روزنامه گل نوشت:
1 - به خاطر دكور برنامه باشد یا دكور مجری‌اش، به خاطر شایعات ریز و درشت این روزها باشد یا فشار خون بعضی از رییس و روسا، به خاطر مراعات حال مخابرات باشد كه نمی‌تواند دوباره سیستم سخت‌افزاری‌اش را درست سر ساعت پخش برنامه متحول و smsها را در نطفه خفه كند یا چینی نازك خیال برخی از دست‌اندركاران كه با هر نقدی ترك می‌خورد و متلاشی می‌شود؛ هرچه هست، امشب شب «نود» است، اما اثری از آن نیست. این، یعنی راحت بخواب خلافكار عزیزم!
2 - هورا، یك گام بزرگ و موثر تاریخی رو به عقب برداشتیم. از این به بعد درد «دانستن» را نمی‌چشیم. حالا چریدن گوساله‌ها در چمن استادیوم‌ها آزارمان نمی‌دهد، تجمع غرور‌آفرین یك متر و نیمی پساب فاضلاب ورزشگاه‌ها، شام شیرین خانوادگی‌مان را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد، ضرب و شتم پسر بچه تماشاگر توسط لیدر گردن كلفت فلان تیم، روح لطیفمان را نمی‌آزرد، یا تماشای داور چهارمی كه به جای تابلوی الكترونیكی یا حتی دستی، با عربده‌های گوشخراش از لب خط بازیكن تعویض شونده را صدا می‌زند، شگفتی‌مان را برنمی‌انگیزد. لذتی كه در ندیدن و ندانستن هست، در هیچ چیز و هیچ كجای دیگری نیست. از «كبك» بپرسید تا توضیح بدهد دنیای زیر برف، چه سفیدی و روشنایی سحر‌آمیزی دارد!
3 - نود كه نباشد همه راحتند؛ آن آقای فوتبالیست می‌تواند بعد از یك بازی به اصطلاح ملی و به اصطلاح دوستانه، تماشاگر زبان بسته را در تونل استادیوم به ضرب مرگ كتك بزند. نود كه نباشد فلان میهمان خارجی می‌تواند خودش را از رنج پیمودن مسیر توالت خلاص كند و همان وسط زمین، كلك بار اضافی مثانه‌اش را بكند. نود كه نباشد، آن آقای مدیرعامل همیشه طلبكار كه هزار و 500 رقم ادعای فرهنگی توی آستینش حاضر و آماده دارد، با طیب خاطر می‌تواند به «رهگیری» تماس‌های تلفنی یك داور بخت برگشته فوتبال بپردازد. نود كه نباشد، سازمان محترم تربیت‌بدنی به جای چهار سال، هر چهار روز یك‌بار می‌تواند استادیوم افتتاح شده را دوباره افتتاح كند. اصولا نبودن نود، همان طعم شیرین نبودن «آینه» را دارد؛ بدون آینه، همه ما زیباییم، یك سر و گردن از لئوناردو دی‌كاپریو سرتریم و مو لای درز خوشگلی هیچ كجایمان نمی‌رود؛ مرگ بر نود، مرگ بر آینه!
4 - امروز دوشنبه است، نه؟ حالا برخلاف رسم معمول و آن اعتیاد ننگین، شب را زودتر می‌خوابیم. می‌خوابیم، شاید توی رویاهایمان دیدیم نقش‌جهان و یادگار امام تكمیل شدند یا دیدیم فلان مربی لمپن سرانجام شاگردانش را از ضرب و شتم در ملأ عام معاف كرد. می‌خوابیم، با این امید كه هیچ بازیكنی ساعت 12:30 شب از دیوار هیات فوتبال بالا نرود و قراردادش را با فلان تیم شهرستانی به امضا نرساند. می‌خوابیم، در این حال و هوا كه هیچ كمك‌داور بدبختی كه در راه اعزام به ماموریت تصادف كرده و قطع نخاع شده، تك و تنها باقی نماند و فراموش نشود. این دوشنبه‌ها را زودتر می‌خوابیم، شاید خواب دیدیم از این به بعد رنكینگ فیفا را از پایین به بالا می‌خوانند و فوتبال ما هی دارد پیشرفت می‌كند. ما همه خوابیم، ما همه خوبیم!
