به گزارش سایت روزنامه گل، نبرد اول مربوط به بازی لیورپول و منچستریونایتد بود و مصاف دوم بازی پرسپولیس و تراكتورسازی و نبرد سوم در شنبه آینده بین تیم‌های استیل‌آذین و پرسپولیس.. شاید تنها شباهتی كه بین نبرد اول با نبردهای دوم و سوم باشد در رنگ پیراهن‌های رسمی تیم‌ها است. نبرد رنگ‌های مشابه در هر حال جالب است. نبرد سرخهای وطنی 24 ساعت پس از جنگ سرخهای جزیره انجام شد. نگاهی به برخی از اتفاق‌های این بازی می‌اندازیم.
1 - نویدی به نام كمالوند
فراز كمالوند در پایان بازی، جمله‌ای زیبا گفت: «در نبرد سرخهای تبریز با سرخهای تهران این فوتبال ایران بود كه برنده شد. به راستی در روزی كه رادوان كاردزیچ قصاب بالكان كه پایه‌گذار جنگ و نسل‌كشی بین هزاران صرب و بوسنیایی و كروات بود محاكمه می‌شد این جمله تا چه حد زیبا بود! مدتی است كه عده‌ای با خیانت آشكار سعی دارند كه آذربایجان، مهد زرتشت و بابك خرمدین و قهرمانان مشروطیت و... را جدا از خاك پاك ایران بدانند و شاهد بودیم كه چگونه سعی در این بود كه پرسپولیس را نمادی از ایران دانسته و تراكتورسازی تبریز را به جنگ غیرفوتبالی آن بفرستند و بازی تراكتورسازی با پرسپولیس را به نوعی شبیه به بازی تیم‌های ایالت‌های جدایی‌طلب كاتلان و باسك یعنی بارسا و اتلتیكو بیلبائو با رئال‌مادرید جلوه دهند اما دیروز همگان دیدیم آنچه كه مهم بود بازی زیبا و دلچسب دو تیم ایرانی بود. نبردی برادرانه و پهلوانانه مملو از صمیمیت و دوستی در عین هیجان...
2 - آفرین به تماشاگران تبریزی
به راستی شور و حالی كه پسران آذری به ورزشگاه صدهزارنفری داده بودند در نوع خودش جالب بود و انگشت حسرت را به دهان می‌برد كه ای كاش هیچگاه در طی این همه سال تراكتورسازی از سطح اول فوتبال ایران دور نمی‌شد و آن بلا بر سر ماشین‌سازی دیگر تیم محبوب آذربایجان نمی‌آمد. به راستی تیم‌های با ریشه‌ای چون تراكتورسازی و ماشین‌سازی، نساجی قائم‌شهر، ملوان بندرانزلی و سپیدرود رشت، نفت آبادان، شاهین اهواز، ابومسلم خراسان و... كه سرمایه‌های مردمی دارند حیف است چنین مهجور باشند. باید باور كرد حضور این سرمایه‌های مردمی بالاترین سرمایه ملی یك كشور بوده و خواهد بود.
3 - شجاع
شجاعت حرف اول نبرد شماره دو سرخهای این هفته بود. در نیمه اول بازیكنان تراكتورسازی كه به قول كمالوند اسكلت اصلی خود را با جمعی از بازیكنان لیگ یكی تشكیل داده بودند بی‌محابا به دروازه سرخهای تهران تاختند و در نیمه دوم این یاران با تجربه سرخهای تهرانی بودند كه توانستند با استفاده از فاكتور شجاعت و اعتماد به نفس تا دقیقه آخر بجنگند و برد را به دست آوردند. در این بازی آن چیزی كه بیشتر از هر چیز دیگری به چشم می‌خورد شجاعت بازیكنانی چون پولادی، مجتبی زارعی، ابراهیمی، محبی، كیانی و معمارزاده است كه در قواره بزرگان نامی، زیبایی این بازی را صد چندان كردند.
4 - نبرد تاكتیك‌های موثر
كمالوند و كرانیكار، ارایه‌گر یك بازی سرعتی و روی زمین بودند. در این بازی صحنه‌های تمرین شده فوتبال بسیار دیده شد و كمتر شاهد بازی‌های مستقیم، بی‌هدف و رفع تكلیفی بودیم. دو تیم با بازیسازی از خط دفاع و هافبك‌ها روان فوتبال بازی كردند. و خشونت بی‌دلیل و وقت كشی‌های بی‌منطق و پاس‌های اشتباه بسیار كم بود. فستیوال یك و دو‌ها و پاس‌های منطقی روبه جلو و شوت زدن‌های به جا به شدت رونق داشت و به همین دلیل باید از بازیكنان و مربیان دو تیم تشكر كرد.
5 - گله از سازمان لیگ
به راستی به چه دلیل باید این بازی در میانه هفته برگزار می‌شد و چرا قرار است نبرد حساس سرخهای تهرانی هم در روز تعطیل نباشد. حضور تماشاگران بی‌شمار این بازی كه می توانست در صورت برگزاری این بازی در روز تعطیل یا پایان هفته به مراتب بیشتر شود، افسوسی است كه هیچگاه از خاطر علاقه‌مندان فوتبال ناب پاك نخواهد شد. در همه جای دنیا، فوتبال بازی می‌كنند تا پول درآورند و هیجان تولید كنند و استرس و فشار زندگی صنعتی و شهری را از مردم بویژه جوانان دور كنند اما گویا ما اینجا بازی می‌كنیم كه مردم نباشند و جمعیت كمتری به استادیوم بروند كه مبادا هیجان تخلیه شود و جوانی قدرت حنجره‌اش را در میدانی ورزشی به رخ رقیب بكشد. ما نه جام جهانی داریم و نه بازی‌های مهمی كه آقایان اصرار در پایان لیگ برتر تا آخر اردیبهشت دارند. چرا باید لیگ را در اردیبهشت تمام كنیم كه حالا هر هفته دو بازی آن هم اكثرا در روزهای غیرتعطیل برگزار كنیم؟
