1-یک نتیجه "خوب" گرفتیم.تمام کسانی که فکر میکنند ایران باید می برد،این حس خود را از 25 دقیقه جلو بودن وام گرفته اند.کره جنوبی فوتبالش یک کلاس از فوتبال ما بالاتر است؛چیزی که در بازی دیروز تازه پررنگ نبود.دلیل پررنگ نبودن این "فاصله" نیز خارج شدن بازی از فرم بود.کره جنوبی صعودش به عنوان تیم اول گروه به جام جهانی مسجل شده بود و بیشتر با "شور" بازی میکرد،تا شعور.کره بیشتر "غریزی" بازی میکرد تا فرمال.اگر صعود کره قطعی نبود،ما بازی سخت تری داشتیم.شبیه شرایطی که هفته قبل عربستان در سئول تجربه کرد.بازی دیروز یک بازی غریزی بود.هر وقت فوتبالی که یکطرفش ایران یا تیمی از ایران باشد،غریزی شود؛ما سود میکنیم چه اینکه فوتبال ایران هنوز بر پایه مسائل غریزی و روانی نفس می کشد.
2-افشین قطبی یک خطای "سیستمی" در ارنج تیم ملی داشت.وقتی استراتژی کلی یک تیم در بازی بیرون خانه،تجمع در زمین خودی،باز شدن به محض تصاحب توپ و استفاده از ضد حملات است و وقتی در سیستم 2-4-4 دو هافبک کناری را از بین مهره های عقب رو انتخاب کرده ایم،باید از بین دو مهاجم حداقل یک نفر "استارتر" و سرعتی باشد؛کاری که قطبی انجام نداد و علی کریمی و شجاعی را در خط حمله قرار داد.نتیجه این شد که ما در گرفتن توپ موفق بود و میتوانستیم توپ را در یک سوم میانی هم بچرخانیم اما در "بالا رفتن" و رسیدن به منطقه خطر کره دچار مشکل میشدیم.
باید به این نکته توجه کنیم که حضور دو مهره ایستا و هنرمند در خط حمله مال زمانی است که از مالکیت توپ و عقب نشینی حریف در اغلب اوقات مطمئن هستیم و میخواهیم فشار بیشتری به حریف وارد کنیم.در بازی پرفشار بیرون خانه اما کریمی و شجاعی کنار هم،انرژی یکدیگر را تحلیل میبرند.هرکدام از این دو مهره اگر کنار یک مهاجم استارتر قرار میگرفتند،هم فرصت تقسیم انرژی بهتری پیدا میکردند و هم فضای بیشتری برایشان هنگام داشتن توپ،باز میشد.افشین قطبی،مهدوی کیا و نوری را در راست و چپ قرار داد و به هدفش که بستن کانال های کناری و حمایت از مدافعان کناری بود،رسید اما در انتقال از دفاع به حمله در نبود مهاجم سرعتی مشکل داشتیم.شاید قرار دادن معدنچی یا برهانی کنار کریمی انتخاب بهترین بود؛انتخاب بهتر سیستمی.نیباید به صرف اینکه شجاعی دروازه کره را باز کرده،قطبی را در تفکر سیستمی موفق بدانیم.
3- باید از گرفتن یک امتیاز در سئول خوشحال باشیم.ما جائی باختیم که دو امتیاز در امارات از دست دادیم و در تهران نتوانستیم حتی یک امتیاز مقابل عربستان بگیریم.کره جنوبی و عربستان با فاصله زیادی بهتر از ما بودند.تفاوت کیفی فوتبال کره جنوبی و ایران،در یک بازی "غریزی" و "خارج از فرم" هم مشخص بود.باید به خودمان بیائیم و چه به جام جهانی برویم و چه حذف شویم؛برویم دنبال ریشه های ضعف مان؛ریشه هائی که باعث میشد از غریزی شدن و زیاد شدن زیر توپ زدن ها در یک بازی خوشحال شویم.فوتبال کر و کثیف دیگر کافی است.چه جهانی شویم و چه نه .... وقت این است كه كمی هم فكر كنیم.
2-افشین قطبی یک خطای "سیستمی" در ارنج تیم ملی داشت.وقتی استراتژی کلی یک تیم در بازی بیرون خانه،تجمع در زمین خودی،باز شدن به محض تصاحب توپ و استفاده از ضد حملات است و وقتی در سیستم 2-4-4 دو هافبک کناری را از بین مهره های عقب رو انتخاب کرده ایم،باید از بین دو مهاجم حداقل یک نفر "استارتر" و سرعتی باشد؛کاری که قطبی انجام نداد و علی کریمی و شجاعی را در خط حمله قرار داد.نتیجه این شد که ما در گرفتن توپ موفق بود و میتوانستیم توپ را در یک سوم میانی هم بچرخانیم اما در "بالا رفتن" و رسیدن به منطقه خطر کره دچار مشکل میشدیم.
باید به این نکته توجه کنیم که حضور دو مهره ایستا و هنرمند در خط حمله مال زمانی است که از مالکیت توپ و عقب نشینی حریف در اغلب اوقات مطمئن هستیم و میخواهیم فشار بیشتری به حریف وارد کنیم.در بازی پرفشار بیرون خانه اما کریمی و شجاعی کنار هم،انرژی یکدیگر را تحلیل میبرند.هرکدام از این دو مهره اگر کنار یک مهاجم استارتر قرار میگرفتند،هم فرصت تقسیم انرژی بهتری پیدا میکردند و هم فضای بیشتری برایشان هنگام داشتن توپ،باز میشد.افشین قطبی،مهدوی کیا و نوری را در راست و چپ قرار داد و به هدفش که بستن کانال های کناری و حمایت از مدافعان کناری بود،رسید اما در انتقال از دفاع به حمله در نبود مهاجم سرعتی مشکل داشتیم.شاید قرار دادن معدنچی یا برهانی کنار کریمی انتخاب بهترین بود؛انتخاب بهتر سیستمی.نیباید به صرف اینکه شجاعی دروازه کره را باز کرده،قطبی را در تفکر سیستمی موفق بدانیم.
3- باید از گرفتن یک امتیاز در سئول خوشحال باشیم.ما جائی باختیم که دو امتیاز در امارات از دست دادیم و در تهران نتوانستیم حتی یک امتیاز مقابل عربستان بگیریم.کره جنوبی و عربستان با فاصله زیادی بهتر از ما بودند.تفاوت کیفی فوتبال کره جنوبی و ایران،در یک بازی "غریزی" و "خارج از فرم" هم مشخص بود.باید به خودمان بیائیم و چه به جام جهانی برویم و چه حذف شویم؛برویم دنبال ریشه های ضعف مان؛ریشه هائی که باعث میشد از غریزی شدن و زیاد شدن زیر توپ زدن ها در یک بازی خوشحال شویم.فوتبال کر و کثیف دیگر کافی است.چه جهانی شویم و چه نه .... وقت این است كه كمی هم فكر كنیم.
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:goal.com
