2 - «زمان» در مدیریت، مساله بسیار مهمی است. زمان تنبیه، زمان تشویق، زمان سخت گرفتن و زمان آسان‌گیری، زمان ملاطفت، زمان خشونت و... همه اینها مسایل مهمی هستند كه نمی‌شود آنها را نادیده گرفت. آنچه روزی باعث افزایش كار‌آمدی و بهره‌وری است، عینا روزی دیگر می‌تواند مایه شكست و اضمحلال باشد. در اصول مربوط به تشویق كردن هم می‌دانیم كه موثرترین نوع پاداش‌ها، فوری‌ترین آنهاست. تردیدی نیست كه در اثر سستی و اهمال در قدردانی از یك حركت مثبت، حلاوت و شیرینی جایزه مورد نظر از میان می‌رود و گرچه تشكیلات، متحمل همان هزینه در عملی كردن وعده‌اش می‌شود، اما پاداش اعطا شده دیگر ارزش و اثر اولیه را ندارد. یكی، دو روز پیش كه سعیدلو اعلام كرد از این پس قرار است جایزه قهرمانان ملی، بلافاصله و در فرودگاه اهدا شود، خوشحال شدیم از این بابت كه نفر اول اجرایی ورزش كشور، دست‌كم در مقام كلام به اهمیت «زمان» در مباحث مدیریتی واقف است؛ آنچه نادیده گرفته شدنش را طی سالیان اخیر همه‌جا می‌توان رصد كرد، از نقش جهان و ورزشگاه ثامن گرفته تا مباحث بنیادینی همچون خصوصی‌سازی باشگاه‌های بزرگ تحت تملك دولت. با این همه، واضح است كه سخن گفتن و البته نیكو سخن گفتن، گرچه لازم است، اما هرگز كافی نیست و بهتر آن است كه پای عملگرایی نیز به میان كشیده شود.
3 - مساله بزرگ ما در بسیاری از حوزه‌های مدیریتی كشورمان و از جمله ورزش، این بوده است كه غالبا «امروز» را می‌بینیم و حتی نیم‌نگاهی نیز به «فردا» نداریم. شاید پول حواله چند دستگاه 206 برای قهرمانان فوتسال، حساب مفصلی در ردیف بودجه و انبوه مداخل و مخارج سازمان معظم تربیت‌بدنی تلقی نشود، اما كج سلیقگی مدیران وقت در به تعویق انداختن وفای به این عهد، می‌توانست موجب دلسردی و كم‌انگیزگی ورزشكاران شود؛ چنان كه طی همه این سال‌ها، بر اثر چنین برخوردهایی، بسیاری از قهرمانان ورزشی ما افول كرده‌اند و البته جوانان نورس نیز انگیزه‌ای برای حركت در مسیر قهرمانی و پا گذاشتن در جای پای اسلاف خود نیافته‌اند. شاید بخشی از ماجرای «قهقراپیمایی» ورزش ما، مربوط به همین تعلل‌ها و اهمال‌كاری‌های بی‌مورد و غیر‌قابل توجیه باشد؛ آنچه خودش را در فقر و گرسنگی بسیاری از قهرمانان دیرین و یاس و نومیدی جوان‌ترها نشان می‌دهد. ای كاش دست‌كم سعیدلو، از این قماش نباشد!
