جای خالی عربده ها
جدا از بازی استقلال و سپاهان كه به یمن حكم بی‌بدیل كمیته انضباطی تمام هیجان آن كشته شد سایر مسابقات نیز از فقر تماشاچی رنج می‌بردند. مردم چرا نیامدند؟ هان! مردم با شما هستیم.چرا نیامدید؟ سكوها خالی و نیمه خالی بودند و تماشاچی در هفته اول تنها نقش سیاهی لشكر را بازی می‌كرد.
بالاخره آغاز شد. لیگ نهم بعد از پشت‌سر گذاشتن حاشیه‌های عجیب سر انجام افتخار داد و از پرده بیرون آمد. این یك نگاه خاص به برخی اتفاقات هفته اول است كه نشان می‌دهد باید منتظر لیگی پرهیجان باشیم. لطفا زیر شلواری بپوشید، لم بدهید و بخوانید. بستن كمربند اجباری نیست!
جای خالی آدم‌ها و عربده‌ها
جدا از بازی استقلال و سپاهان كه به یمن حكم بی‌بدیل كمیته انضباطی تمام هیجان آن كشته شد سایر مسابقات نیز از فقر تماشاچی رنج می‌بردند. مردم چرا نیامدند؟ هان! مردم با شما هستیم.چرا نیامدید؟ سكوها خالی و نیمه خالی بودند و تماشاچی در هفته اول تنها نقش سیاهی لشكر را بازی می‌كرد. بی‌هیجان، بی شور، بی‌اعتراض، بی‌عربده ، بی‌خشم و شادی، بیمار! سكوها مریض شده‌اند . فریادی درون آنها گم شده و خبری از آن نیست. این نشان می دهد باشگاه‌های ما برای جذب تماشاچی بدون انجام مسابقه هیچ عرضه‌ای ندارند.آنها قادر نیستند جامعه طرفداران را قبل از آغاز فصل برانگیزانند. یعنی هیچ وقت قادر نبوده‌اند .
جشن شلوارهای پارچه‌ای گشاد
برای یك لحظه به جمعه شب برگردید.كاری ندارد كه! چشمتان را ببندید و به لحظه‌ای فكر كنید كه پس از مهمترین بازی هفته اول قلعه‌نویی ،علیفرد و مرفاوی ، كنار هم ایستادند تا مصاحبه زنده تلویزیونی برگزار شود. اما چیزی كه ارایه شد یك خروجی جذاب بصری از سوی تلویزیون دولتی ایران نبود. برای شلوارهای مرفاوی و قلعه نویی حتما چندین متر پارچه مصرف شده و بد جوری توی ذوق می‌زد . این مسئله ساده‌ای نیست. همیشه چیزهای زیادی وجود دارند كه باید دیده شوند و دیده نمی‌شوند. كمربند علیفرد نیز كه تقریبا روی نافش بسته شده بود. این تصویر برای نسل سومی‌ها چقدر جذابیت داشت؟ واقعیت این است:«خیلی‌ها با دیدن مصاحبه مهمترین بازی هفته اول نتوانستند جلوی خودشان را بگیرند و طعنه‌ای نزنند»در واقع می‌توان گفت تصویر فوق یك اختتامیه تمام عیار برای تصویر برداری با یك دوربین در بسیاری دقایق بازی در كنار گزارش خسته كننده علیفرد بود.زیرنویس‌های تلویزیون برای جذب افراد علاقه‌مند به گویندگی و گزارشگری می‌تواند چه چیزی را یادآوری كند؟
ستاره‌ها در قبیله بی دوربین
روزی كه فریدون زندی پس از كش و قوس‌های فراوان به تیم‌ملی دعوت شد خیلی‌ها سرك كشیدند تا بازی آقای وی‍‍‍ژه را از نزدیك ببینند. زندی ذاتا فتوژنیك است. اما او حالا با استیل‌آذین به رغم آنكه گل هم زد ولی حتی مانند هادی نوروزی نیز مورد توجه قرار نگرفت. او دیده نشد. مثل علی كریمی كه میلیون‌ها نفر دوست دارند بازی‌اش را ببینند و جمعه عصر تنها تصاویر معدودی از بازی او در بخش‌های مختلف خبری پخش شد.مثل كاویانپور كه بعد از مدتها می‌خواستیم بدانیم چقدر به گذشته‌اش شبیه است و ندانستیم. مثل ... مثل ... مثل ...!همه چیز رنگ و بوی قبیله‌ای پرت را دارد كه در«بی دوربینی» فرصت لذت بردن از فوتبالشان محو می‌گردد.
فرنگی‌های بچه مثبت
كرانچار و برندتس امیدوارمان كردند. آنها به رغم آنكه تنها چند هفته در كنار راه آهن و پرسپولیس بودند فعلا كمی تا قسمتی نشان دادند برای نتیجه گرفتن به دنبال آویزان شدن به ستاره‌ها نیستند. بعد از موج سهمگین مربیان درجه چندم كروات كه آمدند و بسیاری از سرمایه‌های فوتبال را به باد دادند و كلی هم ژست طلبكارانه گرفتند حالا می‌توانیم امیدوار باشیم نسل جدید مربیان خارجی می‌خواهند به چیزهایی مهم تر از تاراج چلوكباب‌های ایرانی فكر كنند.
