ اين فوق العاده بود و خيلي از كارشناسان هنوز هم در تحليل‌هاي خود از آن سال‌ها به عنوان سالهاي خوش ياد مي‌كنند. اين صعود ارزشمند باز هم ادامه پيدا كرد.
گويا ايران سر همراهي دو رقيب خود را نداشت و كره و ژاپن با سرعتي تحسين برانگيز پيش مي‌رفتند تا جاييكه فوتبال ژاپن به رتبه 9 و كره به رتبه 20 رسيد. ايران همچنان حوالي رتبه‌هاي 40 تا 50 حركت مي‌كرد.
سال 2000 سال انتقام ايران از شرق دور بود. ايران خود را به رتبه 43 رنكينگ جهان رساند و ژاپن با افتي شديد، به رتبه 58 رسيد.
پيشرفت عجيب عراق از همين سال آغاز شد تا جاييكه در سال 2002 عراق به رتبه 50 رسيد. اين براي فدارسيون اين كشور يك پيروزي ارزشمند محسوب مي‌شد.
جام جهاني 2002 كه به صورت مشترك ميان كره جنوبي و ژاپن برگزار مي‌شد، براي رشد اين دو كشور به خصوص كره، فرصتي بسيار مناسب بود؛ اما پس از آن ديگر جهش جدي از اين دو كشور در رنكينگ نديديم.
جنگ در عراق فوتبال اين كشور را در ابتداي سال 2006 به رتبه نگران كننده 74 و سپس 94 رساند؛ اما قهرماني در آسيا همه چيز را عوض كرد. آسيا مجبور شد با عينكي جديد، فوتبال عراق را زير نظر بگيرد. در ابتداي سال 2007 ايران بالاتر از ژاپن و كره جنوبي بود؛ اما افت ايران از رتبه 32 به سمت رتبه 47 باعث شد ژاپن بار ديگر قطب برتر آسيا باشد.
كره جنوبي در 10 سال اخير سرمايه‌گذاري معني‌داري در اين رشته داشته است؛ ميزباني‌هاي متعدد از قهرمانان اروپا، تاسيس چندين آكادمي بين‌المللي و تيم ملي منسجمي كه همواره از قدرت‌هاي برتر آسيا بوده است.
عراق هرگز صاحب يك فوتبال ريشه‌دار و اهل تكنيك و تاكتيك نبوده؛ اما تاريخ نشان مي‌دهد همواره تيمي دردسرساز و صد البته، پر فراز و نشيب بوده است. براي مقامات فيفا، فدراسيون فوتبالي كه همواره در تلاش براي كشف راهي به سوي موفقيت است، ارزش بسياري دارد. عراق چنين رفتاري را به خصوص در دو دهه گذشته، باوجود تمام مشكلات سياسي و اقتصادي داشته است.
ژاپن نيز هميشه به عنوان يك قطب انكار ناپذير در قاره كهن مطرح بوده است. سرمايه‌گذاري و فرهنگ‌سازي اكنون يك مثال آشكار و واضح براي سرمايه كشورها شده تا بياموزند چگونه مي‌شود در جهان فوتبال از هيچ، به خيلي رسيد.
قياس فيفا در مورد اين چهار كشور از سال 1992 ميلادي آغاز مي‌شود؛ زمانيكه ايران در رتبه 61 جهان قرار داشت، ژاپن 5 پله پائين تر از ايران بود؛ اما كره جنوبي در جايگاه 49 جا خوش كرده بود. عراق در آن سال رتبه‌اي بهتر از 82 نداشت.
فيفا در ماه ژانويه 1992 نامه اي مي‌نويسد به تمام ارگان‌ها، نمايندگي‌ها و فدراسيون‌ها تا ميزان علاقه مندي و سرمايه گذاري براي رشد در رنكينگ و رسيدن به سطح استانداردهاي جهاني را اعلام كند. اين يك فرصت بزرگ براي جهش كشورها و رسيدن به رتبه‌اي قابل توجه محسوب مي‌شد. در آن سال فقط ژاپن با اختصاص مبلغي قابل توجه، از فيفا خواست تا ضمن ارسال بازرسان خود، سطح آنها را با ارائه برنامه‌اي منسجم مشخص كرده و بالا ببرند.
تاثير اين اقدام در جولاي همان سال مشخص شد؛ بدين شكل كه ايران در رتبه 54 قرار گرفت و ژاپن با صعودي چشمگير، به رتبه 43 جهان رسيد. كره جنوبي پيشرفت خوبي داشت و خود را به رتبه 36 جهان رساند. در اين ميان عراق به خاطر تاسيس 18 آكادمي با هزينه دولت، به رتبه 57 جهان دست يافت.
از اين بعد، شاهد افت عجيب فوتبال ايران هستيم؛ جنگي نابرابر ميان ايران و عراق است كه ناخودآگاه منحني‌هاي رشد را دستخوش تغييرات زيادي مي‌كند. كره و ژاپن با جدايي از ايران، بار خود را بسته و به سمت رتبه‌هاي بهتر جدول مي‌روند.
