1) علی دایی كجاست؟ این، شاید یكی از مهمترین سوالات روز ورزش ایران باشد. بعد از هیاهوی وحشتناك اطراف او در تمام ماه‌ها و روزهای سال گذشته خورشیدی، علی دایی در تب و تاب مرگبار نوروز 88 و بعد از زانو زدن تیم ملی فوتبال كشورمان مقابل عربستان، از كار بركنار شد تا كمتر از یك ماه بعد، در سكوتی مطلق و بی‌نظیر فرو برود؛ سكوتی كه تاكنون نیز خدشه‌ای بر آن وارد نشده و از جنبه‌ای، در تمام طول دو دهه اخیر هیچ نمونه مشابه دیگری نیز نداشته است.
2) شاید این مقایسه، دشوار و تا حدودی جسورانه باشد، اما نگاهی به وقایع اخیر كشور پرده از شباهتهای شگفت‌انگیز دو شخصیت بزرگ تاریخ معاصر ایران برمی‌دارد؛ علی دایی و اكبر هاشمی رفسنجانی! گرچه عملكرد و شهرت نامبردگان در جامعه امروز كشورمان تفاوت‌های عمیق و بنیادینی با یكدیگر دارند، اما نگاهی موشكافانه‌تر به اثرگذاری این دو در حوزه‌های تخصصی‌شان، راز شباهتهای بی‌بدیل آنان را فاش می‌كند؛ تشابهاتی كه بیشتر از آنچه مربوط به شخصیت، خلق و خو و كنش‌های آنان باشد، ریشه در تعاملات عمومی و واكنش‌های مردمی در قبال دایی و هاشمی دارد.
3)اكبر هاشمی رفسنجانی از بنیانگذاران ارشد نظام جمهوری اسلامی است كه برای سال‌های طولانی منتخب توده‌های مردم در پست‌های حساس و استراتژیك سیستم سیاسی حاكم بوده است. بیرون از مرزهای این «گربه نشسته» و در خیلی از نقاط جهان، سیاست در ایران با این شیخ كرمانی شناخته می‌شود و بسیاری از صاحبنظران بین‌المللی، هاشمی را یكی از مهمترین استوانه‌های نظام اسلامی ایران قلمداد می‌كنند. او اما، بدون تعارف، در تمام سال‌های یكی - دو دهه اخیر مخالفانی نیز داشته است كه بعضا در ضدیت با سیاستگذاری‌های هاشمی، سینه چاك می‌داده‌اند. در برخی از موارد، دامنه این «عدم محبوبیت» یا دست كم «عدم موافقت» با مردمطمئن انقلاب ایران، تا درونی‌ترین لایه‌های اجتماعی نیز رسوخ می‌كرد و لابه‌لای آن دیالوگ‌های معروف داخل تاكسی‌ها یا ایستگاه‌های اتوبوس آفتابی می‌شد. اكبر هاشمی رفسنجانی، از سال‌های واپسین دهه 60، جسته و گریخته به «اشرافیت‌گرایی» متهم می‌شد و حتی این اواخر، مخالفانش این اتهام را صراحتا به وی نسبت می‌دادند. در پاره‌ای از مواقع، عدم اقبال عمومی نسبت به رییس دولت‌های پنجم و ششم، كار را به شكست‌های محسوس و ملموس هاشمی می‌كشاند؛ چنانچه این رویه در انتخابات مجلس ششم به اوج خودش رسید و البته در نهمین انتخابات ریاست جمهوری به شكل خفیف‌تری تكرار شد. بسیاری از ما شهروندان عادی، روزهای فراوانی را به یاد می‌آوریم كه هم طبقه‌ای‌هایمان و سایر كسانی كه با ما زیر آسمان این شهر نفس می‌كشیدند، علاج وقایع را در عبور از هاشمی می‌جستند...
