آن روز که یکی از بازیکنان تیم ملی سفره دلش را باز کرد و گفت، در تیم ملی هستند بازیکنانی که سعی می کنند به دیگران پاس ندهند تا خودشان دروازه حریفان را باز کنند. هیچ کس این حرف را جدی نگرفت. همه آنهایی که این حرف را می شنیدند، پوزخندی زدند و از کنارش رد شدند.
مگر می شود بازیکنان تیم ملی در بازیهای ملی این حرکات ناجوانمردانه را انجام دهند؟
این پرسش روزها، بلکه هفته ها ذهن را آزار می داد و فضایی از شک و تردید میان بینندگان تیم ملی و بازیکنان ایجاد کرده بود. چطور می توان این ادعا را باور کرد؟
حذف تیم ملی از جام جهانی فوتبال در حقیقت بهانه ای شد تا این ماجرای پنهانی را با دقت و ریزبینی بیشتری در تیم آقای قطبی دنبال کنیم؟ آیا همه دلایل حذف ما از جام جهانی به خاطر همین موضوع بود؟ چرا در پیونگ یانگ نتوانستیم کره شمالی را شکست بدهیم؟ تیم ملی به چه دلیل در کره جنوبی در یک چشم بر هم زدن پیروزی را با شکست تاخت زد و نا امیدانه به تهران برگشت؟
نمایش بازیکنان تیم ملی در بازی مقابل عربستان که منجر به شکست تیم ملی در حضور بیش از 120 هزار نفر شد، با چه دلایلی همراه است؟
اینها پرسشهایی است که البته از هر کسی پرسیده شود، سعی می کند با دلایل فنی به آن پاسخ بدهد در واقع ذهن کمتر کسی به این سو کشیده می شود که برخی باند بازیها یا بهتر بگوییم رفیق بازیها، مانع سختی در برابر تیم ملی است و اجازه نفس کشیدن را از فوتبال ملی گرفته است.
بازی با ازبکستان شاید تا حدودی این فضای غیر قابل استشمام را به اثبات رساند و احتمالاً در بازیهای آینده نیز این فضای مسموم بیشتر همه را تحت تأثیر خود قرار دهد.
در این میدان به دفعات دیدیم که مسعود شجاعی در بهترین موقعیت ممکن از ارسال پاس برای خسرو حیدری بازیکن گوش راست تیم ملی خودداری کرد و در حالی که می توانست با یک پاس سالم او را صاحب توپ کند، با یک بغل پای ناامید کننده توپ را دودستی تقدیم حریف کرد. در نیمه اول نیز در دو صحنه مهرزاد معدنچی می توانست با دروازه بان حریف تک به تک شود که شجاعی باز هم از ارسال پاس خودداری کرد.
البته جواد نکونام در همه دقایق بازی سعی می کرد با ظرافت بیشتری این کار را انجام بدهد تا کسی متوجه سیاست او نشود! اگر نمایش این بازیکن را در نیمه نخست بار دیگر تماشا کنید، به وضوح می بینید که او هم در بسیاری از دقایق، تیم را فدای خودش می کند و با بی توجهی به موقعیت دیگر بازیکنان سعی می کند خودش زننده ضربات آخر باشد. در نیمه دوم نیز بیشتر این مسعود شجاعی بود که سعی کرد بازی انفرادی انجام داده و بیشتر به حرکات انفرادی بپردازد، اما او نیز در یک صحنه کاملاً مشهود در حالی که آرش برهانی در موقعیت بهتری قرار داشت، از ارسال پاس به این بازیکن خودداری کرد. البته این دو بازیکن در بازیهای گذشته تیم ملی بیشتر سعی کرده اند به بازیکنان هم پست خود پاس ندهند تا آنها از جایگاه سستی در تیم ملی برخوردار باشند. به هرحال با کمی اندیشه می توانید همه بازیکنان هم پست این دو بازیکن را که طی ماه های اخیر به تیم ملی دعوت شدند، در ذهن مرور کنید. آنها چه کسانی هستند؟
**********
البته باور این موضوع بسیار سخت و غیرممکن است، اما در پس پرده تیم ملی اتفاقاتی در حال رخ دادن است که اگر همین امروز جلوی آن گرفته نشود، اوضاع فوتبال ملی ما خراب تر خواهد شد.
تیم ملی ملک شخصی یک یا دو بازیکن خاص نیست. شاید تا دیروز می شد این ادعا را غیرقابل باور دانست و راحت از کنارش عبور کرد، اما هر چه جلوتر می رویم، این فضا به واسطه نمایش بودار بازیکنان تیم ملی غیرقابل تحمل تر جلوه می کند. شاید حضور در فوتبال اروپا برای برخی بازیکنان تیم ملی رهاورد تلخی به همراه داشته است؟ دو هفته پیش وین رونی در بازی منچستر یونایتد-آرسنال در یک صحنه کاملاً واضح در حالی که پارک جی سونگ بازیکن کره ای این تیم در شرایط ایده آل گلزنی قرار داشت، پاس نداد و با خودخواهی تمام اقدام به شوت زنی کرد. این صحنه جلوه تازه ای از حکومت بازیکنانی همچون رونی در منچستر یونایتد بود. او پاس نداد و با چشم غره پارک را بدرقه کرد. آیا حضور در فوتبال اروپا چنان در رفتار برخی بازیکنان تیم ملی تأثیرگذار بوده که آنان نیز به آسانی تیم را فدای خود می کنند؟
باید قدری حساس تر به این پرسشها فکر کرد و ادعای آن ملی پوش ساکت و بی حاشیه را جدی تر گرفت.
