وقتی پروین را برمی‏گردانند؛ می‏شکنی پدربزرگ!

«علی پروین!» این نام برای خیلی‌ها فراتر از یك نام است، با آن زندگی می‌كنند، قاب‌های زیادی به دیوار مغازه‌ها و خانه‌ها آویزان است كه صاحبانشان تصویری از اسطوره ورزشی خود را درون آن گذاشته‌اند و رو به رویش می‌نشینند و با خاطراتش حال می‌كنند. خاطراتی كه گاه تا حد جنون كج و معوج می‌شوند اما صاحبان آنها ترجیح می‌دهند همه چیز را با عینك خوش‌بینی مطلق ببینند. راه دیگری وجود ندارد. همه چیز خوب است. خیلی خوب. زندگی با آن تصویر توی قاب از نظرشان پر از تار و تمبك و بزن و بكوب است. زمان زیادی طول كشید تا پروین از پرسپولیس دل كند. زمان زیادی طول كشید تا بفهمد برای "پروین" ماندن بهتر است خانه‌نشین شود و بگذارد آن در تابلوها باقی بماند. و حالا دوباره می‌خواهند برش گردانند. وسوسه شیرینی است؛ مگر نه سلطان؟

1) طرفدارانت عصبانی می‌شوند وقتی چیزی در خصوص نكوهش آمدنت بخوانند. آنقدر عصبانی می‌شوند كه شاید نویسنده را هم تهدید كنند. اشكالی ندارد. فقط كافی است مدتی از بازگشتت بگذرد و اتفاقات تكراری تكرار شوند. آوردن نام تو در این روزهای پرالتهاب پرسپولیس، شاید بتواند چند روزی خاكی بپاشد بر آتش افروخته‌شده اما آخر داستان می‌دانی كجاست سلطان؟ می‌دانی. خوب هم می‌دانی. فقط آنقدر وسوسه حضور دوباره را داری كه ورق‌های تاریخ را پاره‌پاره كرده‌ای. دلت نمی‌خواهد یادت بیاید در روزهای آخر حضورت چه اتفاقاتی افتاد و سكونشینان چه چیزهایی گفتند. نسل، حتی نسل چند سال پیش هم نیست. آدم‌ها در كوری محض روی سكوها نمی‌نشینند. چند روزی تامل می‌كنند اما مثل قدیم‌ترها نیستند كه به خاطر یك نام كه دوستش دارند همه چیز را فدا كنند. نه رفیق! برگردی اگر، دنیا را مثل قبل نمی‌بینی. 

2) كجا بود؟ كی بود؟ كی بود كه وقتی بازگشتی برایت گوسفندها را با آن چشمان معصومشان گذاشتند لب جوی و بیخ تا بیخ سرشان را بریدند؟ كی بود كه وقتی برگشتی ورزشگاه به افتخارت لبریز از آدم‌هایی شد كه سر از پا نمی‌شناختند؟ چه زمانی بود كه وقتی برگشتی همه به هم می‌گفتند: «دیگر دوران بدبختی تیم تمام شد و سلطان آمده تا شق‌القمر كند؟ اصلا هر كی بود! مهم نیست. مهم تكرار تاریخ است كه از الان می‌توان فضای حاكم بر روزهای اولیه بازگشتت را تصور كرد. می‌شود چون تجربه‌اش را بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها داشته‌ایم. همانطور كه تجربه رفتن را. نگو این‌بار فرق می‌كند. هیچ فرقی نمی‌كند. آن بار هم گفتی و گفتند فرق می‌كند. چه فرقی كرد؟ هیچ فرقی نكرد. می‌فهمی سلطان! هیچ فرقی نكرد.

3) بچه‌ها بزرگ می‌شوند. مثل همین ممد تو كه چشم به هم زدی و دیدی دارد برای خودش وسط زمین دنبال توپ می‌دود. بچه‌های بقیه هم بزرگ می‌شوند و برای خود دنبال ستاره‌های اسطوره‌وار تازه می‌گردند. فقط فرقش با قدیم این است كه بچه‌ها مثل سابق الزامی برای دوست داشتن آن چیزی كه باباها دوست داشتند، نمی‌بینند. حالا هر چقدر هم كه دلت می‌خواهد برایشان از روزگار خوب یك ستاره حرف بزن. باید ببینند تا باور كنند و علی پروین چه دارد كه در فوتبال نشانشان دهد و قبلا اوج آن را به نمایش نگذاشته باشی. پدربزرگ! كاش به بازمانده‌های اسطوره بودن خویش لگد نزنی. بازگشتت به ضربه آزادی می‌ماند كه به سمت خودت شلیك می‌كنی. با پاهای خودت به سمت خاطرات خودت. بهتر نیست بازنگردی پدربزرگ؟ هان؟ بهتر نیست؟