به گزارش آرین اسپورت، پرسپولیس بالاخره بعد از چهار هفته رخوت با قامتی افراشته و با عنوان برنده از زمین بیرون آمد تا روزنامهها هم لشكر پرحاشیه قرمز را تحویل بگیرند و با تیترهایی كه صفتهای نوستالژیك و غرورآفرینی همچون «زلزله» را همراه خود دارد به تعریف و تمجید از تیمی بپردازند كه با این برد درصدد آشتی با هواداران كلافهاش برآمده است.
به این پرسپولیس حقیقت را بگویید
معمولا رسم بر این است كه بعد از بردهای اینچنینی، رسانهها سراغ گلزن، ستاره یا مربی تیم بزرگ- اینجا پرسپولیس- میروند و با مصاحبههای قد و نیم قد و عكسهای كوچك و بزرگ از شادی مربیان و بازیكنان، این پیروزی را بازتاب میدهند. در این بین شاید آنهایی كه خلاف جریان آب شنا میكنند و به نقاط ضعف تیم پیروز اشاره دارند مورد سرزنش و حتی عتاب هواداران دو آتشه قرار گیرند اما واگویه حقیقتها همان چیزی است كه میتواند منجر به تكرار این نتایج خوب شود و مدح و ثنای بی پایه و اساس اثرات زیانبار خود را در دیدارهای مشكلتر نشان خواهد داد.
مشكلات اساسی هنوز پابرجاست
پرسپولیس برد، آنهم چه بردی، 4 گل زدند و بهترین برد فصلشان را جشن گرفتند اما در تمام طول مسابقه تقریبا بیشتر مشكلات هفتههای گذشته به عینه دیده میشد. پرسپولیس بعد از سوپر گل كریم باقری بلافاصله یك موقعیت صددرصد گل دیگر خلق كرد و حدود 15 الی 20 دقیقه تمام بازیكنان قرمزپوش كه در زمین خودی و جلوی چشم تماشاگرانشان بازی میكردند، پاسهای متعدد زردپوشان را به نظاره نشسته و هرازگاهی به پاهای حریف نزدیك میشدند. بعد از گل دوم هم پرسپولیس، یك گل صددرصد را نخورد و اگر سیامك كوهنورد مثل بازی فصل گذشته باهوش بود شاید به جای نتیجهای كه حالا خلق شده و تیترهایی كه در مدح پیروزی قرمزها روی كیوسكها خودنمایی میكند، تیترهایی آغشته به «تداوم بحران و ناكامی» جلوی چشم همان هواداران كلافه رژه میرفتند. البته همان 5 دقیقه پایانی هم كافی بود تا خوشخیالان به این باور برسند كه تیم محبوبشان هنوز با مشكلات بزرگی دست به گریبان است. دو گل لحظات پایانی علاوه بر اینكه باعث شد پرسپولیس سكوی پنجمی را با ششمی عوض كند، به همه دوستداران این تیم كه كمی جان گرفته بودند ثابت كرد مشكلات اساسی هنوز پابرجاست.
وای اگر در باد این برد بخوابند
انگار بازیكنان پرسپولیس شل و وارفتهاند، انگار نای جنگیدن ندارند، واقعا انگار مشكلی دارند اما آنها خود این موضوع را برنمیتابند. میگویند مربی زیاد تغییر میدهد، شرح وظایف را تعیین نمیكند، بر یك سیستم كه ابزار آن را ندارد اصرار میكند، بر مبنای شایستگی به بازیكنان میدان نمیدهد و ...