فاصله فوتبال ايران با شرق دور، روز به روز افزايش پيدا مي‌كند؛ به طوريكه 5 ژوئن سال 1996 رتبه اين تيم در جهان 122 است. حال آنكه ژاپن در پله 26 و كره در پله 51 جهان ايستاده‌اند. به راستي علت اين افت شديد چيست؟
آنطور كه در علل كارشناسي شده فيفا ثبت است، مسائل مهمي كه در زير به آنها اشاره شده، باعث افت شديد فوتبال ايران شده‌اند.
1- عدم وجود مديريت صحيح در ورزش به خصوص در مقوله باشگاه‌داري
2- گزارش بسيار منفي بازرسان فيفا از وضعيت و امكانات باشگاه‌هاي معتبر ايران از قبيل كيفيت چمن، بدنسازي، ورزشي، روان شناسي و ...
3- كسب نتايج بسيار نااميد كننده در سطح ملي
پيروزي معروف ايران مقابل كره جنوبي با آن 6 گل معروف، باعث شد تا فيفا نگاهي تازه به اين كشور بيندازد؛ نگاهي نوين كه باعث شد به يك باره از رتبه 122 كه بدترين رتبه تاريخ فوتبال ايران در فيفا است، به 57 صعود كند.
آيا حضور در جام جهاني، جام ملت‌ها يا يك پيروزي پرگل مي‌تواند فوتبال يك كشور را تا اين حد در رنكينگ فيفا پررنگ كند؟ قطعا فاكتورهاي ديگري در اين ميان وجود دارند كه باعث شده‌اند فيفا، آنها را با نگاهي ديگر مورد ارزيابي قرار بدهد.
اول جولاي سال 1996 فوتبال عراق به بدترين روزهاي تاريخ خود رسيد. اين كشور به رتبه 139 تنزل پيدا كرد.
صعود 50 پله ايران بلافاصله شكسته شد و كارشناسان اين موفقيت مقطعي را حاصل يك شوك مديريتي يا شانس دانستند. ايران باز هم افت كرد و تا 1997 روزهاي تلخي را تجربه كرد. اين براي اولين بار بود كه فوتبال ايران پائين تر از عراق در رنكينگ جاي مي‌گرفت؛ ايران به رقم 87 قناعت كرد و اين در حالي بود كه ژاپن خود را به رتبه 16 مي رساند. علت رشد منطقي فوتبال ژاپن از ديد فيفا در 4 مقوله مهم خلاصه مي‌شود.
* سرمايه گذاري صنايع بزرگ اتومبيل و ... در بخش خصوصي به عنوان حاميان مالي
* ارتباط گسترده با فيفا در بخش آموزش و انتقال اطلاعات جديد و مورد استفاده
* توجه گسترده و حرفه‌اي رسانه‌ها و مطبوعات ژاپن و برگزاري كلاس‌هاي آموزشي خبرنگاري ورزشي و فوتبال
* كسب نتايج مثبت در سطح باشگاهي و ملي
پس از آن، ايران ديگر به رتبه عجيب 87 نرسيد و همواره در حال صعود بود؛ اما مي‌شود اينطور نتيجه گرفت كه هرگز نخواست حق خود را از رنكينگ بگيرد.
جنگ شديد 3 فوتبال مطرح آسيا كره، ژاپن و ايران در سال 1999 ديدني بود. ايران در رتبه 27، ژاپن 20 و كره جنوبي 17 جهان؛ اين فوق العاده بود و خيلي از كارشناسان هنوز هم در تحليل‌هاي خود از آن سال‌ها به عنوان سالهاي خوش ياد مي‌كنند. اين صعود ارزشمند باز هم ادامه پيدا كرد.
گويا ايران سر همراهي دو رقيب خود را نداشت و كره و ژاپن با سرعتي تحسين برانگيز پيش مي‌رفتند تا جاييكه فوتبال ژاپن به رتبه 9 و كره به رتبه 20 رسيد. ايران همچنان حوالي رتبه‌هاي 40 تا 50 حركت مي‌كرد.
سال 2000 سال انتقام ايران از شرق دور بود. ايران خود را به رتبه 43 رنكينگ جهان رساند و ژاپن با افتي شديد، به رتبه 58 رسيد.
پيشرفت عجيب عراق از همين سال آغاز شد تا جاييكه در سال 2002 عراق به رتبه 50 رسيد. اين براي فدارسيون اين كشور يك پيروزي ارزشمند محسوب مي‌شد.
جام جهاني 2002 كه به صورت مشترك ميان كره جنوبي و ژاپن برگزار مي‌شد، براي رشد اين دو كشور به خصوص كره، فرصتي بسيار مناسب بود؛ اما پس از آن ديگر جهش جدي از اين دو كشور در رنكينگ نديديم.
جنگ در عراق فوتبال اين كشور را در ابتداي سال 2006 به رتبه نگران كننده 74 و سپس 94 رساند؛ اما قهرماني در آسيا همه چيز را عوض كرد. آسيا مجبور شد با عينكي جديد، فوتبال عراق را زير نظر بگيرد. در ابتداي سال 2007 ايران بالاتر از ژاپن و كره جنوبي بود؛ اما افت ايران از رتبه 32 به سمت رتبه 47 باعث شد ژاپن بار ديگر قطب برتر آسيا باشد.