4) علی دایی نیز، حكایت كاملا مشابهی دارد. روزگاری كاپیتان سابق تیم‌ملی والیبال ایران از سفر اردویی‌اش به آسیای جنوب‌شرقی سخن می‌گفت و اینكه در آن كشور، وی را نه به واسطه مهارتی كه از آن سود می‌برد، كه به اعتبار ایرانی بودنش و هموطنی‌اش با علی دایی تحویل می‌گرفتند و هنگام خرید، به او تخفیف می‌دادند! این، شاید مشتی از خروار اعتبار و شكوه كاپیتان سابق تیم‌ملی فوتبال ایران باشد؛ عزتی كه البته باز هم محصور در خارج از مرزهای كشور زادگاهش است! دایی از نظر بسیاری از جهانیان سمبل فوتبال ماست. او عضو یكی از كمیته‌های معتبر فیفاست و به ندرت مراسم مهمی از قبیل قرعه‌كشی تورنمنت‌های تراز اول بین‌المللی یا اهدای جوایز به برترین‌های فوتبال قاره یا حتی جهان، بدون دعوت از او برگزار می‌شود.علی دایی اما،به همان اندازه كه در محافل بین‌المللی معتبر است، درخاك ایران مهجور به شمار می‌آید. مرد 109 گله فوتبال ما و ارسال‌كننده پاس‌های زرین دو گل از تاریخی‌ترین گل‌های ایران برابر استرالیا و آمریكا،هیچگاه در فوتبال ایران هواخواهان زیادی نداشته است. درست زمانی كه مقامات ارشد سیاسی نشست و برخاست با مرد اردبیلی را به هر قیمتی كه شده در برنامه‌های روزانه‌شان می‌گنجاندند و به آن مباهات می‌كردند، اغلب آدم‌های كوچه و بازار به خاطر زمزمه‌های اوج گرفته نظر مساعدی نسبت به وی نداشتند و به او اقبال نشان نمی‌دادند. این، فقط علی دایی است كه پس از شش بازی توفانی در آغازین هفته‌های لیگ سوم حرفه‌ای و به ثمر رساندن هفت گل زیبا،می‌تواند به واسطه تنها و تنها یك نمایش ضعیف، در دقایق میانی بازی هشتم مورد بی‌مهری قرار بگیرد و هو شود. این فقط علی دایی است كه می‌تواند سپر بلای بدترین تیم تاریخ باشد و همه ملامت‌هایی كه باید نثار كریمی و آن حركت اعتراضی‌اش می‌شد، به خودش اختصاص بدهد و این، فقط علی دایی است كه می‌تواند ظرف 10 دقیقه و فقط به خاطر یك گل، از بهشت به دوزخ نقل‌مكان كند و فریاد «سلطان علی‌دایی» را با خشمگینانه‌ترین ورژن‌های «حیا كن، رها كن» تاخت بزند. بدنه جامعه، به ندرت به علی دایی رو كرده و در بیشتر مواقع، او نیز به اشرافیت متهم شده است. كیست كه نداند چه روزها و شب‌هایی، فوتبالدوستان ایرانی چاره برون رفت فوتبال ایران از بحران را «نبودن» دایی قلمداد می‌كردند؟!...
5) علی دایی و اكبر هاشمی رفسنجانی، به سرنوشت مشابهی در عرصه‌های فعالیت‌شان مبتلا شدند. دست روزگار، ایام سكوت و كنج عزلت آنان را نیز در برهه‌ای مشترك تقریر كرد. پس از وقایع مربوط به انتخابات خبرساز دهم، بسیاری از آنان كه تصور می‌كردند كار نظام و سیاست با هاشمی تمام شده و نفع مملكت در كنار نشستن او است، حتی سكوت سیاستمدار عالیرتبه 75 ساله را نیز برنتافتند و مشتاقانه او را به ایفای نقشی فعالانه‌تر فراخواندند. برخلاف باور بخشی از عوام و حتی خواص، این دیگر هاشمی نبود كه از رابطه‌اش با سیاست، سودی یكطرفه می‌برد بلكه او به مثابه یكی از ممتازترین نخبه‌های سیاسی ایران زمین، این پتانسیل را داشت و همواره دارد كه برای هر چه بسامان‌تر كردن اوضاع، به یاری كشور بشتابد. حدیث علی دایی و فوتبال هم، بی‌كم‌وكاست همین حكایت است. امروز و در وانفسای فوتبال بی‌ستاره، فوتبالی كه هزار مشكل دارد، اما از «حلال» در آن خبری نیست و فوتبالی كه آشكارا رو به اضمحلال می‌رود، حتی مخالفان سوگند خورده دایی نیز دریافته‌اند كه رابطه فوتبال ایران با او، قصه خیابان یكطرفه نیست و مرد درجه یك ورزش كشور، می‌تواند به علاج محبوب بیمارش برخیزد. چنین است كه این روزها، رقابت بر سر شكستن سكوت دایی است و همان‌ها كه در راندنش گوی سبقت را از هم ربوده بودند، برای بازگرداندنش سرودست می‌شكنند!
6) علی دایی به واسطه نقشی كه در فوتبال ایران دارد و البته خاستگاه جغرافیایی‌اش به «شهریار» تشبیه می‌شود. اكبر هاشمی‌رفسنجانی را نیز به حكم علاقه‌ای كه به «امیركبیر» دارد و سازندگی‌هایش در روزهای دشوار پس از جنگ، با این چهره تاریخ‌ساز ایران قیاس می‌گیرند. اینك اما، بی‌تردید می‌توان ادعا كرد مام میهن، در لحظات دشوارش و گردنه‌های باریكش، به ذكاوت و مهارت شهریارها و امیركبیرهایش محتاج است؛ فرزندانی كه در دامان پر بركت خودش رشد كردند، اما گاهی با بی‌مهری‌های نسنجیده و شتابزده به كناری رانده شدند.