2 - هورا، یك گام بزرگ و موثر تاریخی رو به عقب برداشتیم. از این به بعد درد «دانستن» را نمی‌چشیم. حالا چریدن گوساله‌ها در چمن استادیوم‌ها آزارمان نمی‌دهد، تجمع غرور‌آفرین یك متر و نیمی پساب فاضلاب ورزشگاه‌ها، شام شیرین خانوادگی‌مان را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد، ضرب و شتم پسر بچه تماشاگر توسط لیدر گردن كلفت فلان تیم، روح لطیفمان را نمی‌آزرد، یا تماشای داور چهارمی كه به جای تابلوی الكترونیكی یا حتی دستی، با عربده‌های گوشخراش از لب خط بازیكن تعویض شونده را صدا می‌زند، شگفتی‌مان را برنمی‌انگیزد. لذتی كه در ندیدن و ندانستن هست، در هیچ چیز و هیچ كجای دیگری نیست. از «كبك» بپرسید تا توضیح بدهد دنیای زیر برف، چه سفیدی و روشنایی سحر‌آمیزی دارد!
3 - نود كه نباشد همه راحتند؛ آن آقای فوتبالیست می‌تواند بعد از یك بازی به اصطلاح ملی و به اصطلاح دوستانه، تماشاگر زبان بسته را در تونل استادیوم به ضرب مرگ كتك بزند. نود كه نباشد فلان میهمان خارجی می‌تواند خودش را از رنج پیمودن مسیر توالت خلاص كند و همان وسط زمین، كلك بار اضافی مثانه‌اش را بكند. نود كه نباشد، آن آقای مدیرعامل همیشه طلبكار كه هزار و 500 رقم ادعای فرهنگی توی آستینش حاضر و آماده دارد، با طیب خاطر می‌تواند به «رهگیری» تماس‌های تلفنی یك داور بخت برگشته فوتبال بپردازد. نود كه نباشد، سازمان محترم تربیت‌بدنی به جای چهار سال، هر چهار روز یك‌بار می‌تواند استادیوم افتتاح شده را دوباره افتتاح كند. اصولا نبودن نود، همان طعم شیرین نبودن «آینه» را دارد؛ بدون آینه، همه ما زیباییم، یك سر و گردن از لئوناردو دی‌كاپریو سرتریم و مو لای درز خوشگلی هیچ كجایمان نمی‌رود؛ مرگ بر نود، مرگ بر آینه!
4 - امروز دوشنبه است، نه؟ حالا برخلاف رسم معمول و آن اعتیاد ننگین، شب را زودتر می‌خوابیم. می‌خوابیم، شاید توی رویاهایمان دیدیم نقش‌جهان و یادگار امام تكمیل شدند یا دیدیم فلان مربی لمپن سرانجام شاگردانش را از ضرب و شتم در ملأ عام معاف كرد. می‌خوابیم، با این امید كه هیچ بازیكنی ساعت 12:30 شب از دیوار هیات فوتبال بالا نرود و قراردادش را با فلان تیم شهرستانی به امضا نرساند. می‌خوابیم، در این حال و هوا كه هیچ كمك‌داور بدبختی كه در راه اعزام به ماموریت تصادف كرده و قطع نخاع شده، تك و تنها باقی نماند و فراموش نشود. این دوشنبه‌ها را زودتر می‌خوابیم، شاید خواب دیدیم از این به بعد رنكینگ فیفا را از پایین به بالا می‌خوانند و فوتبال ما هی دارد پیشرفت می‌كند. ما همه خوابیم، ما همه خوبیم!
مطالب مرتبط:
بدون عادل در این دوشنبه شب های ملال آور
نود و تاثيرات آن بر فوتبال ايران
خبر کوتاه/درخواست کفاشیان در مورد برنامه نود
تصادف وحشتناک عادل فردوسی پور در اتوبان همت !
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:goaldaily.ir
