قطبی در مصاحبه های مختلفش سعی دارد صعود ایران به جام جهانی 2010 را با قهرمانی دراماتیک پرسپولیس در فصل گذشته مقایسه کند.
 
.وجه شبه بین این دو رویداد که البته یکی از انها هنوز رخ نداده،"فتح ناامیدانه" یک موفقیت بزرگ است.افشین قطبی چند دقیقه پس از باخت چهار بر یک پرسپولیس مقابل استقلال اهواز در فصل گذشته گفت:"من در سیاهی مطلق شب هم روزنه ای از نور می بینم.پس هنوز به قهرمانی تیم خودم امیدوارم."
بهترین تیم کنونی اسیا
امیدواری این روزهای قطبی نیز متاثر از همان روحیه امیدوار و مثبت اندیش اوست.با این حال داستان بازی کره جنوبی-ایران اما تفاوت های اساسی با شرایط بازی پرسپولیس-سپاهان دارد.پرسپولیس در ان روز تاریخی جلوی صد هزار تماشاگر خودش و با یک تیم سرحال و برتری جو،باید تیمی هم سطح خود را شکست میداد.ایران اما باید در زمین بهترین تیم کنونی اسیا پیروز شود یا حداقل یک امتیاز بگیرد تا بلکه نتیجه بازی عربستان-کره شمالی،ما را به پلی اف برساند.
بازی با کره جنوبی در سئول،بازی با تیمی است که چند کلاس از تیم حال حاضر ایران بالاتر است و هواداران زادی را هم حامی خود می بیند.پس این داستان به کلی با آنچه در آخرین روز لیگ فصل گذشته رخ داد،تفاوت دارد.کافی است نمایش ایرن مقابل امارات را مقایسه کنیم با بازی اروپائی کره جنوبی-عربستان؛مسابقه ای که در سطح فوتبال اروپا نیز جزو بازیهای سطح بالا محسوب می شود.
مدیریت مسابقه
ما از کره خیلی ضعیف تریم و عربستان هم فوتبال بهتری از ایران بازی میکند؛چیزی که از نتایج بازی ایران با دو تیم مدعی گروه در تهران نیز میتوان فهمید.در این شرایط بهتر است افشین قطبی غلظت خوشبینی اش را کاهش دهد و تیمش را با گرایش دفاعی ارنج کند.اگر دو بازی روز اخر همزمان شود،ما با ارامش بهتری میتوانیم بازی کنیم و گل نخوردن را هم در اولویت اول قرار دهیم تا در دقایق پایانی نیمه دوم،با آگاهی از نتیجه بازی ریاض،حالت هجومی خود را تشدید کنیم.
افشین قطبی در بازی با کره شمالی،مدیریت مسابقه اش خوب بود اما بهتر است در سئول،نیروهای دفاعی بیشتری در ترکیب اصلی قرار بگیرند.وقتی ما علی کریمی و شجاعی و مهدوی کیا را در خط سوم سیستم 1-3-2-4 قرار میدهیم،نباید انتظار داشته باشیم که دینامیسم خوبی در فاز دفاع و انتقال از حمله به دفاع داشته باشیم.به خصوص با اغاز نیمه دوم که رکود کریمی و مهدوی کیا تشدید میشود،فشار زیادی به سازمان دفاعی ایران وارد میشود.بهتر است قطبی برای بازی با کره جنوبی،لوزی هجومی تیم ملی را با تلفیقی از نیروهای پا به توپ و عناصر دفاعی و دونده ارنج کند.
گزینه های چپ و راست
یک گزینه میتواند بیرون گذاشتن هاشمیان از ترکیب اصلی و فرستادن شجاعی یا کریمی به راس خط حمله باشد.در این صورت یک جای خالی در خط سوم ایجاد میشود که فریدون زندی یا معدنچی میتوانند آن را پر کنند.حضور زندی در خط سوم سیستم 1-3-2-4 باعث میشود دو هافبک دفاعی ایران اغلب اوقات از حمایت زندی برخوردار باشند و دیرتر تحلیل بروند.اگر هم معدنچی فیکس باشد و در سمت چپ خط سوم بازی کند،وزن دوندگی تیم ایران در یک سوم دفاعی بالا میرود و دفاع چپ ما نیز میتواند بیشتر به فکر دفاع کردن باشد.فیکس بودن معدنچی یک حسن دیگر هم دارد؛اینکه فشار هجومی ایران از دوش کعبی و مهدوی کیا برداشته میشود و جناح چپ ایران نیز در طراحی حملات مشارکت خواهد کرد تا بازیکنان جناح راست هم فشار کمتری تحمل کنند.
مهندسی انرژی
 پس ما دو گزینه برای لوزی هجومی داریم تا بین کارهای دفاعی و هجومی صاحب تعادل شویم.یکی استفاده از زندی در پست شماره 10 و قرار گرفتن مهدوی کیا و کریمی در راست و چپ است.راس جلوی ای لوزی نیز مسعود شجاعی خواهد بود تا توان مالیکت توپ ما در یک سوم دفاعی کره بالا برود.گزینه دیگر هم استفاده از کریمی در پست شماره 10 و حضور مهدوی کیا و معدنچی در راست و چپ است که شجاعی هم در راس خط حمله قرار خواهد گرفت.در فرم دوم کریمی و شجاعی میتوانند چند دقیقه یک بار جای خود را با هم عوض کنند.
قطبی با انتخاب یکی از این دو گزینه کلی،هم در مهندسی انرژی تیمش بهتر عمل خواهد کرد و هم میزان مالکیت توپ ایران را افزایش خواهد داد.برای نیمه دوم هم بسته به شرایط بازی میتوانیم تغییرات مناسب داشته باشیم.از جمله تعویض مهدوی کیا با خلعتبری(برای تشدید حملات) یا ورود مبعلی و پژمان نوری به زمین،برای قوی شدن خط میانی و حفظ نتیجه.فراموش نکنیم کره جنوبی با بازیکنان ذخیره اش نیز کیفیت فنی بالاتری در مقایسه با تیم ما دارد و قطبی باید با نگاهی متعادل به دفاع و حمله و با اولویت قرار دادن کسب حداقل امتیاز از سئول،تیم ملی را در جریان بازی مدیریت کند.
 
 گردآوری:گروه خبرسیمرغ
www.seemorgh.com/news
 منبع : goal.com