2) شاید این مقایسه، دشوار و تا حدودی جسورانه باشد، اما نگاهی به وقایع اخیر كشور پرده از شباهتهای شگفت‌انگیز دو شخصیت بزرگ تاریخ معاصر ایران برمی‌دارد؛ علی دایی و اكبر هاشمی رفسنجانی! گرچه عملكرد و شهرت نامبردگان در جامعه امروز كشورمان تفاوت‌های عمیق و بنیادینی با یكدیگر دارند، اما نگاهی موشكافانه‌تر به اثرگذاری این دو در حوزه‌های تخصصی‌شان، راز شباهتهای بی‌بدیل آنان را فاش می‌كند؛ تشابهاتی كه بیشتر از آنچه مربوط به شخصیت، خلق و خو و كنش‌های آنان باشد، ریشه در تعاملات عمومی و واكنش‌های مردمی در قبال دایی و هاشمی دارد.
3)اكبر هاشمی رفسنجانی از بنیانگذاران ارشد نظام جمهوری اسلامی است كه برای سال‌های طولانی منتخب توده‌های مردم در پست‌های حساس و استراتژیك سیستم سیاسی حاكم بوده است. بیرون از مرزهای این «گربه نشسته» و در خیلی از نقاط جهان، سیاست در ایران با این شیخ كرمانی شناخته می‌شود و بسیاری از صاحبنظران بین‌المللی، هاشمی را یكی از مهمترین استوانه‌های نظام اسلامی ایران قلمداد می‌كنند. او اما، بدون تعارف، در تمام سال‌های یكی - دو دهه اخیر مخالفانی نیز داشته است كه بعضا در ضدیت با سیاستگذاری‌های هاشمی، سینه چاك می‌داده‌اند. در برخی از موارد، دامنه این «عدم محبوبیت» یا دست كم «عدم موافقت» با مردمطمئن انقلاب ایران، تا درونی‌ترین لایه‌های اجتماعی نیز رسوخ می‌كرد و لابه‌لای آن دیالوگ‌های معروف داخل تاكسی‌ها یا ایستگاه‌های اتوبوس آفتابی می‌شد. اكبر هاشمی رفسنجانی، از سال‌های واپسین دهه 60، جسته و گریخته به «اشرافیت‌گرایی» متهم می‌شد و حتی این اواخر، مخالفانش این اتهام را صراحتا به وی نسبت می‌دادند. در پاره‌ای از مواقع، عدم اقبال عمومی نسبت به رییس دولت‌های پنجم و ششم، كار را به شكست‌های محسوس و ملموس هاشمی می‌كشاند؛ چنانچه این رویه در انتخابات مجلس ششم به اوج خودش رسید و البته در نهمین انتخابات ریاست جمهوری به شكل خفیف‌تری تكرار شد. بسیاری از ما شهروندان عادی، روزهای فراوانی را به یاد می‌آوریم كه هم طبقه‌ای‌هایمان و سایر كسانی كه با ما زیر آسمان این شهر نفس می‌كشیدند، علاج وقایع را در عبور از هاشمی می‌جستند...