جدا از بازی استقلال و سپاهان كه به یمن حكم بی‌بدیل كمیته انضباطی تمام هیجان آن كشته شد سایر مسابقات نیز از فقر تماشاچی رنج می‌بردند. مردم چرا نیامدند؟ هان! مردم با شما هستیم.چرا نیامدید؟ سكوها خالی و نیمه خالی بودند و تماشاچی در هفته اول تنها نقش سیاهی لشكر را بازی می‌كرد.
بالاخره آغاز شد. لیگ نهم بعد از پشت‌سر گذاشتن حاشیه‌های عجیب سر انجام افتخار داد و از پرده بیرون آمد. این یك نگاه خاص به برخی اتفاقات هفته اول است كه نشان می‌دهد باید منتظر لیگی پرهیجان باشیم. لطفا زیر شلواری بپوشید، لم بدهید و بخوانید. بستن كمربند اجباری نیست!
جای خالی آدم‌ها و عربده‌ها
جدا از بازی استقلال و سپاهان كه به یمن حكم بی‌بدیل كمیته انضباطی تمام هیجان آن كشته شد سایر مسابقات نیز از فقر تماشاچی رنج می‌بردند. مردم چرا نیامدند؟ هان! مردم با شما هستیم.چرا نیامدید؟ سكوها خالی و نیمه خالی بودند و تماشاچی در هفته اول تنها نقش سیاهی لشكر را بازی می‌كرد. بی‌هیجان، بی شور، بی‌اعتراض، بی‌عربده ، بی‌خشم و شادی، بیمار! سكوها مریض شده‌اند . فریادی درون آنها گم شده و خبری از آن نیست. این نشان می دهد باشگاه‌های ما برای جذب تماشاچی بدون انجام مسابقه هیچ عرضه‌ای ندارند.آنها قادر نیستند جامعه طرفداران را قبل از آغاز فصل برانگیزانند. یعنی هیچ وقت قادر نبوده‌اند .
جشن شلوارهای پارچه‌ای گشاد
برای یك لحظه به جمعه شب برگردید.كاری ندارد كه! چشمتان را ببندید و به لحظه‌ای فكر كنید كه پس از مهمترین بازی هفته اول قلعه‌نویی ،علیفرد و مرفاوی ، كنار هم ایستادند تا مصاحبه زنده تلویزیونی برگزار شود. اما چیزی كه ارایه شد یك خروجی جذاب بصری از سوی تلویزیون دولتی ایران نبود. برای شلوارهای مرفاوی و قلعه نویی حتما چندین متر پارچه مصرف شده و بد جوری توی ذوق می‌زد . این مسئله ساده‌ای نیست. همیشه چیزهای زیادی وجود دارند كه باید دیده شوند و دیده نمی‌شوند. كمربند علیفرد نیز كه تقریبا روی نافش بسته شده بود. این تصویر برای نسل سومی‌ها چقدر جذابیت داشت؟ واقعیت این است:«خیلی‌ها با دیدن مصاحبه مهمترین بازی هفته اول نتوانستند جلوی خودشان را بگیرند و طعنه‌ای نزنند»در واقع می‌توان گفت تصویر فوق یك اختتامیه تمام عیار برای تصویر برداری با یك دوربین در بسیاری دقایق بازی در كنار گزارش خسته كننده علیفرد بود.زیرنویس‌های تلویزیون برای جذب افراد علاقه‌مند به گویندگی و گزارشگری می‌تواند چه چیزی را یادآوری كند؟
ستاره‌ها در قبیله بی دوربین
روزی كه فریدون زندی پس از كش و قوس‌های فراوان به تیم‌ملی دعوت شد خیلی‌ها سرك كشیدند تا بازی آقای وی‍‍‍ژه را از نزدیك ببینند. زندی ذاتا فتوژنیك است. اما او حالا با استیل‌آذین به رغم آنكه گل هم زد ولی حتی مانند هادی نوروزی نیز مورد توجه قرار نگرفت. او دیده نشد. مثل علی كریمی كه میلیون‌ها نفر دوست دارند بازی‌اش را ببینند و جمعه عصر تنها تصاویر معدودی از بازی او در بخش‌های مختلف خبری پخش شد.مثل كاویانپور كه بعد از مدتها می‌خواستیم بدانیم چقدر به گذشته‌اش شبیه است و ندانستیم. مثل ... مثل ... مثل ...!همه چیز رنگ و بوی قبیله‌ای پرت را دارد كه در«بی دوربینی» فرصت لذت بردن از فوتبالشان محو می‌گردد.
فرنگی‌های بچه مثبت
كرانچار و برندتس امیدوارمان كردند. آنها به رغم آنكه تنها چند هفته در كنار راه آهن و پرسپولیس بودند فعلا كمی تا قسمتی نشان دادند برای نتیجه گرفتن به دنبال آویزان شدن به ستاره‌ها نیستند. بعد از موج سهمگین مربیان درجه چندم كروات كه آمدند و بسیاری از سرمایه‌های فوتبال را به باد دادند و كلی هم ژست طلبكارانه گرفتند حالا می‌توانیم امیدوار باشیم نسل جدید مربیان خارجی می‌خواهند به چیزهایی مهم تر از تاراج چلوكباب‌های ایرانی فكر كنند.
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:donyayefootball.com
منبع:donyayefootball.com