4) علی دایی نیز، حكایت كاملا مشابهی دارد. روزگاری كاپیتان سابق تیم‌ملی والیبال ایران از سفر اردویی‌اش به آسیای جنوب‌شرقی سخن می‌گفت و اینكه در آن كشور، وی را نه به واسطه مهارتی كه از آن سود می‌برد، كه به اعتبار ایرانی بودنش و هموطنی‌اش با علی دایی تحویل می‌گرفتند و هنگام خرید، به او تخفیف می‌دادند! این، شاید مشتی از خروار اعتبار و شكوه كاپیتان سابق تیم‌ملی فوتبال ایران باشد؛ عزتی كه البته باز هم محصور در خارج از مرزهای كشور زادگاهش است! دایی از نظر بسیاری از جهانیان سمبل فوتبال ماست. او عضو یكی از كمیته‌های معتبر فیفاست و به ندرت مراسم مهمی از قبیل قرعه‌كشی تورنمنت‌های تراز اول بین‌المللی یا اهدای جوایز به برترین‌های فوتبال قاره یا حتی جهان، بدون دعوت از او برگزار می‌شود.علی دایی اما،به همان اندازه كه در محافل بین‌المللی معتبر است، درخاك ایران مهجور به شمار می‌آید. مرد 109 گله فوتبال ما و ارسال‌كننده پاس‌های زرین دو گل از تاریخی‌ترین گل‌های ایران برابر استرالیا و آمریكا،هیچگاه در فوتبال ایران هواخواهان زیادی نداشته است. درست زمانی كه مقامات ارشد سیاسی نشست و برخاست با مرد اردبیلی را به هر قیمتی كه شده در برنامه‌های روزانه‌شان می‌گنجاندند و به آن مباهات می‌كردند، اغلب آدم‌های كوچه و بازار به خاطر زمزمه‌های اوج گرفته نظر مساعدی نسبت به وی نداشتند و به او اقبال نشان نمی‌دادند. این، فقط علی دایی است كه پس از شش بازی توفانی در آغازین هفته‌های لیگ سوم حرفه‌ای و به ثمر رساندن هفت گل زیبا،می‌تواند به واسطه تنها و تنها یك نمایش ضعیف، در دقایق میانی بازی هشتم مورد بی‌مهری قرار بگیرد و هو شود. این فقط علی دایی است كه می‌تواند سپر بلای بدترین تیم تاریخ باشد و همه ملامت‌هایی كه باید نثار كریمی و آن حركت اعتراضی‌اش می‌شد، به خودش اختصاص بدهد و این، فقط علی دایی است كه می‌تواند ظرف 10 دقیقه و فقط به خاطر یك گل، از بهشت به دوزخ نقل‌مكان كند و فریاد «سلطان علی‌دایی» را با خشمگینانه‌ترین ورژن‌های «حیا كن، رها كن» تاخت بزند. بدنه جامعه، به ندرت به علی دایی رو كرده و در بیشتر مواقع، او نیز به اشرافیت متهم شده است. كیست كه نداند چه روزها و شب‌هایی، فوتبالدوستان ایرانی چاره برون رفت فوتبال ایران از بحران را «نبودن» دایی قلمداد می‌كردند؟!...
5) علی دایی و اكبر هاشمی رفسنجانی، به سرنوشت مشابهی در عرصه‌های فعالیت‌شان مبتلا شدند. دست روزگار، ایام سكوت و كنج عزلت آنان را نیز در برهه‌ای مشترك تقریر كرد. پس از وقایع مربوط به انتخابات خبرساز دهم، بسیاری از آنان كه تصور می‌كردند كار نظام و سیاست با هاشمی تمام شده و نفع مملكت در كنار نشستن او است، حتی سكوت سیاستمدار عالیرتبه 75 ساله را نیز برنتافتند و مشتاقانه او را به ایفای نقشی فعالانه‌تر فراخواندند. برخلاف باور بخشی از عوام و حتی خواص، این دیگر هاشمی نبود كه از رابطه‌اش با سیاست، سودی یكطرفه می‌برد بلكه او به مثابه یكی از ممتازترین نخبه‌های سیاسی ایران زمین، این پتانسیل را داشت و همواره دارد كه برای هر چه بسامان‌تر كردن اوضاع، به یاری كشور بشتابد. حدیث علی دایی و فوتبال هم، بی‌كم‌وكاست همین حكایت است. امروز و در وانفسای فوتبال بی‌ستاره، فوتبالی كه هزار مشكل دارد، اما از «حلال» در آن خبری نیست و فوتبالی كه آشكارا رو به اضمحلال می‌رود، حتی مخالفان سوگند خورده دایی نیز دریافته‌اند كه رابطه فوتبال ایران با او، قصه خیابان یكطرفه نیست و مرد درجه یك ورزش كشور، می‌تواند به علاج محبوب بیمارش برخیزد. چنین است كه این روزها، رقابت بر سر شكستن سكوت دایی است و همان‌ها كه در راندنش گوی سبقت را از هم ربوده بودند، برای بازگرداندنش سرودست می‌شكنند!
6) علی دایی به واسطه نقشی كه در فوتبال ایران دارد و البته خاستگاه جغرافیایی‌اش به «شهریار» تشبیه می‌شود. اكبر هاشمی‌رفسنجانی را نیز به حكم علاقه‌ای كه به «امیركبیر» دارد و سازندگی‌هایش در روزهای دشوار پس از جنگ، با این چهره تاریخ‌ساز ایران قیاس می‌گیرند. اینك اما، بی‌تردید می‌توان ادعا كرد مام میهن، در لحظات دشوارش و گردنه‌های باریكش، به ذكاوت و مهارت شهریارها و امیركبیرهایش محتاج است؛ فرزندانی كه در دامان پر بركت خودش رشد كردند، اما گاهی با بی‌مهری‌های نسنجیده و شتابزده به كناری رانده شدند.
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:goaldaily.ir
